Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Η Kerstin Anita Marianne Ekberg...στη γλώσσα μας, Ανίτα Έγκπεργκ...

...μα γιατί οι περισσότερες γυναίκες σχηματίζουν το αιδοίο τους;...
...ίσως γιατί θέλουν να μοιάζουν με κούκλες προθήκης μεγάλου καταστήματος και να τις θαυμάζομε;...
...ενώ κατά βάθος διαθέτουν απλότητα και σεμνότητα...
...όσο και σαγήνη;...
...δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή τη σκηνή της ταινίας Dolce Vita...
...τη βλέπω και την ξανά βλέπω και ο ερωτισμός της παραμένει ίδιος, ίδιο και το άπιαστο όνειρο, ίδιος ο διακαής πόθος, ίδιο και το μυστήριο που κρύβει γυναίκα που θέλγει-, βλέπετε μεγάλωσα με τον Φελίνι- Αιγόκεροι και οι δυο γαρ -ψάχναμε τα ίδια, δεν βρίσκαμε τα ίδια, αφοσιωμένοι στον έρωτα και στο πανηγύρι που λέγεται Ζωή, γιατί, τι άλλο είναι η ζωή πέρα από πανηγύρι που εμείς το κομψεύομε, εμείς του δίνομε τη σωτή μουσική για να το διανύσομε σε μια νύχτα που δεν προμηνύει ξημέρωμα;...

...αν η ζωή δεν είναι ερωτικό πανηγύρι, τότε είναι μια φούσκα που σπάει δίχως ήχο, δίχως να αφήνει κανένα σημάδι- κανείς τους δεν πέθανε, μήτε ο Μαρτσέλο, μήτε η Ανίτα, μήτε ο Φελίνι, μήτε η Γλυκειά Ζωή-, αυτή η όμορφη και μοναδική ζωή που, δίχως περιπέτειες και ναυάγια δεν αξίζει το παραμικρό, πάντα βέβαια με μια Πηνελόπη και μια Καλυψώ πλάι μας... 

...βλέπετε, η ζωή από μόνη της δεν είναι μύθος, μήτε μυθοπλασία, εμείς τη μυθεύομε, εμείς τη μυθοπλάθουμε, και στα αλήθεια, δίχως κατάσπλαχνους μύθους και ποιητικές μυθοπλασίες, δεν αξίζει...

...εγώ πάντως τη γλέντησα, έστησα και έζησα πολλά πανηγύρια, ένιωσα το βάθος της απώλειας, τον καιάδα της έλλειψης, όπως και την απόλυτη πλησμονή, το απόλυτο χόρτασμα κάθε μορφή ηδονής, όπως και τη ζωοδότρα αίσθηση της πενίας που αφήνει στο τέλος της-, χωρίς πείνα, μένομε δίχως νέες δυνάμεις, δίχως νέες επάρσεις και οι σχεδιασμένες νέες αφετηρίες χάνονται στην πυκνή και βαθιά ομίχλη του απόντα χώρου, δηλαδή, της απουσίας μας από κάθε δρώμενο...

...γεια σας Κόρες, με έρωτα στα σπλάχνα σας να καρπώνεστε τη ζωή...

...με λεπτότητα φυσικά, ξεδιάντροπα φυσικά, ανυπόκριτα φυσικά, απελεύθερα φυσικά- γιατί όταν εγκαταλείπομε το φυσικό μας, εκείνο μας εκδικείται...  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου