Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Τέρμα, "Η Εποχή της Μελισσάνθης" του Χατζηδάκι είναι ο Εθνικός μου Ύμνος...

Πολύχρωμη απελπισία του καιρού μου
Βοήθησέ με να εξαφανιστώ
Να σκεπαστώ
Απ' τη ψυχρή αλήθεια που γεννάει ο χρόνος
Κατευναστικά

Η Μελισσάνθη χάθηκε οριστικά.  Μ. Χ.

Αυτή η Μουσική Ιστορία του Μ. Χατζηδάκι θα μείνει ένα αξεπέραστο έργο και εγώ το ακούω και το ξανά ακούω συχνά και κάθε φορά το αισθάνομαι βαθύτερα και, καθώς την άκουγα χθες διαβάζοντας ταυτόχρονα, και που όσο διάβαζα, (τι εξαίρετη κατάσταση είναι να σε κρατά το έργο του άλλου σε διάρκεια, έτσι μαθαίνεις να αντλείς τις όμορφιές της δικής σου διάρκειας), το βιβλίο της Ελεωνόρας Σταθοπούλου με τίτλο, Εις Ελευθερίαν, εκδόσεις ΕΣΤΙΑ, ο ενθουσιασμός μου ολοένα αύξανε, ολοένα και οι φράσεις της κέντριζαν το μυαλό μου και την ευαισθησία μου, ολοένα και θαύμαζα τη γλώσσα της συγγραφέως...
...τι τόλμη, μονολογούσα κάθε τόσο, τι βύθισμα είναι τούτο στα στρώματα της γλώσσας μας...
...θέλω να ομολογήσω ότι, Εθνικό θεωρώ τη λαλιά, και όταν αναγκάζομαι να γράφω τη λέξη Εθνικό, έχω κατά νου την έννοια του Τόπου, και όταν γράφω τη λέξη Τόπος, έχω κατά νου το Σημείο...
...Σημείο όπου ο καθείς ίσταται και εκφέρει λόγο...
...ε, λοιπόν, αυτό το σημείο του Τόπου, από όπου λαλεί μέσα από τη καρδιά του και από το νου του, αυτός είναι Εθνικός...
...με άλλα λόγια θεωρώ Εθνικό την εν τω τόπω λαλιά, αλλιώς, ντοπιολαλιά... 
...άλλωστε το περιβάλλον διαμόρφωσε/διαμορφώνει τη γλώσσα, η σχέση μας με τη γη και με τα προϊόντα της φύσης διαμόρφωσαν τη γλώσσα στις απαρχές του πολιτισμού, το ίδιο συνέβηκε και στη βιομηχανική επανάσταση, το ίδιο συμβαίνει και στην εποχή μας, η τεχνική (λάθος που την αποκαλούν, τεχνολογία) διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τη γλώσσα-, μόνο στην έωλη πολιτική ισχύει το: ό,τι αληθινό εθνικό ή ό,τι εθνικό αληθινό-, οι εθνικόφρονες και ελληνάρες κραυγάζουν με λάθος γλώσσα...

"Παιδιά μου, μετά φόβου και φρίκης εκλιπαρώ υμάς όπως ακαταπαύστως καλλιεργείτε το επανασταστικόν φρόνημα ενώπιον πάσης βαρβαρότητος. Αι επαναστάσεις γαρ δηλούσι μεν το φρόνημα τούτο, όμως εις ημάς εναπόκειται η διατήρησις της φλογός κατά τον μετέπειτα βίον. Είναι δε το δεύτερον έτι δυσκολότερον του πρώτου. Διό και άνευ καθημερινής ασκήσεως η τυραννική νοοτροπία, ήν επί αιώνας εδεδάχθημεν υπό Ρωμαίων έως και Οθωμανών, δύναται να εξαλείψει αφ' ημών πάσαν ιδέαν δημοκρατίας, ενσπείρει δε νοσηρόν πνεύμα σαδισμού τε και τραμπουκισμού, άγνωστον εις την ελληνικήν σκέψιν"...

"Προϊόντων των ετών η βλάστησις πέριξ της μονής κατήντησε τοσούτον πυκνή, ώστε τα εγκαταλελημμένα μονοπάτια εξηφανίσθησαν, ως γλώσσα την οποίαν ουδείς πλέον ωμίλει"...

"Πάντοτε ο θρίαμβος μιας νεανικής αμεριμνησίας μοι είναι ευχάριστος, ο δε κάματος, όν επιφέρει εις τα ψυχάς των γερόντων "η σοφία" των, απεχθής"...

"Διά τον λόγον τούτον, ουδόλως αντελήφθη τροχιάν σπουδαίαν και τελείαν, ειμή την στιγμή καθ' ήν αύτη κατέληξεν εντός των κόλπων της. Και μόνον τότε, μόνον ότε το σώμα αυτού συνετρίβη επί του ιδικού της σώματος, ο ακροβάτης ησθάνθη την καρδίαν αυτής να ανοίγει τελικώς ως λίμνη πορφυρά αίματος ίνα περικλείσει τον τελευταίον αυτού ασπασμόν"...
  
...ο χώρος δεν μου επιτρέπει να παραθέσω ένα σωρό όμορφα κομμάτια, όμορφες εικόνες, εξαίσιες μεταφορές, και μη σας ξεγελά η γλώσσα, ο ρεαλισμός της συγγραφέως υπερβαίνει εκείνον των δήθεν ρεαλιστών που γράφουν στη δημοτική, και όχι συγγράφουν...
...εντύπωση μου έκανε η χρήση της κοινωνιολογίας και όχι της ψυχογραφίας στην παρουσίαση των χαρακτήρων...
...οι παραισθήσεις μοιάζουν με ονειρικές καταστάσεις και όχι παράνοιας...
...ο κρυμμένος θησαυρός δεν είναι άλλος από τον άδολο ερωτισμό που η φύση μας προικίζει, πλην όμως ολίγους, μέχρι που θα έλεγα επιλεκτικά...   
...τα 5 διηγήματα του βιβλίου + έναν επίλογο είναι εξαιρετικά...
...να το διαβάσετε αμετακλήτως και επειγόντως και όχι στην παραλία φορώντας μαγιό ή σαγιονάρες (μπλιαχ)...
...η έλλειψη πολυτονικής γραφής, που η συγγραφέας δικαιολογεί με μια σύντομη σημείωση, σε εμένα άφησε ένα κενό, και αυτό επειδή είμαι υπέρ της πολυτονικής γραφής, μου αρέσουν αυτά τα αθώα στολίδια, ornaments, στο κάτω-κάτω κοσμούν το σώμα του κειμένου, αποτελούν στολίδια ενός αρχιτεκτονήματος, πέρα που πιστεύω πως κάθε κείμενο είναι ένα σώμα που εγώ τουλάχιστον το αγγίξω με το βλέμμα μου, και όχι μόνον...   
...ας μην ξεχνάμε ότι, μουσική και γραφή συνιστούν τον Τόπο όπου ο καθείς γεννιέται κάθε στιγμή της ώρας ως Ελληνικός ή Εθνικός, στα μέρη μας φυσικά, δεν ξέρω τι συμβαίνει σε άλλα μέρη, και ούτε θέλω να μάθω, ίσως να συμβαίνει το ίδιο, ακόμα καλύτερα...
...θραύσματα, και μόνον θραύσματα μιας ιστορίας τραγικής, πλήν όμως μουσικής, όμοιας της Εποχής της Μελισσάνθης...

"Τα πρώτα νέα/ Κυκλοφορούν στις έκτακτες εκδόσεις/ Ο Κυβερνήτης κυβερνά τους Αστυνόμους/ Η αναρχία κυβερνά τον κυβερνήτη/ Ζήτω το έθνος, η πατρίδα και το σπίτι/ ζήτω το έθνος και το σπίτι/ Αλλαλαγμός/ Ο πληθυσμός είναι νεκρός/ έγινεεε.../ Ο τελικός/ Συμβιβασμός"... 

Εις Ελευθερίαν, λοιπόν, όπως,
"η στίλβουσα ορμή αυτού ανακράζει"...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου