Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Ο βαθύς διαλογισμός των κων Ράμφου και Πορτοσάλτε στον skai...

...πέστε μου αγαπητοί αναγνώστες, στοχαστές, παπουτζήδες, γιατροί, αρχιτέκτονες, εκπαιδευτικοί, νομικοί, δικαστικοί, τι έχομε εδώ; Πολιτική ένωση κρατών ή νομισματική ένωση;
Σας ρωτώ γιατί κοντεύω να τρελαθώ με αυτά που ακούω και διαβάζω και αναφωνώ μέσα μου: μα πώς μπορεί να γίνει ένωση διαμέσου του νομίσματος και όχι διαμέσου της πολιτικής;
Γίνεται να ενωθούν δύο άνθρωποι, τρεις άνθρωποι, τέσσερεις άνθρωποι με το νομίζω και όχι με το πιστεύω σε εσένα θεό πατέρα παντοκράτωρα;
Χθες, πάλι στον skai, διαπίστωσα πως η χριστιανοακροδεξιά της πατρίδος είχε τον φιλόσοφό της, ο οποίος αποκαλύφθηκε σε έναν αποκαλυπτικό διαλογισμό εμπρός στην κάμερα/ κάμαρα της όμορφης και λαμπρής τηλεόρασης: τον κο Ράμφο.
Αχ! επανάλαβα μέσα μου τη φράση του στοχαστή Χανς- Γκέοργκ Γκάνταμερ: "η φιλοσοφία δεν πέθανε, οι φιλόσοφοι τη  δολοφόνησαν".

Δεν την παρακολούθησα όλη τη συζήτηση, καθότι οι διαλογιζόμενοι ήταν της απόψης ότι, αν δεν ερχόταν από έξω ταχυδρομικώς τα Μνημόνια, έπρεπε να τα εφεύραμε εμείς, διότι ως λαός, ψυχαναλυτικώς ερμηνευόμενος, δεν αντέχομε την αλήθεια, δεν αναλαμβάνομε τις ευθύνες μας, πάντα ο άλλος φταίει- μα φυσικά, πάντα ο άλλος κλέβει, εμείς αφηνόμαστε να μας κλέψουν για να γκρινιάζομε και ενίοτε να κάνομε το σκατό μας παξιμάδι και όταν ορθωνόμαστε ξανά αρχίζομε τις κλεψιές-, με άλλα λόγια φταίμε μόνο εμείς- ο λαός, μόνο ο λαός εθίζεται στην παρανομία, σε μας μόνο έπεφτε η σπάθα τους και ούτε μια σπαθιά στους υπαίτιους-, και τι περίοπτη άποψη, ως γλυπτό ναού της Παρθένου, μα δεν υπάρχει τέτοιος ναός και τέτοιο γλυπτό...
..."μη σκέπτεσαι σαχλαμάρες", είπα στον εαυτό μου, και επέστρεψα δριμύτερος στις προσωπικές μου θέσεις και σκέψεις, μα αλίμονο, ήταν τόσο εμβαθύς ο διαλογισμός των δύο παραπάνω κυρίων που, σε μια στιγμή αφηρημάδας μου, άρπαξε την ευκαιρία ο Διαλογισμός να εξέλθει δαιμονικά σε μορφή μικροκυμάτων από την οθόνη και να διαχυθεί ως καμμένη κατάμαυρη βαρβολίνη σε όλο μου το δωμάτιο, δεν κράτησε και πολύ αυτή η διάχυση και πήρε τη μορφή καλωδίων, το ένα καλώδιο έβγαινε από το εκθαμβωτικό βλέμμα του Πορτοσάλτε, εξαιτίας του θαυμάσιου και απόλυτου εν τη σοφία του από τον αντικριστό εκφέροντα λόγο.
Στοπ! Μπάστα, ανέκραξα μέσα μου ως ζωντανός οργανισμός που είμαι, δεν θα με πνίξει εμένα η βαρβολίνη, δεν θα με τυλίξουν εμένα τα καλώδια δύο προπαγανδιστών, που αποκρύπτουν τη σειρά των γεγονότων, που αποκρύπτουν την αιτία και ερμηνεύουν μόνο το αποτέλεσμα και μάλιστα διά της οδού της ψυχανάλυσης, και έβαλα ένα θαυμάσιο πορνό να παρακολουθήσω με παν-όμορφες αμερικανίδες-, η Αμερική είναι η χώρα του πορνό και του δολαρίου, του πιο καλοσχεδιασμένου πάνω σε ανθεκτικό χαρτί χαρτονόμισμα του κόσμου, για αυτό και δεν παύσει να υπάρχει ως δύναμη-, και πώς αλλιώς;, το καλοσχεδιασμένο χαρτονόμισμα και η θεσπέσια πόρνη αντάμα σηματοδοτούν τις απαρχές του κόσμου-, δεν πάνε στο διάολο η παρατήρηση, ο στοχασμός, η ισοτιμία, ο σεβασμός, η τιμή, η ελευθερία, εμείς έχομε θρησκεία, πιστεύομε στο πνεύμα της, δεν είμαστε φίλαθλοι, είμαστε οπαδοί έτοιμοι να δολοφονήσομε όποιον αμφισβητεί την πίστη που μας διακατέχει, είμαστε ελεύθεροι στο να είμαστε σκλάβοι- ζήτω η σκλαβιά της ελευθερίας, ζήτω η ελευθερία της σκλαβιάς, ζήτω το κλούβιο πνεύμα του ανθρώπου, ζήτω η καταστροφική μανία του, κάτω η ισορροπία της φύσης, ζήτω ο σεξουαλισμός, κάτω ο έρωτας  λουλουδιών και μελισσών, κάψτε τα λουλούδια, ψήστε τις μέλισσες, αφανίστε τα λιβάδια που δίνουν τροφή στα ζώα και όλα τα χωράφια που φυτρώνει σιτάρι και κριθάρι, ζήτω η ψυχανάλυση, εμείς σκεπτόμαστε καλύτερα από ό,τι ο λαός, εμείς κρατάμε το κλειδί του Παραδείσου και τον άρτον τον επιούσιον τον χρηστόν.

"Επαναλαμβάνω: Κάθε έκφραση της ζωής επάγεται ένα είδος γνώσεως που την διαπλάθει εκ των έσω. Η έκφραση δεν είναι άλλωστε ο πλαστικός αήρ (milieu) του πνεύματος -το αντικειμενικό πνεύμα του Εγέλου- στην επικράτεια του οποίου συσφαιρώνεται κάθε μορφή ανθρώπινης ζωής;"* 

*Χανς- Γκέοργκ Γκάνταμερ.

"Ποτέ δεν φλυάρησαν οι άνθρωποι τόσο πολύ για την τέχνη, και ποτέ δεν είχαν τόσο λίγο σεβασμό για την τέχνη".*

*Νίτσε.

"Οποτεδήποτε συμβαίνει τέχνη, δηλαδή οποτεδήποτε υπάρχει ένα ξεκίνημα, δίνεται στην ιστορία μια ώθηση, η ιστορία πρωτοξεκινά ή ξαναξεκινά. Ο όρος "ιστορία" δεν σημαίνει εδώ τη διαδοχή κάποιων, ακόμα και των πιο σπουδαίων συμβάντων μέσα στον χρόνο. Η ιστορία είναι η εξαγωγή ενός λαού στην αποστολή του ως εισαγωγή στα υπάρχοντα χαρίσματά του" *

*Χάϊντεγγερ.

Ο μακρύς και βαθύς διαλογισμός των Ράμφου και Πορτοσάλτε, μου έσφιξε τόσο πολύ το λαιμό μου, που μόλις κατάφερα να ψιθυρίσω τη φράση:
"Και τώρα που προχωρήσατε τόσο πολύ εσείς οι δυο στην άγονη σκέψη, ήρθε η στιγμή να γυρίσετε πίσω- στα αφεντικά σας και εμείς στον πολιτισμό μας"...
...και άλλαξα πομπό, μην παρακολουθείτε skai και Μega, χθες πάλι ήταν για τα πανηγύρια...μπλιαχ...
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου