Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

ALL THE GOOD FELLAS...and the ODD MAN...

Center Papandreou, left Papandreou and right Papandreou.
Left Simitis, right Simitis and center Simitis.
Right Venizelos, left Venizelos and center Venizelos....
...δυστυχώς οι τυμβωρύχοι είναι πάλι εδώ...all-a the good-a Fellas of our dirty, very d(o)rty, very d(a)rty country made in occupied Germany by vicius Bankers-, they fuck each other with a strong nomisma: EuroMark...
...and the Odd Man...
...η τρις παραπάνο δεν καλούν πεια τον παρακάτο να πέζι μαζεί τους...
...κε έχυ θειμώσι πολί, πάρα πολί, κε εκσαπωλύη από το κρεβάτι/καναπέ του μπουρμπουλύθραις εναντήων τον τριόν και φεισηκά εναντήον των ψιφωφώρων που του χάρηζαν μια κωμματάρα ψωμάρα...
...ουπς! υπάρχει και ο παρακάτω, ο πιο έντιμος ανάμεσα σε έντιμους, ο πιο πατριώτης από όλους τους πατριώτες, ο αγνότερος όλων, ο εξυπνότερος όλων, ο οποίος όμως, μόλις αντιλήφθηκε το πάρτυ με τα εξοπλιστικά, αναρωτήθηκε: και εγώ τι!;, θα μείνω έξω;, δεν θα πιω μια γουλιά νέκταρ;...
...Η Ελλάδα ποτέ δεν ψοφάει, δεν της κόφτει λαχτάρα καμιά, μόνο βίλες ξέρει να χτίζει και ξανά προς το πλιάτσικο τραβά...
...Η Ελλάδα ποτέ δεν πέφτει, δεν λυγίζει ούτε μία  φορά, ξέρει μόνο παλικάρια να γεννά και ξανά προς τη βρόμα τραβά...

...χθες δεν κοιμήθηκα διόλου, ο ιδιοκτήτης του χειρότερου σπιτιού που κατοίκησα ποτέ με κλέβει εδώ και μήνες στα κοινόχρηστα, και χθες με έκλεψε μπροστά τα μάτια μου, και επειδή δεν δίνω σημασία στους παράδες, τον ρώτησα, ωραία, στο τέλος τούτου του μήνα θα πληρώσω τα κονόχρηστα του προηγούμενου μήνα, δηλαδή, του Οκτωβρίου; Ναι, απάντησε. Αυτό, είπα μέσα μου, χρειάζεται μια λογική εξήγηση, πώς είναι δυνατόν να πληρώνω κάθε μήνα και πάντα να είμαι πίσω, δηλαδή, να χρωστώ, να πληρώνω, να χρωστώ να πληρώνω και να μην εξοφλώ;
Και όταν έχασα όλον τον ύπνο μου κατάλαβα τι εννοούσε: πληρώνω ένα μήνα πριν κατοικήσω, δηλαδή, τα κοινόχρηστα που, πιθανό να άφησε απλήρωτα, ο προηγούμενος ενοικιαστής.
Ω! της εξευτίλας, ούρλιαξα και μου έφυγε ένα σφράγισμα και περίλυπος θα πάω στον γιατρό να μου ταπώσει ξανά την κουφάλα που έχω στο στόμα μου και πρωί-πρωί θυμήθηκα την εκπληκτική σκηνή στο μετρό σε ταινία του Ζουλάφσκι, δεν θυμάμαι τώρα τον τίτλο της, ίσως να είναι εκείνη που ο πολύ καλός σκηνοθέτης την εμνεύστηκε από το μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι: Οι Δαιμονισμένοι, όπου η πανέμορφη και ελκυστική πρωταγωνίστρια, Σοφί Μαρσό, με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο, γλιστρά αργά-αργά εξουθενωμένη από την εσωτερική της ηδονή, λέγοντας στον εραστή της: Τάπωσέ με, τάπωσέ με, μέχρι που ξαπλώνει στο δάπεδο, έτσι και εγώ ως Ελλάδα, γλιστρώ εξουθενωμένος στα πηχτά σκοτάδια της ανεντιμότητας των νεο-Ελλήνων πολιτικών μας καλώντας τον Σόιμπλε να σηκωθεί από την αναπηρική κυλιόμενη πολυθρόνα και να με ταπώσει και άλλο μέχρι να γίνω τάπα του εαυτού μου, να μην υπάρχω πια καθόσον τίποτα πια δεν θέλω από αυτή τη μίζερη κατάντια που περιέπεσα και με κλέβουν μπροστά στα μάτια μου... πάντα ως Ελλάδα...       

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου