Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Ο Τσίπρας και το CHE FECE...IL GRAN RIFIUTO του Καβάφη.

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε: "Θα είχα γίνει ήρωας για μια μέρα, ίσως δύο".

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος το 'χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ΄ όχι-το σωστό- εις όλην του την ζωή του.
Κ. Π. Καβάφης  

Το τελευταίο φοβήθηκε ο Αλέξης ο Τσίπρας που τόσο πολύ φαίνεται του αρέσει η εξουσία και παράλληλο πρόγραμμα δεν μπορεί να φέρει γιατί η ένωση αλληλοφαγίας κολοβής Ευρώπης δεν επιτρέπει τίποτα άλλο παρά χαμόγελα δουλικά στα σαλόνια της ευρωπαϊκής μαφίας και να εκχωρεί πλούτο πατρίδας και να συναινεί στην ακύρωση δημοκρατικών δικαιωμάτων ή τουλάχιστον δικαιωμάτων που παρέχει η κοινοβουλευτική δικτατορία αχυράνθρωπων πάντα και πιο δουλικών από το 2010 και εντεύθεν μέχρι την επόμενη στάση που θα πούνε: 
το εισιτήριο σας δεν ισχύει από εδώ και πέρα, εκτός και αν κατεβάσετε τα παντελόνια-, κοιτάζονται οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ-ικοί απορημένοι στα μάτια και οι σύντροφοι Ευρωπαίοι ρωτούν: 
Ευρωπαϊκή Ένωση θέλατε/θέλετε; 
Ευρωπαϊκή Ζώνη θέλατε/θέλετε; Ε, πάρτε μια δικτατορία.
ΕυρωΜάρκο θέλατε, ε, πάρτε μια Δημοκρατική Δικτατορία ή προτιμάτε Δικτατορική Δημοκρατία; 
Εδώ τελειώνουν τα αστεία και ας είναι στεγνά και στυγνά. 
Με λίγη αφαίρεση ο καθείς μπορεί να δει πως έτσι έχουν.       

Στη ζωή τού καθενός μόνο μία ημέρα είναι δική του, όλες οι άλλες των άλλων-, σε αυτή την ημέρα πρέπει να είναι εκεί παρών με όλο του το είναι, με όλη του τη σθεναρή σκέψη και να μην κοιτά εκεί που το δάχτυλο ενός ξένου δείχνει-, η πορεία του θα δικαιωθεί εκείνη την ημέρα ή αλλιώς θα ακυρωθεί.
Ο Τσίπρας αυτο-ακυρώθηκε, δυστυχώς και η χώρα όλη, βέβαια είναι και άλλοι μαζί του που συνιστούν το όνειδος της Πατρίδας, όλοι μας τους ξέρουμε μα δεν μπορούμε να τους φτύσουμε, δεν εννοώ τη βιαιοπραγία, αλλά το φτύσιμο, ιδίως τους σοβαροφανείς περισπούδαστους με βαμμένα καφετί μαλλιά και με μαντηλάκια και με μπλε όμοιες γραβάτες, γενικώς μπεχλιβάνηδες.

Ελληνικέ Λαέ, μας έκλεψαν την πατρίδα μέσα από τα χέρια μας, μας έμπλεξαν, περιτύλιξαν σε ένα νόμισμα μιας αδίστακτης και ανάλγητης ευρωπαϊκής φυλής, έφτασε και η Γαλλία και η Ιταλία και η Ισπανία να την υπηρετούν-, αλλά για σταθείτε, 
η Γαλλία δεν είχε τον Πετέν του Βισί; 
Η Ιταλία δεν είχε τον Μουσολίνι; 
Η Ισπανία δεν είχε τον Φράνκο; 
Η Πορτογαλία τον Σαλαζάρ;
Μήπως πρέπει να σκεφτούμε πως δεν τους ήταν διόλου δύσκολο να υποκύψουν στον νεωτερικό Φασισμό, της ξυλοπόδαρης γερμανικής οικονομίας- καταλαβαίνετε αγαπητοί μου αναγνώστες τι θα συμβεί όταν πέσει η Γερμανία;
"Οι Γερμανοί ξανάρχονται", και αν φεύγουν, λόγω υπερβολικής τους βλακείας, ξανά έρχονται λόγω υπερβολικής τους αναλγησίας, λόγω υπερβολικής τους εκδικητικότητας. 
Την παραπάνω φωτογραφία, τώρα βέβαια θα τον έχουν γκρεμίσει τον τοίχο ή αποφλουδίσει,  την τράβηξα στο εργοστάσιο παρασκευής μπίρας "ΦΙΞ", την περίοδο που ήταν υπαίθριο μπορντέλο, απόδειξη; Η παρακάτω φωτογραφία.
Κάπου σε μια άλλη γωνιά, βουνό τα προφυλακτικά, αναρωτήθηκα γιατί εκεί και όχι αλλού, πλησίασα και είδα πίσω από κάτι όρθιες σανίδες ότι υπήρχε ένα βρόμικο στρώμα που στην ούγια του έγραφε: Made in Germany. 
Παίδες, να είστε αντίθετα από εκεί που δείχνει το δάχτυλο του ξένου, το που είναι το μπορντέλο, το ξέρουμε, μας αξίζει να ζούμε σε γερμανικό μπορντέλο;  

"Θεός, θεός, θεός; λέει ο αναρχικός. Πάνε αιώνες που ο θεός πέθανε, αλλά πέρασε τόσος καιρός για να του φτιάξουν το φέρετρο που η ατμόσφαιρα ζέχνει από τη σήψη του"
Pessoa
Μου άρεσε πάρα πολύ και το παρέθεσα, μήπως αγοράσετε το βιβλίο, Marginalia, εκδόσεις Gutenberg.

Τώρα, ίσως αναρωτηθείτε τι σχέση μπορεί να έχει ο Τσίπρας, που έχασε την ημέρα της ζωής του, και ίσως όλη του τη ζωή, όταν υπέγραφε το μπορντελόχαρτο του 3ου Μνημονίου στις Β(φ)ριξέλες, με το "ΦΙΞ" και με τον σαπισμένο θεό του Pessoa, και του δικού μου φυσικά, μα τι γράφω, ο δικός μου θεός δεν εγεννήθη ποτέ για να πεθάνει, θα απαντήσω στην ενδόμυχη διερώτησή σας: Καμιά, απλώς είμαι ερωτευμένος, και πάλι, και όταν ερωτεύομαι χάνω τη σειρά, χορεύω σαν τον Φρεντ Αστέρ από το πάτωμα στον τοίχο και από τον τοίχο στο ταβάνι.      

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου