Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Ο Σταύρος Θεοδωράκης και ο αυτόνομος α-κομματικός φοιτητικός στρατός του...

«Το Ποτάμι, ένα κίνημα με χιλιάδες νέους και φοιτητές, καλεί τα παλιά κόμματα να σεβαστούν την αυτονομία του φοιτητικού κινήματος. Τους καλούμε να φύγουν από τα πανεπιστήμια και τα σχολεία. Να αναζητήσουν αλλού στρατιώτες για τους κομματικούς τους στρατούς»...
...αυτό το "Αλλού" ποιο είναι; 
Μα πού Αλλού από το Ποτάμι, το πλέον μη Κόμμα, αλλάπου θέλει να έχει ψηφοφόρους- εσείς ξέρετε οι ψηφοφόροι να ψηφίζουν μη κόμμα; Να ψηφίζουν μια ομάδα ανθρώπων, θεατρικών ανθρώπων, που δεν έχουν πολιτική σκέψη και θέσεις κοινωνιολογικές, εύκολες διαμαρτυρίες για το σάπιο, χωρίς να κατονομάζει, χωρίς να δείχνει με το δάχτυλο τους συγκεκριμένους υπαίτιους, απλώς γενικά και αόριστα, φταίει το πολιτικό παρελθόν, και ποιο το απάρτιζαν; Ουδείς, το παρελθόν αυτό ήταν αυτοφυές, ήταν αυτόνομο.
Και επειδή έχω συζητήσει με πολλούς που θα ψηφίσουν Ποτάμι. Ομολογώ πως ντράπηκα για τον εαυτό μου που σπατάλησα, έστω και μία ώρα από τη ζωή μου να τους ακούω να λένε κούφια λόγια, θεατρικά λόγια που σε μερικά σημεία ταίριαζαν με λόγια άμοιρων ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής. 
Και τι έχομε μπροστά μας; Ακόμα ένα Theatrical Part(ι) οφ άουρ μίζεραλ σοσάϊτι, Χάι, Χάι, Χάι, Χάϊ, Χάϊ σοσάϊτι, χου ριμέμπερς δι φέημους σονγκ φρομ δι μούβι: High Society Bing Crosby, Grace Kelly, Frank Sinatra, Louis Armstrong, 1956

"Να παραμερίσουμε αυτούς που χρεοκόπησαν τη χώρα αλλά να μην παραδοθούμε και σε αυτούς που θέλουν να μας γυρίσουν στο παρελθόν. Και ίσως αυτό να είναι το νέο μήνυμα του Πολυτεχνείου".
Ποιο δηλαδή;, Λήθη στο παρελθόν.
"Σήμερα είναι αναγκαίο να δοθεί ένα νέο περιεχόμενο στον εορτασμό του Πολυτεχνείου, αφού τότε το φοιτητικό κίνημα αντέδρασε και ξύπνησε την κοινωνία, ενώ σήμερα δεν έχουμε ούτε στρατιωτικούς, ούτε Αμερικανούς,
(Έχομε όμως πολιτικούς δικτάτορες, υπηρέτες στυγνού τραπεζικού καθεστώτος και τους Γερμανούς με το ΕυροΜάρκο τους)
αλλά ούτε φοιτητικό κίνημα. Είκοσι χρόνια τώρα τα κόμματα δεν αφήνουν τους φοιτητές να συγκροτήσουν όργανα.
(Άρα οι Έλληνες φοιτητές είναι άβουλα πλάσματα που άγονται και φέρονται, για αυτό και δεν έχουν δικαίωμα να ανήκουν σε πολιτικό κόμμα-, μα φυσικά, οι νέοι του Μάη του '68 ανήκαν στο κόμμα του Φεγγαριού και όχι σε κόμματα)
Δεν υπάρχει ΕΦΕΕ.
(Φυσικά, η ΕΦΕΕ ήταν ακομμάτιστη, ανήκε σε όλα τα κόμματα και απαρτιζόταν από όλα τα κόμματα)
Και τα αμφιθέατρα έχουν γίνει πασαρέλα για τους κομματικούς ινστρούκτορες. Εμπορεύονται μέχρι και τις σημειώσεις των μαθημάτων. Και θέλουν να πείσουν τους φοιτητές ότι «νυν υπέρ πάντων ο κομματικός αγών». Αυτό πρέπει να τελειώσει!»
(Και να αρχίσει ο νυν υπέρ πάντων ο Ποταμίσιος αγών)

Οφείλω να ομολογήσω ότι αντιπαθώ τον κο Σ. Θεοδωράκη, όχι ως άτομο, αλλά ως πολιτικό, αν και έχει αρκετά για να τον αντιπαθήσει κάποιος σαν και εμένα, ιδίως για το σακίδιο.
Τι μπορεί να κουβαλά ένας άνθρωπος κάθε μέρα σε ένα σακίδιο; Τα άπλυτα ρούχα του που τα πηγαίνει στο καθαριστήριο;, επίσημα έγγραφα και, καθότι επίσημα είναι και υπέρβαρα;
Καλά δεν καταλαβαίνει όποιος κουβαλά στη ράχη του σακίδιο που όταν είναι άδειο προκαλεί καμπούρα, αλλάζει το φυσικό βηματισμό του και όταν είναι γεμάτο προκαλεί θυμηδία διότι ο αγαθός παρατηρητής σαν και εμένα, διερωτάται: καλά πότε το αδειάζει; Δεν με ενδιαφέρει: ο καθείς και η καμπούρα του, το παραβλέπω, το ζήτημα δεν είναι προσωπικό, είναι κοινωνικό και πολιτικό.
Την ανάδυσή του Ποταμιού ας την ψάξομε στην ανυπαρξία έντιμων πολιτικών που δημιούργησαν τη σάπια κατάσταση που βιώνομε, όπου παρά την κατάντια τους, συνεχίζουν τη βιόλα τους. Ας την εντοπίσομε στην εύκολη καταγγελία, βέβαια, τσιμουδιά από το Ποτάμι για την  εγκληματική τοκογλυφική οικονομική πολιτική της Γερμανίας και όχι κοινωνικοπολιτική - πράγμα που με κάνει να αναρωτιέμαι αν ο κος Θεοδωράκης ενημερώνεται, διαβάζει, ψάχνει, και τσιμουδιά για τη λεηλασία του τόπου, και τσιμουδιά για την ηθική κατάπτωση των συνανθρώπων του, και τσιμουδιά για το γέρασμα της κοινωνίας, και τσιμουδιά για τη βία που φέρει ανάμεσα και σε ειρηνικούς ανθρώπους η σχεδιασμένη κρίση. 
Το Ποτάμι, όπως και η Χρυσή Αυγή, αναδύθηκε μέσα απο τους βομβαρδισμούς του Χρηματοπιστωτικού συστήματος, που σηματοδοτεί το τέλος του νεωτερικού καπιταλισμού, την αρχή του την τοποθετώ στη δεκαετία του '70, με τη σύνδεση δολαρίου/ πετρελαίου που αποφάσισε και πραγματοποίησε ο Νίξον- ίσως να μην κάνω και τόσο σοβαρό λάθος.

Η παραπάνω γαλήνη θα αργήσει να έρθει, ας προσευχηθούμε λοιπόν αφού πρώτα δέσομε το σακίδιό μας γεμάτο πέτρες ή μολυβένιες σφαίρες στην καμπούρα μας και πέσομε στη γαλήνια θάλασσα βυθιζόμενοι αύτανδρα- αυτό θα πάθουν ή θα νιώσουν όσοι ψηφίσουν Ποτάμι- να το θυμάστε...   

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου