Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Εκείνος που δεν υπήρξε ποτέ! Και η ανάλγητη χριστιανική Εκκλησία!!!

Γεννήθηκε μόνο για να υποφέρει, δίχως βούληση, θέληση, μοίρα, που κανείς δεν τον αγάπησε, κανείς δεν επιθύμησε να αγαπηθεί από εκείνον, ποτέ του δεν μπόρεσε να εκφράσει τα αισθήματά του, ποτέ του δεν άγγιξε κανέναν, ποτέ του δεν χάιδεψε, ποτέ δεν ένιωσε κανένα άγγιγμα, κανένας δεν δέχτηκε το ερωτικό του βλέμμα και κανείς δεν τον κοίταξε ερωτικά, και όμως ήταν γεμάτος καλοσύνη και αγαθότητα, πριν φανερωθεί η αρρώστεια που μαζί του γεννήθηκε, ήταν όμορφος στα νεανικά του χρόνια, μετά άρχισε να ασχημαίνει, αργά μα σταθερά, να παραμορφώνεται, το ένα χτύπημα μετά το άλλο, αρρώστεια από την οποία θεραπεύτηκε, όπως είπε ο γιατρός, αλλά δυστυχώς όταν τον κατοίκησε ο θάνατος, όσο σκαρφάλωνε ο θάνατος στα υπόλοιπα όργανά του, τόσο και υποχωρούσε η ψυχική του ασθένεια- μα ήταν πράγματι ασθένεια ή κάτι άλλο που ακόμα η ψυχιατρική δεν έχει εντοπίσει και ονομάσει; 

Τα χρόνια μετά την Εμφύλια Σύγκρουση, ήταν χρόνια σκληρά, εμποτισμένα με ανασφάλεια, μετά-μίσος, μετά-φθόνο, μετά-αλαζονεία, μετά-τυχοδιωκτισμό, μετά-αδίστακτη κοινωνική αναρρίχηση, μετά-αγώνα για ζωή.
Φτώχεια, φιλοδοξίες, ματαιοδοξίες, κλεψιές δημόσιου χρήματος, μα εκείνος βάδιζε τους ίδιους σκοτεινούς δρόμους μέχρι τα 69του, μετά, μετά, μετά, ήρθε η λύτρωση μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.
Σκοτάδι που βαδίζουν πολλοί σε αυτά τα χρόνια, όμως, διαφορετικό σκοτάδι, σκοτάδι συλλογικό, από άκρη σε άκρη, από όχθη σε όχθη, από ακτή σε ακτή- σκοτάδι ακατανόμαστης αρρώστειας.  

 Αυτή η εκπληκτική φωτογραφία, μάλλον θείες μου, βρέθηκε στην οικογενεική μας συλλογή-, τρεις γερασμένες μαυροντυμένες γυναίκες με οκτάχρονο(;) παιδί στα πόδια τους, μοιάζει με ψυχή προς θυσία, έτσι θυσιάστηκε και ο αδερφός μου, μοναχικός στον μικρόκοσμό του...καλό σου ταξίδι αδερφέ, αν και πήγες στο πουθενά, συγνώμη που δεν μπόρεσα να επιβάλω την ευθανασία σου, συγνώμη που δεν μπόρεσα να πραγματοποιήσω τη τελευταία σου επιθυμία, τη μόνη που μου εμπιστεύτηκες, αλλά μου το απαγόρευαν οι ανάλγητοι χριστιανοί που ικανοποιούνται από το βασανισμό του ανθρώπου και του αρνούνται το δικαίωμα στον αξιοπρεπή θάνατο, ηδονίζονται στο να τυριαννιέται ο ετοιμοθάνατος, έτσι και εγώ, εύχομαι να έχετε έναν τυραννικό θάνατο, να σας κεντρίζει πόνος αφόρητος, ανάλγητοι υποκριτές χριστιανοί...       

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου