Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

"Μακριά από τους ανθρώπους" του David Oelhoffen...μια εξαιρετική ταινία...

...εδώ όμως που είχαμε χριστούγεννα φωνάζαμε "Ώ! πα!"...



...ή μοιράζαμε πασχαλινές αγαπούλες...
 ...ή κάναμε "τζαααα" στον φακό...
...ή και λέγαμε:

"Η χώρα έχει ανάγκη από μια επαναστατική κυβέρνηση ρεαλιστών"...

...ε, ρε που κατάντησε ο ρεαλισμός: στην υποταγή σε ένα  κωλονόμισμα μιας μαφίας χυδαίων τραπεζιτών και αμόρφωτων πολιτικών και πού κατάντησε η επαναστατικότητα: στις φρόνιμες συμβουλές ή άκαιρες παραινέσεις...

...ή πάλι:

"Ο Τσίπρας να μην καθυστερεί άλλο τον έντιμο συμβιβασμό"...

...ε, ρε που κατάντησε η εντιμότητα- στην κωλοτούμπα για τυχάρπαστα συμφέροντα ανάλγητων αφεντικών, δεν μας λέει όμως τι είδους εντιμότητα: του ελεύθερου ή του δούλου, αλλά τι να κάνομε, πάντα έτσι ήταν ο κόσμος: μπίλια που γυρίζει και όπου κάτσει, έκατσε...

...αλλά δεν ήταν η πρόθεσή μου σήμερα να σταθώ στον Θεοδωράκη τον Σταύρο, αλλά στην εξαίρετη ταινία: "Μακριά από τους ανθρώπους", με έναν εξαιρετικό Βίγκο Μόρτενσεν, βασισμένη σε ένα διήγημα του Καμί 30 σελίδων, όπου το παράλογο, η γύμνια του ανθρώπου από αξίες, παγιδευμένος στην ανηθικότητα των ιδεολογιών και θρησκειών σε ένα τοπίο σιωπής, ούτε ένας σκίνος, ούτε ένα δένδρο, ούτε ένας θάμνος- ένα στεγνό/ στυγνό τοπίο διατρέχει όλη την ταινία και στο τέλος της στο σταυροδρόμι:
"Από εδώ πηγαίνεις στο θάνατο, από εδώ στην έρημο, στην έρημο μπορείς να σωθείς, μείνε ζωντανός, ζωντανός"...
...λέει ο πρώην στρατιωτικός (Βίγκο) και τώρα δάσκαλος 10 παιδιών σε έναν έρημο τόπο κάπου στην Αλγερία- στρατιωτικός που ήταν υπέρ στο να δοθεί ανεξαρτησία στο Αλγέρι...
...παρόλο που στην ταινία έχουν προστεθεί πολλά πράγματα, οι προσθέσεις αυτές δεν επηρέασαν και δεν αλλοίωσαν διόλου το πνεύμα του Καμί, του μεγάλου αυτού συγγραφέα που πολλά με δίδαξε...

...χθες πήγα στα εγγόνια μου και πάνω στις διάφορες συζητήσεις που κάναμε, από το αν είναι καλό συγκρότητα οι Ρόλιν Στόουνς, μέχρι αν πρέπει ο άνθρωπος να τρώει κρέας ή να φασκιώνεται, σε μια στιγμή νοσταλγίας είπα: ο άνθρωπος οφείλει να ξανα ανακαλύψει τις ηθικές του αξίες, τον ανθρωπισμό του, την πραγματική του ελευθερία, έξω από ιδεολογίες και θρησκείες, ελεύθερος με πνεύμα οικουμενικό όσο και απλό γιατί, αν τα λογαριάσομε καλά τα πράγματα, θα δούμε πως ο άνθρωπος στο τέλος-τέλος δεν έχει ανακαλύψει τι το σημαντικό πέρα από τον τροχό, το σελοτειπ και τις πάνες...
...σε αυτό το σημείο γελάσαμε και είπαμε να πάμε να παίξομε πιγκ-πογκ στη μικρή αυλίτσα και καθώς χτυπούσα το μπαλάκι με τη ρακέτα για μια στιγμή σαν να άκουσα τους χτύπους του ρολογιού, και είπα μέσα μου:
"Αγάπη μου, μη χάνομε άλλον καιρό, τα ρολόγια χτυπούν και ας μην ξέρουν τι χτυπούν, εμείς όμως ξέρομε τι χτυπά μέσα μας- ας το ελευθερώσομε λοιπόν, ας αφανίσομε το φόβο μας, να έρθει ο δικός μας καιρός- ο μοναδικός μας καιρός, άλλος καιρός δεν υπάρχει για τον άνθρωπο παρά μόνο όταν είναι ελεύθερος, σαν την Ίριδα, αλλιώς, ουράνιο τόξο"... 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου