Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

The Ragged Constitution of a Waste Land...

...τα τελευταία 5 χρόνια είμαστε μάρτυρες και θιασώτες κατάφωρων αντισυνταγματικών αποφάσεων και πράξεων, το Σύνταγμα τηρείται όπως συμφέρει κάθε φορά τους έχοντες τη διακυβέρνηση της χώρας που μετά την υπογραφή του 1ου Μνημονίου-, υπογραφή και Μνημόνιο ανέστειλαν τη νομιμότητα και Δημοκρατία στη χώρα μας-, κάθε Μνημόνιο που υπογραφόταν διαγραφόταν άρθρα του Συντάγματος και αυτόματα εμφυτευόταν άρθρα Μνημονίων-, αυτό δεν σημαίνει οικονομική Δικτατορία επιβαλλόμενη από Εταίρους; 
Καλύτεροι οι εχθροί παρά τέτοιοι φίλοι, το ελεεινό πλιάτσικο που κάνουν των υποδομών της χώρας δεν έχει ξαναγίνει-, το πλιάτσικο θα είχε νόημα αν δεν πληρώναμε τόκους, αν μόνο μας δάνειζαν, τώρα μας δανείζουν δόλια με σκοπό να αυξάνεται το χρέος για να καρπώνονται τη χώρα, στην πραγματικότητα δεν χρωστάμε ούτε ένα ΕυρωΜάρκο...
...δεν είχε άδικο η κα Γεροβασίλη για τα όσα είπε για το ΣτΕ, αλλά είχε άδικο που υπερασπίστηκε και υπερασπίζεται το νόμο για το δήθεν ξεκαθάρισμα στον τηλεοπτικό τόπο, και όχι τοπίο, νόμος που δεν πιάνεται από πουθενά, δεν στηρίζεται πουθενά, ήμουν σίγουρος πως το ΣτΕ θα τον έκρινε αντισυνταγματικό, και νά που έτσι έγινε, ήταν εξόφθαλμη η παράνοιά του, έτσι το θαρρώ: παρανοϊκό καθότι κάτι λείπει από τους κρατούντες: ο νους, ο απλούς νους, κάθε εβδομάδα και ένα λάθος, κάθε μήνα και ένα αδιέξοδο, κάθε 15 ημέρες και μια ανακολουθία, όλοι τα έχουν χάσει, όλων σχεδόν τα μυαλά είναι διασκορπισμένα εδώθε και εκείθε, ο ένας προσφέρει στον άλλον τα λάθη του, την κουταμάρα του, την τυφλότητά του, παίζουν ένα αόρατο παιχνίδι πιστεύοντας πως έχουν θεατές, και ναι, υπάρχουν θεατές, έρχονται από το μακρινό 1981 και πώς να το κάνομε, υπάρχει κρίση, αλλά δεν είναι πρωτίστως οικονομική, είναι κρίση ηθικών αξιών, προσωπικού ήθους, πρόκειται για ξεπεσμό των πάντων...
...μέχρι και το σκυλάκι γελά, μα είναι υπέροχο να γελά ένα σκυλάκι με τα όσα συμβαίνουν σε ρημαγμένη χώρα με κουρελιασμένο Σύνταγμα- μα έτσι γίνεται πάντα. Στην κρίση φανερώνει ο καθείς τον χαρακτήρα του, και σαν παλιός παίχτης του πόκερ, θα πω πως, στο χάσιμο ή στο κέρδος φανερώνει ο παίχτης τον χαρακτήρα του, και ως συνήθως λέμε: ήταν παλιοχαρακτήρας, σύμφωνοι, λέει πάντα ένας από τους πολλούς καθότι, οι πολλοί δεν αποδέχονται την ηλιθιότητά τους, αλλά μας τα τσέπωσε, λέει ο ένας και οι υπόλοιποι σκύβουν το κεφάλι και απομακρύνονται τραβώντας το στενό δρόμο για το σπιτικό τους, όχι για να αποφασίσουν να μην ξανά παίξουν με αυτόν τον παλιοχαρακτήρα, το αντίθετο, να ξανά παίξουν με σκοπό να πάρουν πίσω τα χαμένα τους, μα ο παλιοχαρακτήρας δεν εμφανίζεται ξανά: οι παλιοχαρακτήρες εμφανίζονται μόνο μία φορά, παίρνουν τις οικονομίες μας, παίρνουν και τα χρόνια μας γαμώτο και εξαφανίζονται...
...καλό σας βράδυ, διαβάστε Χατζηδάκις για την 28η Οκτωβρίου... 

«Γιατί είπε το «Όχι» ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; - και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα.
Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».         

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου