Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Μεγάλα κ΄υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη...

...χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ. 
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. 
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη...
α, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. 

Έτσι σιγά-σιγά δεν το παίρναμε είδηση, εννοώ ως κοινωνία και μόνο, γιατί πολλοί εκείνοι που το πήραν είδηση και το έλεγαν, αλλά τα κοινωνικά ώτα έμεναν ανοιχτά μόνο στην προπαγάνδα και παραπληροφόρηση και θεόκλειστα τα είχαν στα σωστά και συνετά λόγια των ολίγων...

...έτσι σιγά-σιγά μας φυλάκισαν σε μια ιδιότυπη φυλακή, τι θέλω να πω; Θέλω να πω πως είμαστε ελεύθεροι να διαβάζομε ό,τι θέλουμε, αλλά δεν έχουμε χρήματα να αγοράζομε βιβλία, είμαστε ελεύθεροι να εργαζόμαστε, αλλά δεν υπάρχει εργασία ή αν υπάρχει δεν ανήκει σε μας αλλά στον εργοδότη εξ ολοκλήρου, μας αμείβει, αλλά η αμοιβή ανήκει στην Τράπεζα με την επωνυμία ΤτΕλλάδος, οι αρχαιολογικοί τόποι που ανήκουν σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος και μήκος, δεν μπορείς να τους επισκεφτείς αν δεν πληρώσεις ακριβό αντίτιμο, πράγμα που σημαίνει ότι μένεις έξω από αυτούς τους τόπους και μόνο από μακριά τους βλέπεις, μέχρι και οι σπουδαστές καλών τεχνών και φτασμένοι εικαστικοί και γλύπτες θα πρέπει να πληρώνουν, θα έχεις υποτίθεται σπίτι, αλλά θα πληρώνεις εσαεί ενοίκιο, θα έχεις υποτίθεται δημόσιο νοσοκομείο, αλλά θα πληρώνεις εσύ τα νυστέρια και τις γάζες, έχουμε υποτίθεται παραλίες, αλλά θα ανήκουν σε ανώνυμες εταιρίες όπου για να δροσιστείς, πρώτα θα πεινάσεις για να μπορέσεις να συγκεντρώσεις το εισιτήριο εισόδου, μπορεί να έχεις κερδίσει λίγα χρήματα από την εργασία μας, αλλά αυτά δεν θα τα αγγίζεις διόλου, από τον εργοδότη κατευθείαν θα πηγαίνουν στην τράπεζα, θα κρατάς μόνο μια κάρτα και με αυτή θα κυκλοφορείς στο προαύλιο της φυλακής που λέγεται αγορά και σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, για ένα μπουκαλάκι νερό βρε αδερφέ, μα κατά κακή σου τύχη έχεις ξεχάσει την κάρτα στο σπίτι σου, ε, δεν θα ξεδιψάσεις, δεν θα γλιτώσεις τη λιγοθυμιά, μπορεί να υπερβάλλω, αλλά ενίοτε στην υπερβολή πλαγιάζει η αλήθεια, θα έχεις λοιπόν και τη νέα ταυτότητα όμοια με αλυσίδα στα πόδια ή θηλιά στο λαιμό και θα ξέρουν ανά πάσα στιγμή που είσαι και τι κάνεις...

...ω! ναι, η φυλακή που σκέφτηκε και σχεδίασε ο άνθρωπος για τη φυλή των ανθρώπων είναι εδώ, και είναι η χώρα μας το πρώτο πείραμα, και μάλιστα εντός της πολιτισμένης Ευρώπης, και είναι πραγματικότητα, τουλάχιστον μέχρι τώρα δείχνει πως η θεωρία φυλακής με ανθρώπινες συνθήκες είναι εφικτό να πραγματοποιηθεί, αρκεί αυτή η φυλακή να χτιστεί στην Ελλάδα και εμείς η νεοΈλληνες τους αφήσαμε να την χτίσουν, και ίσως με ευχαρίστηση...

...ο E. M. Cioran στο βιβλίο του: Ο πειρασμός του υπάρχειν, σε έξοχη μετ. του Δ. Δημητριάδη, γράφει:
"Για να ευχηθείς την οικειότητα ενός κελιού, πρέπει να έχεις βεβαρημένη συνείδηση, πρέπει να φοβάσαι τη συνείδησή σου"...

"Κάποτε προσδιοριζόμασταν με τις αξίες που προσυπογράφαμε, σήμερα προσδιοριζόμαστε με αυτές που απορρίπτουμε. Ο άνθρωπος χωρίς την αίγλη της άρνησης, είναι ένας φτωχός, αξιοθρήνητος "δημιουργός", ανίκανος να επιτελέσει το πεπρωμένο του"...

..."Ποιος πιστός, όταν είναι διαυγής, δεν θεωρεί τον εαυτό του υπηρέτη του Άφρονος;"...

και τέλος: 
"Ελαφρά την καρδία θα ξεπαστρέψουμε τους αιώνες"...

...το πήρατε χαμπάρι ότι δεν μας ανήκει πλέον τίποτα;! 

...με τις υπογραφές όλων μας στο 3ο Μνημόνιο αποδεχτήκαμε την ανθρωπίνων συνθηκών φυλακή με το όριο να ζούμε όπως εκείνοι θέλουν, όσο αντέχομε, όσο μπορούμε, όπως μπορούμε και οι ολίγοι Ευρωπαίοι "ανθρωπιστές" εναπόθεσαν το επιτάφιο στεφάνι στον τάφο μας και αυτό με μαραμένα άνθη αδιαφορώντας για το αν η κοινωνία μας ολοένα εξαγριώνεται, ολοένα διαλύεται, ολοένα πληθαίνουν τα θύματα, αυτοί το χαβά της, σαν να έχουν βάλει στοίχημα για το αν η Ελλάδα δύναται να συντριβεί ολοσχερώς ή όχι, ή τέλος δοκιμάζουν μέχρι που φτάνουν τα όρια μιας κοινωνίας να υποστεί "φιλανθρώπινη" ειρηνική δικτατορία...
...επίκαιρος ο Σαραμάγκου όσο ποτέ άλλοτε...
  ...απεχθάνομαι τη βία, δεν είμαι οπαδός της βίας, ποτέ μου δεν υπήρξα βίαιος, μόνο αν θιγόταν η αξιοπρέπειά μου ή η ελευθερία μου, και η αντίδρασή μου ήταν πάντα λεκτική και απομακρυνόμουν, αλλά πέστε μου, η ΕυρωΖώνη δεν συνιστά κέντρο πολιτικοοικονομικής βίας στην πατρίδα μας;, και από την άλλη μεριά, τσιμουδιά για την Ιταλία, για την ανερμάτιστη σοσιαλιστική Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία...

...η Ευρώπη ξανά έχασε το κέντρο της...

..."Τα πάντα γίνονται κομμάτια, 
το κέντρο δεν αντέχει, 
ωμή αναρχία λύθηκε στην οικουμένη. 
Οι καλύτεροι χωρίς πεποίθηση, ενώ οι χειρότεροι 
γεμάτοι από ένταση του πάθους. 
Σίγουρα κάποια αποκάλυψη θα είναι κοντά"... 
W. B. Yeats, μετ. Γιώργου Σεφέρη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου