Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

IDA, μια ταινία άκρως θρησκευτική και βαθιά ΚαθολικοΠολωνική...μην τη δείτε...

...στο τέλος υμνεί την Άρνηση στη ζωή, την Άρνηση για ζωή- όσο ο κόσμος θα είναι θρησκευτικός, δεν μπορεί να λογιάζεται Ιστορικός με την έννοια της Πολιτικής, με την έννοια του Πολιτισμού, με την έννοια της Αρετής και του ψυχικού πλούτου- μην τη δείτε την ταινία και οι όποιοι κριτικοί την εξύμνησαν, να πάνε να σπουδάσουν παίζοντας πότε-πότε πιγκι-πογκ για να φεύγει η θολούρα από το μυαλό τους.   
Ο μόνος που σώζεται είναι ο φωτογράφος/οπερατέρ. Είναι η αισθητική του πολυτονικού ασπρόμαυρου στην σκάλα του γκρίζου, απόλυτο μαύρο δεν υπάρχει, και αυτό κάνει γοητευτική την παρακολούθησή της, με άλλα λόγια, η ταινία κερδίζει χάρη την αισθητική της εικόνας στη γεωμετρία του τετραγώνου.
Επίσης στα θετικά θα προσθέσω την αναφορά στον Coltrane και στους στίχους του Ρεμπώ μετά τον πρώτο της έρωτα, δηλαδή, την ξεπαρθένευση της μέλλουσας μοναχής με τον σαξοφωνίστα.
Δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί κέρδισε τα βραβεία που κέρδισε. Ήλπιζα ότι στο τέλος θα κατήγγειλε την αλαζονεία των θρησκειών και ιδιαίτερα τον καθολικισμό της Πολωνίας ανάκατο με την ενοχή του στην εξόντωση των Εβραίων, ήλπιζα ότι θα κατήγγειλε την συνεχιζόμενη εκμετάλλευση της εξόντωσης των Εβραίων από τους ίδιους τους Εβραίους, δεν θέλησε να κακορδίσει μήτε τον Εβραίο, μήτε τον Καθολικό Πολωνό. Ήλπιζα ότι η ταινία θα ήταν πρώτα πολιτική και μετά θρησκευτική. Απουσιάζει παντελώς η κριτική ματιά, εννοώ, η κριτική σκέψη-, είναι ένα αισθητικό θρησκευτικό μελόδραμα που το βράβευσαν οι καθολικοί και οι Εβραίοι.

Μετά το τέλος της ταινίας πήγαμε σε ένα μπαρ με τη φίλη μου Βάσω να πιούμε ένα ποτό. Η σερβιτόρα ελκυστικότατη, δίχως τρυπημένα αυτιά, μύτες, ρουθούνια, φρύδια, και απόλυτα ευγενική, αν θα είχα οχούμενο θα πήγαινα και απόψε να την ξανά έβλεπα. Τέλος, τα ποτά δεν ήταν "μπόμπες" και έτσι η νύχτα κυλούσε ομαλά, πότε μιλώντας για τους φίλους που έφυγαν στο μακρινό τους ταξίδι, πότε για την πολιτική κατάσταση της χώρας και γενικότερα της γαμημένης Ευρ(ό)πης και ιδιαίτερα της γαμημένης Γερμανίας, των γαμημένων ηλιθίων Γερμανών, των ηλιθίων Γάλλων σοσιαλιστών, των τωρινών δούλων συντηρητικών Ισπανών. Επόμενο ήταν να αναρωτηθούμε και για την Ιταλία, για ποιον λόγο είναι πιθανόν που δεν της δείχνουν το δάχτυλό τους οι Γερμανοί, όσο δείχνουν στη Γαλλία και συμφωνήσαμε ότι η αιτία είναι ότι η Ιταλία έχει δύο μαφίες: το Βατικανό και τη Μαφία.

Η ταινία Ida, μας έδωσε επίσης την ευκαιρία να ανατρέξομε στη χρυσή εικοσαετία του Ιταλικού κινηματογράφου και στο πνεύμα που την διέτρεχε- πνεύμα που δεν διακρίνεται σε καμιά ευρ(ο)παϊκή χώρα- δεν εννοώ όμοιο ή παρόμοιο πνεύμα, αλλά ένα πνεύμα βρε γαμώτο εν ονόματι του Παζολίνι, του Φελίνι, του Αντονιόνι. Σκατά, αναφώνησα και με άκουσε η σερβιτότερα και γύρισε και με κοίταξε, δεν είναι τίποτα, είπα, φταίει το αριστερό μου αυτί που όλα τα ακούει και το αριστερό μου μάτι που όλα τα βλέπει.
Έχει επικυριαρχήσει η απέραντη θάλασσα της ηλιθιότητας, βιώνομε την απόλυτη μηδενικότητα διότι τα σπέρματα της δεκαετίας του ' 50-'60 ήταν σάπια, αλλά επειδή και οι δυό μας δεν είμαστε ντερτεμινιστές, συμφωνήσαμε ότι θα υπάρξουν ξανά παρόμοια ή όμοια σπέρματα και θα γεννηθούν ξανά άνθρωποι φέρνοντας ξανά την ουσία του ανθρώπου στην επιφάνεια. Συμφωνήσαμε επίσης ότι δεν είναι οι κοινωνίες που επιζητούν το πνεύμα, διαφορετικά, το πνεύμα του Παζολίνι θα συνεχιζόταν. 
Τι άλλο συζητήσαμε, τι άλλο...α! ναι, για την Αγάπη, έτσι όπως την εννοεί ο Χάνεκε με την ταινία του, Amour. 
Μιλήσαμε και για το βαθύ πένθος που νιώθομε και οι δυο αυτή την εποχή...
...σκατά, τίποτα άλλο, σκατένια όλα και ο φασισμός ή μάλλον η Δικτατορία της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ, καλά κρατεί.
Ένας Πατριώτης, ρε, ένας Πατριώτης δεν θα φανεί, όχι, ανέκραξα ακόμα μια φορά και κόντεψε η σερβιτότερα να χάσει από τα χέρια της το πότο που μου έφερνε- το τρίτο παρακαλώ, βρε, αντέχεις ακόμα, έκανε η Βάσω περιπαιχτικά, ναι αντέχω και θα αντέξω μέχρι να δω την πτώση των βαρβάρων Γερμανών και των δικών μας ηλιθίων.
Νά και φωτογραφία που τράβηξα στη Μυτιλήνη στο πρόσφατο ταξίδι μου για να θάψω τον αδερφό μου.
Υ. Γ.
Μην δείτε την ταινία Ida, στρέψτε τη ράχη σας στους ανύπαρκτους κριτικούς ή πολιτικούς και μη με ρωτήσετε γιατί πήγαμε και την είδαμε, απλώς ήμασταν περίεργοι να δούμε μια πολωνική ταινία στην μετά-Βάϊντα εποχή, καθότι ο Βάϊντα μας άρεσε....   
Υ. Γ. 2
Μόνο την κα Γιάννα Αγγελοπούλου μη δούμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας- μα τρελάθηκαν όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ;
Ρε, ξυπνήστε, ρε, σκατά δεν σου έλεγα ψες αγαπητή μου Βάσω;        
    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου