Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Ο Πρωθυπουργός Τσίπρας, στο χθεσινό του πανηγυρικό λόγο...

...για την 25η Μαρτίου του 1821- πέρασαν μόλις 193 ολοκληρωμένα χρόνια, από σήμερα μπαίνομε στα 194-, μήτε έξη γενιές δηλαδή, αν δεχτούμε ότι η κάθε γενιά αναμετράται κάθε 33 χρόνια...
...βρήκα το λόγο του μακρύ, και σε κάποια στιγμή σκέφτηκα πως θα μπορούσε να παραστεί ως μονόλογος σε θεατρική σκηνή-, δεν υπονοώ κάτι το επιλήψιμο, αλλά επειδή έχω παρακολουθήσει πολλούς λόγους πολιτικών-, βρήκα/βρίσκω πολλούς από αυτούς εντελώς θεατρικούς, ιδίως, όταν ο τόνος της φωνής και ο τρόπος που εκφέρει το λόγο συν τις εκφράσεις του προσώπου, συν τις χαρακτηριστικές χειρονομίες, όπως οι παρακάτω του κ Καραγκούνη...
...εκπρόσωπος της πρώην Νέας Δημοκρατίας, σας θυμίζει κάποιον άλλον;, εμένα ναι...

...πάμε παρακάτω, ο λόγος λοιπόν του Πρωθυπουργού με λίγες περικόψεις και με πιο συμπυκνωμένες φράσεις θα ήταν πολύ καλός, μου άρεσε και συμφωνώ με τη σύνδεση του τότε με του τώρα, ήπια θα έλεγα και διακριτικά δίχως εθνικιστικές κραυγές... 
...κάποια στιγμή χρησιμοποίησε τη μεγάλη φράση του συγγραφέα G. T. Di Lampedusa από το μεγάλο του μυθιστόρημα, IL
Gattopardo, 1958, το οποίο μετέφερε το 1963 στον κινηματογράφο ο αριστοκράτης αριστερός Λουκίνο Βισκόντι:
"Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν για να μείνουν ίδια"...

...είναι μία από τις αγαπημένες μου φράσεις και την έχω χρησιμοποιήσει στο κείμενό μου: 100 Bd de la Villette, εκδόσεις Γαβριηλίδη, και θυμίζω από εδώ στον Πρωθυπουργό την τελευταία σκηνή της ταινίας Viva Zapata, 1952, του Ηλία Καζάν σε σενάριο του Τζον Στάινμπεκ, όπου δείχνει τον Zapata να σκύβει για να υπογράψει ένα διάταγμα που ερχόταν αντίθετα με την επανάστασή του, με τις αξίες του, με την ηθική του, με αυτά που είχε πολεμήσει, σκηνή ταυτισμένη  πρωθύστερα κατά 6 χρόνια με την περιβόητη φράση του αριστοκράτη Lampedusa...

...ο Πρωθυπουργός μας όμως, δεν ανέφερε την πηγή της φράσης αυτής, πράγμα που με ενόχλησε, πράγμα που με έκανε να σκεφτώ ότι  δεν τον έγραψε ο ίδιος εξ ολοκλήρου το λόγο, και δεν καταλήγω σε αυτό το συμπέρασμα μόνο από αυτό, αλλά και επειδή οι λέξεις του δεν με έπειθαν πως έτρεχαν από το μυαλό του, απλώς τις ομιλούσε διαβάζοντάς τες, όσο για εκείνον που τον έγραψε, παραθέτοντας τη φράση του συγγραφέα, θα σκέφτηκε, σαν κακός αριστερός, ότι δεν θα τον προσέξει κανείς, νά! όμως που το πρόσεξε ένας ηθικός αριστερός- Εγώ...
...οι Αριστεροί δεν κρύβονται και πάνω από όλα υπερασπίζονται το Ήθος του Λόγου, άλλωστε είναι γνωστό- οι δεξιοί δεν έχουν παρόμοιο λόγο, εκτός ολίγων εξαιρέσεων που, ποτέ όμως δεν φτάνουν το έργο τους στο επιθυμητό τέλος- καθαιρούνται από τους πολλούς ανήθικους δεξιούς... 
...πάω τώρα στην ουσία, και ρωτώ απευθείας τον Πρωθυπουργό:
"Κύριε Πρωθυπουργέ, μήπως αλλάξαμε για να μείνομε ίδιοι; Και αν ναι, σε τι ποσοστό;, στο 70% του Βαρουφάκη των Μνημονίων;"

...δεν θέλω να το πιστέψω, αλλά επειδή τα πράγματα είναι δύσκολα, θα μπορούσα να δικαιολογούσα το 30% και όχι το 70%...
...ένα άλλο που ίσως θα έχετε προσέξει αγαπητοί μου αναγνώστες είναι, ότι η κυβέρνηση δεν μοιάζει να βιάζεται να στείλει τις μεταρρυθμίσεις της, αντίθετα, βιάζονται οι δανειστές και οι "Κανονιστές", δηλαδή οι Φίλοι των Τραπεζιτών και των βιομηχάνων-, θα μου πείτε, γνωστά είναι αυτά που γράφεις, τα γράφω όμως για να δείξω πως ο φόβος είναι από τη μεριά των δανειστών, δηλαδή από τη μεριά των Αγίων Τόκων, να μη χάσουν τους τόκους σε περίπτωση ατυχήματος, το ατύχημα το φοβούνται περισσότερο εκείνοι που δανείζουν, ας το βάλομε καλά αυτό στο μυαλό μας...
...ναι, υπάρχει και αυτός ο Άγιος που παραφυλάει σε κάθε σταυροδρόμι, σαν τον Προκρούστη, και μας συλλαμβάνει και μας κρεμά ανάποδα ούτως ώστε να πέσουν από τις τσέπες μας και τα ολίγα cent, να τα πάρει και αυτά, και τότε μας ξεκρεμά και μας αφήνει να εργαστούμε/δουλέψομε μέχρι το άλλο σταυροδρόμι όπου περιμένει να μας συλλάβει ο άλλος Άγιος των Τόκων...
...έτσι, από σταυροδρόμι σε σταυροδρόμι, από Άγιο σε Άγιο των Τόκων θρηνούμε τη ζωή που μας έφυγε, θρηνούμε γιατί συνειδητοποιούμε ότι ποτέ τα χρήματα που κερδίσαμε δεν ήταν δικά μας, μήτε η ζωή μας, θρηνούμε γιατί δεν μπορέσαμε να σκοτώσομε μήτε ένα τοκογλυφικό ακατάβλητο μυρμήγκι ή έναν λιπαρό χοντροσκούληκα κεφαλαίου...
...η 25η Μαρτίου πέρασε, οι Ήρωες του 1821 αποκοιμήθηκαν και πάλι, έμειναν τα πρόσωπά των αναρτημένα στους τοίχους να κοιτούν εκείνον που τα κοιτά, εκείνον που σκέπτεται από τώρα κιόλας πώς θα εκμεταλλευτεί τις γενναίες τους πράξεις υπογράφοντας Μνημόνια υποταγής, όπως τότε άλλωστε-, η ΕΛΛΑΣ, ποτέ δεν έπαυσε να υπογράφει από τότε...
...και για να θεωρηθώ γνήσιος ψεύτης/κλέφτης, τις παραπάνω δύο φωτογραφίες τις έκλεψα από τον εαυτό μου λέγοντάς τον ψέματα, ακούγοντας το τραγούδι: "Me, my self and I", "Εγώ, ο εαυτός μου-ατός μου"...          

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου