Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

Jan Fabre κ' το ευρωπαϊκό-ελληνικό Kitsch...

...ο Jan Fabre για μένα είναι ο εκφραστής, μαζί με τον Jeff Koons, του διεθνούς Kitsch-αριού στο χώρο της δήθεν μοντέρνας ή σύγχρονης ή νεωτερικής ή, ή, ή, τέχνης...
...βλέπετε δεν μπορώ να γράψω σκέτα: "Τέχνης", είμαι αναγκασμένος να χρησιμοποιήσω προσδιοριστικό ορισμό...
...για μένα είναι ένας κενός προκλητικός, θρασύτατος, μικρού διαμετρήματος "καλλιτέχνης", έβαλα εισαγωγικά στη λέξη για να σηματοδοτήσω τη μικρότητά του, και πέστε μου αν διακρίνεται ή αν εσείς διακρίνετε στα έργα του Συγκίνηση, Πνεύμα, Ηθική, Ποιητική...
...εγώ όχι! Διακρίνω όμως εμπαιγμό και εγωτισμό σε βαθμό ύβρεως, και αν σταθώ στο happening με τις γάτες, διακρίνω κενότητα και σαδισμό και τίποτα άλλο, και αν σταθώ στην ελεεινή χορογραφία με τα "πέη" να πάλλονται στο ρυθμό της σύνθεσης του Θεοδωράκη-, αν ήμουν εγώ ο Θεοδωράκης, θα απαγόρευα τη χρήση της σύνθεσής μου-, (μα και μόνο η χρήση της λέξης "πέη" και όχι Φαλλούς, αποδεικνύει πως δεν έχει καμιά σχέση με την αρχαιότητα, όπως ισχυρίζεται ο "καλλιτέχνης", αλλά με την πρόκληση και τον εμπαιγμό, πέρα που το πέος πάλλεται σε αιδοίο ερωτευμένης γυναίκας, εκτός τον αυνανισμό, άρα οι ηθοποιοί αυνανίζονται- δεν είναι κακό και νά! το Kitsch...
...και φυσικά οι θαυμαστές του είναι εκείνοι που οι ίδιοι είναι Kitsch...
...αλίμονο, όταν υπερισχύει ο φανατισμός, είτε ο ιδεολογικός είτε ο θρησκευτικός- υποχωρεί ο Πολιτισμός, υποχωρούν οι Αξίες, οι Δόξες, η Ποίηση, η Σκέψη, το Πνεύμα, και φυσικά ελαύνει ο νεωτερικός Μεσαίωνας- διακρίνετε, εσείς οι προσεκτικοί παρατηρητές της εποχής μας αν ισχύουν τα παραπάνω στη σημερινή Ευρώπη; Εγώ όχι! Αντίθετα, θα έλεγα ότι διακρίνω την έκπτωση σε όλα-, το "ωραίον", αλλιώς, η "αισθητική", αντάμα με τη θρησκευτική καταστροφική μανία ή με την απλοϊκή έστω πίστη ότι υπάρχει θεός, και μάλιστα μονοκόμματος, θρασύς, εγωτιστής, εκδικητικός, δεν μπορεί να μην επισυμβεί η έκπτωση του ηθικού ελεύθερου ανθρώπου...
...στη ζωή μου έχω αρνηθεί πολλές φορές την όποια αρωγή από θρησκευόμενο, και αυτό γιατί γνωρίζω ότι το κάνει από φόβο, μέχρι και από φθόνο για να αποδείξει πως είναι καλός, τώρα σε ποιον και πού, δεν ξέρω, και φυσικά δεν προστρέχει από εκτίμηση και σεβασμό στον Ελεύθερο Άνθρωπο...
...το αισθητικό, το ωραίο έργο, δεν έχει σχέση με την αλήθεια των συγκινήσεων και συχνά το συνοδεύει το kitsch, όπως και τον θρησκευτικό φανατισμό συνοδεύει η καταστροφική καλοσύνη- υπάρχει και αυτή η καλοσύνη, είναι του αδύναμου και συνάμα φθονερού ανθρώπου, και ρωτώ: είναι δυνατό να συνεχίζει ο, υποτίθεται, πολιτισμένος άνθρωπος να τιμά κάθε χρόνο το σύμβολο του πιο βασανιστικού, μαρτυρικού θανάτου: το Σταυρό; 
Τι είδους σαδομαζοχισμός είναι αυτός; 
Τι δόλια μικρότητα!...
...ίσως να παραξενευτήκατε πώς τόλμησα να παραλληλίσω το απόνερο της Τέχνης, δηλαδή την αισθητική, με το απόνερο της Άδολης Οφειλής του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, την θρησκεία-, για μένα το ένα ακολουθεί το άλλο... ...και προστρέχω ακόμα μια φορά στον Εθνικό μου Ποιητή, Καβάφη:

"- Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη, 
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φτάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχτεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες, τες κεντημένες τόγες,
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια,
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα; 

Γιατί οι βάρβαροι θα φτάσουν σήμερα,
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους"...

...βέβαια, στο τέλος του ποιήματος δεν φτάνουν οι βάρβαροι, αλλά φτάνει το μέγα ειρωνικό, σαρκαστικό ερώτημα: 

"Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις"...

...τι ειρωνεία, τι τραγικότης, να επανέρχεται η ισχύς των μικρών ανθρώπων και να γινόμαστε βάρβαροι- ναι, το πιστεύω, είμαστε βάρβαροι εμείς οι λάτρεις του Kitsch (του άσχημου) και του Σταυρού (της αναλγησίας)...



Υ..Γ.
Το παραπάνω το έγραψα πριν διαβάσω ότι ο κύριος αυτός με το όνομα, Jan Fabre, υπέβαλλε την παραίτησή του, και ευχαριστήθηκα, ευχαριστήθηκα τα μέγιστα γιατί ηττήθηκε η Ύβρις...

2 σχόλια:

  1. Χαιρομαι που σκεφτομαστε ανάλογα πράματα γι αυτον τον κυριο. Ισως ειδατε και το δικό μου κειμενο, που δημοσίευσα πριν την παραίτησή του. Κι όπου τα ψαλλω και ( κυριως! ) σ'αυτους που τον επέλεξαν ( Μπαλτάς, Κοσκινά, και φυσικά και Τσιπρας και ολο το σκυλολοι που ψηφίσαμε, οι μικρόνοοες..), και που ΠΡΩΤΟΙ θάπρεπε να παραιτηθουν, αυτοί οι βάρβαροι οι εντός της πόλης δρώντες.. Θα δουμε, όμως, συντομα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που κυκλοφορούν παρόμοιες θέσεις και απόψεις, αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω στον χαρακτηρισμό των ορνιθόμυαλων ψηφοφόρων-πλην των παροικούντων -ήταν κάτι σαν οφειλή της γενιάς μου τουλάχιστον, να δούμε την Αριστερά να κυβερνά, πού να φανταστούμε ότι ήσαν τόσο λίγοι στο σθένος, στο κλέος, στην τιμή- τώρα μόνο υπομονή και πάνω από όλα δολιοφθορά και αντίσταση όπου μπορούμε και όπως μπορούμε...το δικό σας δεν το διάβασα γιατί δεν μου έρχεται ειδοποίηση ότι γράψατε...Καλημέρα

      Διαγραφή