Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

ΤΣΙΠΡΑΣ δίχως "Ρ" ίσον δίχως "ΤΣΙΠΑ"...

...που σημαίνει, δίχως Αιδώ, από την άλλη μεριά αν ήταν Αιδοίος θα σήμαινε πως ήταν αξιοσέβαστος, και αν συμπεριφερόταν Αιδοίως θα σήμαινε ωσαύτως Εντίμως ή μετά Τιμών...τώρα, ως κινούμενος πάνω σε Ταλάντωθρον καθώς απόδειξε με τις πράξεις του, από τώρα και στο εξής οι έντιμοι σύντροφοί του οφείλουν να τον αποκαλούν με την αληθινή του ιδιότητα, έτσι και αλλιώς το γράμμα "Ρ" εξέπεσε κάτω καταγής που δεν ήταν άλλο από το προσωπείο του που σηματοδοτούσε επάγγελμα: παραγωγός τσίπουρου-, τι σου είναι τελικά η ελληνική γλώσσα... ..."Στοχοπροσήλωση", μία νέα λέξη κατασκευασμένη από τον μεγάλο μας οικονομολόγο: Τσακαλώτο...
...έχω την εντύπωση πως ο οικονομολόγος Τσακαλώτος είναι θύμα μιας ήπιας δυσλεξίας...
...προσέξτε με πόσο θαυμασμό κοιτά τον Σόιμπλε και συνάμα φανερώνει ποταπή υπερηφάνεια... 
σαν να του λέει: 
"Καπετάνιε, τα καταφέραμε, δεν πρέπει να έχεις άλλο παράπονο, η χώρα μου, χώρα σας..."
"Όχι, δεν έχω κανένα παράπονο λοστρόμε, μου τα δώσατε όλα, και είμαι παραπάνω ευτυχής που τα 14 αεροδρόμια ανήκουν επιτέλους για πάντα στη Γερμανία, ά!, και μην ακούσω ξανά για πολεμικές αποζημιώσεις και κατοχικά δάνεια και για τη Siemens και για τα υποβρύζια...
...υποβρύχια θέλετε να πείτε Χερ Σόιμπλε;
...για, για, υποβρύχια ήθελα να πω, αλλά και για οτιδήποτε άλλο που να έχει σχέση με τη διαφθορά των Γερμανών- η Γερμανία ήταν και είναι από πάντα η αληθινή Ευρώπη- διεφθαρμένη, δεν θέλω μήτε και για τους μετανάστες να ακούσω, αυτοί είναι δικοί σας και όλα τα άλλα δικά μας...    
...κοιτάξτε τον και παρακάτω με πόση εύγλωττη χαρά χαιρετίζει το τσιράκι του Σόιμπλε, τον Ντάϊσεμπλουμ, ο οποίος, ναι μεν σφίγγει την παλάμη του ζήτουλα Τσακαλώτο, έχοντας όμως το αριστερό του χέρι στη ράχη του, σαν να του λέει: 
...Μη νομίζεις ότι σε εκτιμώ όσο το πλατύ μου χαμόγελο δείχνει",
και ο Α-Τσακάλωτος Τσακαλώτος σαν να ρωτά: 
...Αλήθεια λες; Έλα τώρα, με δουλεύεις με στοχοπροσήλωση.
...ο Τσακαλώτος, απόδειξε ότι δεν είναι διόλου Τσακάλι, μήτε αριστερός, μήτε δημοκρατικός, μήτε κοινοβουλευτικός, μοιάζει να μην έχει επίγνωση το τι σημαίνει η συμφωνία για τη χώρα, μάλιστα δήλωσε στις Βριξέλες: 
"Ελπίζουμε ότι η σημερινή συμφωνία θα οδηγήσει την ελληνική οικονομία μπροστά".
Το διαβάσατε; Ελπίζει ο άνθρωπος, ελπίζει, ε, τι να κάνομε, οι άνθρωποι πάντα ελπίζουν, μόνο που η ελπίδα δεν ξεμυτίζει από τον πάτο του πιθαριού. 

Και ο κος Σκουρλέτης, εδώ με σακίδιο, αλλιώς, οπίσθια σακούλα, δήλωσε: 
"Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως χαίρει μιας μεγάλης κοινωνικής συναίνεσης και εμπιστοσύνης, ασφαλώς όλος αυτός ο κόσμος που τον στηρίζει είναι ανομοιογενής, αποτελεί όμως μια πολιτική "ύλη" με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποκτήσει ισχυρούς δεσμούς. Το πιο πιθανό κατά τη γνώμη μου είναι πως η αυτοδυναμία είναι εφικτή".

Προσέξτε: "Ανομοιογενής ύλη" - άρα, οι ψηφοφόροι ύλη που δύναται να διαπλαστεί κατά το δοκούν, και από εδώ του λέω πως στις εκλογές θα επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ στα γνώριμα για αυτόν ποσοστά καθότι, 
"δεν είναι καινούριο το φαινόμενο της κατακερματισμένης αριστεράς", 
όπως δήλωσε ο ίδιος, δηλαδή, μια τυχάρπαστη, καιροσκοπική αριστερά, αλλιώς, ασόβαρη, και έτσι έκλεισε και ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ, έκλεισε ο κύκλος της Μεταπολίτευσης και μπήκαμε τον αστερισμό του γερμανικού μοντέλου διακυβέρνησης- οι Τράπεζες δεν μας ανήκουν, για αυτό σας λέω: μην αποταμιεύετε, ανά πάσα στιγμή μπορούν να υφαρπάξουν τις θεμιτές οικονομίες σας ή να σας εξευτελίσουν εξαιτίας του φόβου σας και της απληστίας σας στο να κερδίσετε τόκους από το ΕυρωΜάρκο, το νόμισμα αυτό δεν μας ανήκει (μην ξεχνάτε το bail in) ή μας ανήκει αλλά εντός των συνόρων μας υποτιμημένο ή πληθωριστικό, δικαίωμα μονομερών κοινωνικών ή οικονομικών αποφάσεων δεν έχομε, και η όποια ανάπτυξη από τώρα και στο εξής θα ανήκει στους δανειστές και όχι στους Έλληνες, αλλιώς στο Κράτος, αν υπάρχει όντως Ελληνικό...
...η οδός Πανεπιστημίου, μαύρη και έρημη, συμβολίζει για μένα την αληθινή, πραγματική κατάσταση του τόπου μου...    

...θέλω να ξέρετε πως ανδρώθηκα με τα ιδεώδη και την ομορφιά της Γενιάς του '30-, δεν ανήκω στον δικός σας κόσμο,
στα δικά σας περιβάλλοντα, στα δικά σας πιστεύω, είμαι ένας Ξένος, η μοναξιά μου είναι απερίγραπτη, μα δεν έχω ανάγκη από συντροφιά, ο πόνος μου είναι αβάσταχτος, μα δεν έχω ανάγκη με κάποιον να τον μοιραστώ, και όπως λέει ο Επίκουρος:


"Απέναντι σε όλα τα άλλα πράγματα μπορούμε να εξασφαλιστούμε, όμως εξαιτίας του θανάτου όλοι οι άνθρωποι ζούμε σε μια πόλη ανοχύρωτη". 

Χθες, ήταν γοητευτική η πόλη μου, μέρα που η θεά Δήμητρα κάθε χρόνο αναμένει καθήμενη στην αγέλαστη σιωπηρή πέτρα την κόρη της Περσεφόνη να ανέβει από τον Άδη-, Πόλη που τόσο αγάπησα και τόσο πολύ τη βάδισα, πίσω μου άκουγα τις ερπύστριες των τανκς γεμάτα κάλπικα ευρωνομίσματα που εκατοστό-εκατοστό την κατακτούσαν και στάθηκα σε μια γωνιά της οδού Σταδίου και κοίταξα το μάκρος της και ήταν σαν να κοιτούσα τη ζωή μου και ήταν όλα όμορφα και πικρά, και ήταν όλα αγωνιώδη και ανταποδοτικά, και ήταν όλα μεστά μα φευγάτα, σκέφτηκα πως είναι ο καιρός της περιφρόνησης, ο καιρός της εκδίκησης, ο καιρός της ανηθικότητας, ο καιρός της Ύβρις-, η πόλη μου αλώθηκε για ένα κέρμα, το στάδιο της ζωής μου αλώθηκε, εξαφανίστηκε, έμεινε η οδός Σταδίου να μου θυμίζει πως κάποτε έσφυζε από αθλητές και όμορφες κόρες, γεμάτοι όνειρα που τα υλοποιούσαμε, άλλοτε ολοκληρωμένα και άλλοτε όπως οι δυνάμεις μας το επέτρεπαν, τώρα, μήτε όνειρα, μήτε δυνάμεις- ναι, Επίκουρε, δεν αποφασίζομε εμείς για όσα συμβαίνουν, πόσο δίκαιο έχεις, άσχετα αν ο Σέξπηρ, ύστερα από πολλούς αιώνες μετά από εσένα είπε: 
"Είμαστε φτιαγμένοι από όνειρα"...
...για αυτό και δυστυχείς, προσθέτω...

       

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου