Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

Αγαπούλες μου, θηλυκές/αρσενικές αφαιρέστε από το μυαλό σας...

...και από το λεξιλόγιό σας τις έννοιες/λέξεις: Δημοκρατία, Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη, Δικαιοσύνη, Ευφορία, Ευτυχία, Δημιουργική Εξέλιξη, Δημιουργική Εργασία, Ανθρωπισμός, Αισιοδοξία, Αυταπάρνηση, Φρόνημα, Φρόνηση, Συνέπεια, Ήθος/Ηθική, Ειλικρίνεια, Αλήθεια, Εμπιστοσύνη, Υψηλοφροσύνη, Αυτοθυσία, Αλληλεγγύη, Σεβασμός.

Ναι, Αγαπούλες μου, θηλυκές/αρσενικές, ο κόσμος άλλαξε, η εύσχημη Δικτατορία, η όμορφη Δικτατορία, η γοητευτική Δικτατορία, η Παρανοϊκή Δικτατορία, η Παχύσαρκη Δικτατορία της Ηλιθιότητας, η Υπερτραφής Δικτατορία της Παραφροσύνης, της Βαμβακερής Δικτατορίας, της Δικτατορίας της Αλαζονείας, της Μισαλλοδοξίας.

Ναι, Αγαπούλες, θηλυκές/αρσενικές, τίποτα δεν ορίζομε πλέον, μήτε τον τόνο της φωνής μας, μήτε τους χτύπους της καρδιάς μας, μήτε τη βούλησή μας, μήτε τα σχέδιά μας, μήτε τον ύπνο μας, μήτε το βάδισμά μας, μήτε την ατομική μας ολοκλήρωση, ή μάλλον δεν ξέρομε ότι δεν τα ορίζομε, δεν χαμπαρίσαμε ότι, 

"Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μας έκτισαν τείχη.
Και καθόμαστε και απελπιζόμαστε τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκεπτόμαστε: τον νουν μας τρώει αυτή η τύχη
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμωμεν είχον.
Α, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξομε.
Αλλά δεν ακούσαμε ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μας έκλεισαν από τον κόσμον έξω". 

Καβάφης, 1897- ας μου συγχωρεθεί η παρέμβασή μου που αντικατέστησα το "Εγώ" του ποιήματος με το "Εμείς", άλλωστε το "Εγώ" του Καβάφη είναι οικουμενικό. 
Νά! γιατί θεωρώ τον Καβάφη Εθνικό μας Ποιητή και όχι τον Σολωμό, ο μεν πρώτος είναι Πολίτης του Κόσμου, ο δε δεύτερος κάτοικος της Ζακύνθου- το ξέρω είμαι προκλητικός, σκασίλα μου...

...και νά η τελευταία τομάτα ενός μαύρου καλοκαιριού...



Α! και να ξεχάστε τα χρήματά σας, αυτά δεν θα βγαίνουν από τις τράπεζες, ή τουλάχιστον θα μπορείτε να εκταμιεύετε το 1/5 από αυτά, στο τέλος θα κυκλοφορούμε με μια κάρτα όπου πάνω της θα είναι καταχωρημένες όλες οι εκφάνσεις μας, ο θυμός της καρδιάς μας, οι σκέψεις του νου μας, η ροή του αίματός μας, η ποιότητα ή αχρειότητα των ονείρων μας, η ποιότητα ή αθλιοσύνη των ερώτων μας, η μούρη μας μια άγονη, άνυδρη και στυγνή θλιμμένη μούρη που θα την περιφέρουμε απαθέστατα σε αυτή τη στεγνή ζωή που οσονούπω ολοκληρώνεται, όπου οι λιγοστοί ακτιβιστές θα επονομαστούν από την παγκόσμια τάξη/εξουσία ως τρομοκράτες, καθότι η εξουσία βρίσκεται πάλι σε παράκρουση, έχει ανοίξει το θεόρατο στόμα της και καταπίνει, καταπίνει, καταπίνει μέχρι που θα αυτοκαταπωθεί και θα ησυχάσομε, όμως για λίγο, γιατί πάλι θα ξανά πεινάσει...

...και εγώ...τι εγώ; Α! ναι, φαντάζομαι, ίσως και εσείς πως οδεύουμε προς τη μεγάλη συνουσία του Μαρκησίου ντε Σαντ. Το βιβλίο του, "120 ημέρες στα Σόδομα", από όπου ο μεγάλος Παζολίνι, εμπνεύστηκε την ταινία, "Salo or the 120 days of Sodom"-, το Salo όπου ζούμε τώρα και Φευ! δεν έχομε πάρει χαμπάρι πως μας σοδομίζουν οι δανειστές.
Πιστεύω πως ο πρώτος δεν ήταν, μήτε Μαρκήσιος, μήτε Ντε, μήτε Σαντ, απλώς ήταν γνώστης του απεγνωσμένου όντος, γνώστης πως το ον διέπεται από την αλληλουχία του κακού, και πως σπάνια γεννιούνται δέκα-είκοσι όντα που δικαιώνουν το γένος του ανθρώπου- όπως π.χ. ένας ήταν ο Προμηθέας, μα εκατοντάδες εκατομμύρια οι Επιμηθείς...

Ω! Αγαπούλες μου, θηλυκές/αρσενικές, απόμεινε κάτι το άξιο να στηριχθούμε; 
Ίσως ο Έρωτας; Ο Σαρκικός Έρωτας; Ο Πλατωνικός Έρωτας; Ο Σαρκοκοπνευματικός Έρωτας; Ο Αγορασμένος Έρωτας; 
Η Ερωτική Φιλία; Η Αγαστή Φιλία; Η Φιλία της Εκτίμησης και της Αποδοχής;
Μάλλον όχι, καμιά μορφή Έρωτος δεν υπάρχει για τον πεινασμένο και προσβεβλημένο και για εκείνον που βιώνει την κάθε του ημέρα στην ανασφάλεια και το φόβο και την ανέχεια. 
Ο Έρωτας και η Φιλία, οι πυλώνες του ατόμου που το οδηγούν στην Τέχνη, φόρεσαν σιδερένιες ενδυμασίες και μάλιστα ηλεκτροφόρες, με το πλησίασμα του ενός στον άλλον επέρχεται ηλεκτρική εκκένωση και πέφτουν κάτω καταγής λιπόθυμοι.
Ίσως η Τέχνη που συμφιλιώνει τα άτομα
Μάλλον όχι, και εκείνη φόρεσε την ασήκωτη ενδυμασία, τη φορτωμένη με στολίδια και μπιχλιμπίδια της Αισθητικής, όλα της είναι όμορφα και συνάμα άσχημα, όλα της παρόντα και συνάμα αόρατα, όλα της ενδιαφέροντα και συνάμα αδιάφορα, ωσάν να κατασκευάζονται, και όχι να ποιούνται τα έργα της, εν ονόματι της Λήθης,  εκτός ολίγων εξαιρέσεων που δεν φτάνουν όμως για να πατηθεί το κουμπί της αφύπνισης και της απελευθέρωσης- ζούμε σε ένα μεταμοντέρνο Salo, αλλιώς, σε ένα χαμαιτυπείο...
...και ένα παλιό δικό μου, από την εποχή της Αριάδνης...

Καλιάγεφ

Μας βαραίνουν παρουσίες ξένες,
   εξόριστες και βασανισμένες.
Με σφιγμένα δόντια από την οργή
   και την απελπισία.
Συμφορές ανείπωτης τρέλας.
Βλέμματα θλιμμένα˙ εύρωστα σώματα.
Όμορφα κορίτσια αγορασμένα με λίγα ευρωμάρκα.
Και πώς να μην αναφέρω το Ρώσο τρομοκράτη
   Καλιάγεφ που δήλωσε στο δικαστήριο:

«Ο θάνατός μου υπέρτατη διαμαρτυρία ενάντια
   σε έναν κόσμο δακρύων και αίματος »*

Ελευθερία˙ ένα κενό.
Δημοκρατία˙ ένα κενό.
Ισότητα˙ ένα κενό.
Δικαιοσύνη˙ ένα κενό-
-μονάχα μπάσταρδοι τοκογλύφοι.


* Δάνειο από τον Camus.
         

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου