Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

Ken OKeeFe ο πεζοναύτης και ο Τσίπρας...

...πρώτα όμως παρακολουθείστε την παρακάτω συνέντευξη του πεζοναύτη Ken OKeeFe στην στιλπνή επιφάνεια της οθόνης, όσο και αθώα, το πιο βρόμικο παιχνίδι των ανθρώπων πιθήκων του 21ου αιώνα     

https://www.youtube.com/watch?v=1t53fXXZAQA#action=share

...ο Ken OKeeFe πάντως δεν έχει μίσος, ο τρόπος της αφήγησής του δεν προτρέπει τον εκείνον που τον παρακολουθεί σε αντίποινα, αλλά σε εγρήγορση και σίγουρα σε απιστία για τα όσα γίνονται και για το τρόπο που τα ΜΜΕ παρουσιάζουν ως αλήθειες, το ύφος του, ύφος ανθρώπου που γνωρίζει καλά τα πράγματα και έχει δοκιμαστεί και δοκιμάζεται από την ανάλγητη ανηθικότητα, φανερώνει το τι μπορούν να κάνουν σε βάρος μας οι πίθηκοι των σπηλαίων...
...και γιατί τα κάνουν; 
Και γιατί τα προκαλούν; 
Και πού ευφραίνονται; 
Και ποιο το κέρδος τους; 
Απάντηση καμιά, και πώς και τι απάντηση να δώσεις σε παρανοϊκές πράξεις; Σε πράξεις παρανοϊκών, σκοτεινών μυαλών;...
...ω! ναι, ζούμε την εποχή της νεωτερικής παράνοιας που μας πηγαίνει πίσω: στον τρόμο, στο φόβο, μας οδηγεί να δούμε κατάματα τη Μέδουσα και να απολιθωθούμε-, μα είμαστε, δεν είμαστε απολιθωμένοι; Νιώθετε πως ρέει το αίμα σας κανονικά, ζεστό, ζωογόνο, κατακόκκινο; Εγώ όχι! Το νιώθω μαύρο και πηχτό...  

...τώρα για τον Τσίπρα... 
...εδώ οφείλω να αποδώσω τιμή στον Γαβριήλ Σακελλαρίδη...
...λοιπόν, το αριστερό ανδρείκελο με το όνομα Τσίπρας, στην πραγματικότητα ένα φοβισμένο παιδάκι που όλους κατάφερε να ξεγελάσει, ανάμεσα τους και εμένα, και ντρέπομαι για αυτό-, τα έδωσε όλα, έδωσε όλα του τα ρούχα, δεν έχει πια πού να χαθεί, όχι να κρατηθεί γιατί είναι χαμένος, χάθηκε για πάντα γυμνός, κατάγυμνος, απόγυμνος, δεν έχει κανένα έρεισμα, καμιά δικαιολογία ύπαρξης, είναι ένα τίποτα μέσα σε έναν τιποτένιο κόσμο- βρίσκεται σε πανικό και σε όλα δύναται να ενδώσει, διότι δεν έχει να χάσει πια τίποτα και μήτε να κερδίσει τίποτα, σαν λεμόνι ή πορτοκάλι αφέθηκε να τον στύψουν και να πάρει τον αγύριστο δρόμο, όπως και οι συν αυτόν, ρακένδυτοι, φοβισμένοι, δούλοι, βαδίζουν σκυφτοί προς το πουθενά, αλλά, αλλά, αλλά σπουδαγμένοι, διαβασμένοι, διπλωματούχοι, όλοι τους δεν έχουν πια έδαφος, πατούν στο πουθενά, μπορούν να τα πουλήσουν όλα, ακόμα και τα ύδατα, πόσιμα και μη πόσιμα, ακόμα και κάθε τι που δίνει ενέργεια, π.χ. τη δροσερή αύρα της αυγής σε καλοκαιρινούς μήνες ή την ανάσα μας, μα τι λέω, αυτή έχει πουληθεί, έχετε σκεφτεί τι είδους ανάσες είναι οι δικές μας; Εγώ γνωρίζω, αγωνιώδεις, μουλωχτές, πηχτές, θυμωμένες, σύντομες, κοφτές, μόνο και μόνο για να μην πάθουμε ασφυξία...

...για μένα-, δεν ξέρω πώς νιώθουν οι της γενιάς μου-, έχει αρχίσει ο αργός μου θάνατος, και πράγματι θέλω να φύγω, έτσι στα ξαφνικά, δεν μου/μας έπρεπε αργός, μακρόσυρτος θάνατος και τόσος εξευτελισμός και επειδή φοβάμαι μπας και δεν προλάβω να πω την τελευταία μου φράση και πολύ πιθανό να μην είναι κανένας πλάι μου να την ακούσει και να την μεταδώσει, σε όσους τη μεταδώσει, τη γράφω εδώ: 
"Πατρίδα μου δεν σε ευγνωμονώ, γεννάς προδότες"...

...θα ήθελα μια θάλασσα να έβαζα εδώ, αλλά το παρακάτω αδιέξοδο που βρήκα στο αρχείο μου, μου ταιριάζει καλύτερα ύστερα από τη χθεσινή βαριά ημέρα- οι άνανδροι αριστεροί, το γράφω με πίκρα, οι αριστεροί του γλυκού νερού, το γράφω με θυμό, πούλησαν ολοσχερώς την πατρίδα και όταν γράφω πατρίδα, εννοώ εμάς, μας πούλησαν σαν να είμαστε σακιά γεμάτα μολυσμένο αέρα...

...την τελευταία στιγμή το μετάνιωσα και νά η θάλασσα της Λήμνου, αυτή ίσως να κοιτούσε ο Φιλοκτήτης...  
...και νά το αδιέξοδο...

          

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου