Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Επιτέλους, τέρατα ξεβράστηκαν στη στεριά...

...που έχουν κεφάλι για ουρά,
όλοι είμαστε τέρατα ξακουστά,
δεν ξεχνάμε τον παρά...
...διάβασα κάπου μελαγχολικά...

...τα τέρατα πια δεν είναι μυστικά,
νάτα! μπροστά μας με νύχια και δόντια σουβλερά,
άγνωστες οι λέξεις τους,
άγνωστες οι προθέσεις τους...

...πού θα πάμε, πού θα πάμε;
Ξέρετε καμιά γειτονιά;
Ξέρετε καμιά σπηλιά;


Επιτέλους έγινε κάτι καλό στην παρτίδα της ζωής μου ύστερα από πολύ καιρό- χθες κυκλοφόρησε το βιβλίο μου από τις εκδόσεις "ΡΟΕΣ" με τίτλο:
"Η Σκοτεινή πλευρά
της φωτογραφίας
ή
γιατί η φωτογραφία (δεν) είναι Τέχνη"
 
Με βασάνισε αυτό το βιβλίο, το πήγαινα στον έναν εκδότη, το πήγαινα στον άλλον, ο ένας το απέρριπτε για έναν λόγο, ο άλλος για άλλον, ο άλλος για άλλον, και άλλους τους απέρριπτα εγώ γιατί ήθελαν να επέμβουν στον σχεδιασμό του βιβλίου, τον οποίο εγώ είχα κάνει- δεν γνώριζαν ότι δεν ανέχομαι επεμβάσεις σε ό,τι είναι δικό μου, σε ό,τι με αφορά, ακόμα και αν πηγαίνω αντίθετα στο συμφέρον μου- το συμφέρον δεν το ξέρω, δεν νοιάζομαι για αυτό, εκείνο που με νοιάζει πρωτίστως είναι να είμαι ΕΓΩ, σε ό,τι ποιώ, σε ό,τι πράττω, σε ό,τι σκέπτομαι, σε ό,τι νιώθω, δεν πάνε στου διαόλου τον κώλο οι δυσκολίες και οι καθυστερήσεις- έχω καιρό, ακόμα και μετά το θάνατό μου ο καιρός, είναι δικός μου καιρός, τίποτα δεν χάνεται άμα είναι καλό, κάποιος θα τα βρει στο σκληρό δίσκο και θα τα ξεσηκώσει, σκασίλα μου η δημοσιότητα- ΕΓΩ γαμώ τη δημοσιότητα και όχι εκείνη εμένα, ανόητα τέρατα, μέχρι που πίστεψα ότι το βιβλίο είχε αυτονομηθεί και έκανε ό,τι ήθελε, και μια μέρα βροχερή, μέρα που δεν άκουγα τίποτα άλλο, παρά μόνο βρόχη- η βροχή είχε σφαλίσει τα αυτιά μου, σκέφτηκα να το αποθηκεύσω σε ένα στικάκι, σαν αυτό της Λίστας Λαγκάρντ, να το διαγράψω από τον σκληρό δίσκο και να το πετάξω στον υπόνομο, να πάει στο διάολο το γαμημένο κείμενο, τι! θα κάνει αυτό ό,τι θέλει!;
Και τη στιγμή που ήμουν έτοιμος να το πετάξω στη σχάρα του υπονόμου, ημέρα λιόλουστη, μια λιόλουστη γυναίκα στάθηκε και με κοίταξε έντονα, μου είπε:
 
"Τι πας να κάνεις εκεί; Μπρος πάμε σπίτι σου να κάνομε 'Ερωτα".
"Μα δεν είμαι ο Πούτιν".
"Είσαι όμως Εσύ".
"Και ποιο το όνομά σας καλή μου κυρία;"
"Τύχη".
"Τύχη;, καλά και γιατί εξαφανίσατε τους αριθμούς μου από την κληρωτίδα του Τζόκερ;"
"Α, σε εσένα δεν ταιριάζει η τρισέγγονή μου μικρή Τύχη, θα σου ταιριάξει αφού πεθάνεις τρεις φορές".
 
Την άκουσα, πήγαμε σπίτι, κάναμε έρωτα, από τους πιο τρελούς έρωτες που μπορεί να κάνει άνθρωπος και με την αυγή μου είπε να πάω στον ευγενή εκδότη και πουφ, χάθηκε αφήνοντας το κρεβάτι ξέστρωτο- δεν υπάρχει πιο αναγκαστική δουλειά για μένα να στρώνω το κρεβάτι, και βέβαια, δεν μου αρέσει διόλου να εξαναγκάζομαι, κοιμάμαι όπως νάναι, καθότι ξέρω πως με τον ύπνο ξεγελώ το θάνατο...
...Αυτό ήταν, το βιβλίο ήταν έτοιμο σε 45 ημέρες, κυκλοφορεί από χθες, είναι καλό βιβλίο, να το αγοράσετε, διαβάζοντας τις 141 σελίδες, σε αυτές θα μάθετε γιατί σας πονά το στομάχι, το κεφάλι, γιατί έχετε ξαφνικές ταχυπαλμίες, γιατί σας πιάνει κρύος ιδρώτας στα ξαφνικά, θα μάθετε το γιατί σας παραλύουν εκ του πουθενά  αόριστοι φόβοι και πολλά άλλα γιατί, το βιβλίο είναι θεραπευτικό, και φυσικά θα αντικαταστήσετε τη λέξη "ΓΙΑΤΙ" είτε ως ερωτηματικό είτε ως αιτιολογικό, με τη λέξη της ιερής απορίας: "ΜΗΠΩΣ;"-, δεν θα ρωτάτε πια για να μαθαίνετε, αλλά θα αναρωτιέστε μέσα από την εμπειρία σας- φυσικά αν έχετε και φυσικά αν είχατε παρατηρητικότητα, καθόσον παρατηρητικότητα και εμπειρία, πάνε χέρι-χέρι:
 
"Μήπως γνωρίζει κανείς σας τον  Έναν διάολο που ξέρει να μου πει το μυστικό της ζωής;" 
...το βιβλίο θα παρουσιαστεί στο βιβλιοπωλείο: "ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ" στην εποχή των γενεθλίων μου, συνήθως τα γενέθλιά μου διαρκούν μια δεκαετία, είτε στις 08 Ιανουαρίου του παρελθόντος έτους 2015...
...μέχρι τότε Λάλον Ύδωρ...
...να προσεύχεστε στον Απόλλωνα, στο θεό του Πολιτισμού, τα τέρατα έχουν ξεχυθεί στους δρόμους, τους ξέβρασε η αναλγησία...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου