Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

W. Wenders-S.Salgado- "Το Αλάτι της Γης"...

...είδα την ταινία προχθές, ταινία του W. Wenders πάνω στo έργο και τη ζωή του Salgado. Φιλμογράφος και φωτογράφος σε άψογη συνεργασία, εδώ θέλω να σημειώσω ότι και ο πρώτος είναι ένας άξιος φωτογράφος-, στο τέλος της προβολής έμεινα με ανάκατα συναισθήματα- θετικά και αρνητικά -πάντα με προβλημάτιζε η τέλεια φωτογραφική απεικόνιση της ακραίας φρίκης, του ανείπωτου πόνου, της αβάσταχτης περιφρόνησης της απάνθρωπης επιβολής πάνω στο ανθρώπινο, που ο Salgado από την αρχή της σταδιοδρομίας του αφοσιώθηκε να απεικονίζει...
...γόνος πλούσιας βραζιλιάνικης οικογένειας, αριστερός, υποθέτω και καθολικός, έφυγε από τον τόπο του και πήγε στο Παρίσι, συνδέθηκε και παντρεύτηκε μια Βραζιλιάνα που σπούδαζε αρχιτέκτων και εκείνος οικονομικά-, η γυναίκα του αγόρασε μια φωτογραφική μηχανή για τη δουλειά της-, αυτό ήταν, την πήρε ο Salgado και αποφάσισε να γίνει φωτογράφος, γύρω στα 30 του...
...από τις πρώτες του φωτογραφίες έδειξε ποια τα ενδιαφέροντά του: θάνατος, δυστυχία, εξαθλίωση, πόνος, στις πιο ακραίες τους μορφές ανά τον κόσμο, με έναν τρόπο απαράδεχτα αισθητικά σε σχέση με το θέμα-, απεικονίζει και αποδίδει τη δυστυχία με άψογη αισθητική, πλησιάζοντας το αμήχανο ζωγραφικό κίνημα Hyperrealism, που ενθουσίασε το αμόρφωτο αμερικάνικο κοινό-, με άλλα λόγια απουσιάζει η ταύτιση μορφής/θέματος- αδιάφορο όμως, έτσι και αλλιώς το να έχω ως αυτοσκοπό το: "όμορφα αποδιδόμενο", ό,τι και αν είναι αυτό, με αφήνει αδιάφορο, πέρα που είναι θνησιγενές, αλλά, στην περίπτωση του Salgado αποκτά ένα άλλο νόημα, εκείνο της πορείας ενός ανθρώπου στη φρικώδη επιφάνεια της γης...
...ας δούμε τη Γη σαν μια επιφάνεια, όμορφη επιφάνεια, θεαματική επιφάνεια, ήρεμη επιφάνεια, όπου πάνω της βαδίζομε, ονειρευόμαστε, πράττομε, παράλληλα με την επιφάνεια της φρίκης και του τρόμου- του απάνθρωπου αλλιώς...
...ο Salgado βάδισε χιλιόμετρα και χιλιόμετρα στη επιφάνεια της φρίκης και της κόλασης, είδε το απάνθρωπο σε όλο του το μεγαλείο-, ναι, υπάρχει και αυτό το μεγαλείο, σε πολλές μορφές και εκφάνσεις, μήπως δεν ήταν μεγαλείο μίσους ανθρώπου σε άνθρωπο ο Ναζισμός ή ο Σταλινισμός ή στις μέρες μας ο ΣοϊμπλεΜερκελισμός ή Νεταναχιουσμός ή Τζιχαντισμός;...
...και καθώς παρακολουθούσα την ταινία αναρωτιόμουν, μα πώς μπορεί να αντικρίζει κάποιος τη φρίκη και να μην αποστρέφει το βλέμμα του, και να μην σωριάζεται κάτω καταγής κλείνοντας τα μάτια του από ντροπή για τις φρικώδεις πράξεις του ανθρώπου σε άνθρωπο, και όμως να τις απεικονίζει τόσο τέλεια;- τι είδους ηδονική προσέγγιση και τέλος ευχάριστη αποδοχή είναι αυτή;, πώς άραγε διαχειριζόταν την ενοχή του ως συνειδητό ον ο Salgado, καθώς πιστεύω, χωρίς αγάπη και συνειδητό ανθρωπισμό μέσα σου, δεν μπορείς να στραφείς στη δυστυχία του ανθρώπου, να την καταδείξεις και φανερώσεις στον άλλον και να ενδιαφερθείς για το πώς θα τον απαλλάξεις από αυτή-, περίεργη περίπτωση ενός άνδρα που περπατά/περπάτησε πάνω στην επιφάνεια της φρίκης και  άντεξε στη θέα της και έκλαψε, όπως είπε στην ταινία- φτάνει το κλάμα;, φτάνει η αισθητική συγκίνηση;, όχι, για μένα, και όμως, πρέπει να σταθώ προσεκτικά, πάμε παρακάτω...
...ο Salgado πορεύτηκε την επίγεια κόλαση, που ο άνθρωπος δημιουργεί στον άνθρωπο, με τη μηχανή στο χέρι, πορεύτηκε κοιτώντας τη φρίκη και τον τρόμο κατάματα και σε μια στιγμή στην ταινία τον ακούμε να λέει: "Η ανθρωπότητα δεν θα αλλάξει", και εγώ, ο Σ. Β. Σκοπελίτης σαν ένας άλλος Salgado, όχι στο έργο, αλλά ως ανθρώπινή υπόσταση, προσθέτω:
"Με τις φωτογραφίες μου δείχνω ότι ζούμε στη γήινη επιφάνεια της φρίκης"...
...έχει νόημα αυτό;, όχι, εκτός και αν η ενοχή μάς οδηγήσει σε μια άλλη μεγαλειώδη χειρονομία/πράξη, σαν μετάνοια, όχι θρησκευτικής ανάγκης, αλλά Ανθρώπινης Οφειλής, κάτι σαν Αποθέωση: τη στροφή μας στη μεγαλειώδη αταραξία της φύσης, και αυτό έκανε ο Salgado με την θαυμάσια γυναίκα του, Lelia Wanick Salgado, πιανίστα, αρχιτέκτων, φωτογράφος η ίδια, εμπνεύστρια πολλών ιδεών του ζευγαριού, η οποία έριξε και την ιδέα, υποθέτω ένα βράδυ ηρεμίας, να δημιουργήσουν ένα δάσος στο εγκαταλειμμένο κτήμα του Salgado 600 ή 6,000 εκταρίων, δεν θυμάμαι τον αριθμό τώρα, με την επωνυμία: Instituto Terra...
...η ταινία δεν είναι παρά ένα Hommage στο έργο του Salgado, και ίσως ο απώτερος σκοπός του Wenders, ήταν/είναι να μας πει πως πρέπει να βιαστούμε να ξανά κατοικήσομε την όμορφη και ήρεμη επιφάνεια της γης εγκαταλείποντας μια για πάντα την επιφάνεια της φρίκης και του τρόμου- αυτό δεν θα γίνει ποτέ!!!, η βαρβαρότητα του τόκου δεν θα παύσει ποτέ-, αδιάφορο, δείτε την ταινία, το λέω επιτακτικά, και ίσως συνειδητοποιήσετε το κάτι που κρύβετε μέσα σας, τη θέληση να απελευθερωθείτε από τους αόρατους δαίμονες που σας κρατούν μακριά από την ουσία σας, που δεν είναι άλλη παρά η φύση και ότι τις πράξεις σας να τις διέπει η υπέρβαση που οδηγεί στην αποθέωση της απλότητας και συνάμα σας οδηγήσει στο να αρνιέστε το θεληματικά ποιημένο ωραίο-, με άλλα λόγια να είστε εναντίον της αισθητικής της βίας, του τρόμου, της φρίκης, με άλλα λόγια, των όμορφων περιτυλιγμάτων...
...ας πετάξομε τα προσωπεία, ας αφαιρέσομε τα ψιμύθια και ας πετάξομε τα στολίδια μας στον καιάδα- αυτό μας δείχνουν οι βαδίζοντες επί της επιφάνειας της φρίκης, Salgado και Lelia με την τελευταία τους πράξη...
                                       ...ίσως, πίσω από αυτό το φύλλωμα/δίχτυ να κρύβεται η τελευταία μας πράξη- η καλύτερη χειρονομία μας προς τον άλλον- φωτεινή και απρόσμενη...  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου