Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Ο Γερμανός Γιούργκεν Ροτ και η Ελληνίδα κα. Χριστίνα Ταχιάου του Ποταμιού...

Ο Γερμανός δημοσιογράφος με τη συμπαθή μορφή, Γιούργκεν Ροτ είπε:

"Όταν λέω ''σιωπηλό πραξικόπημα'' εννοώ ότι γίνονται αλλαγές σε ένα πολιτικό και κοινωνικό σύστημα χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση, χωρίς τη συμμετοχή του πληθυσμού στις διαδικασίες. Μίλησα με πολλούς επιστήμονες και συνδικαλιστές πριν καταλήξω στον όρο ''πραξικόπημα'' και όλοι μου είπαν ότι περί αυτού πρόκειται, ότι αυτό συμβαίνει στην ουσία τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία. Μία αλλαγή στην ίδια την κοινωνία Αποσιωπούν ότι σχεδόν πάντα οι ιδιωτικοποιήσεις οδηγούν σε απολύσεις, μισθολογικό ντάμπινγκ και επισφαλείς σχέσεις εργασίας"

Πηγή: Γερμανός δημοσιογράφος πυροβολεί την «ανάλγητη» Τρόικα: Επέβαλε στην Ελλάδα ένα σιωπηλό πραξικόπημα | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/179919/germanos-dimosiografos-pyrovolei-tin-analgiti-troika-epevale-stin-ellada-ena-siopilo#ixzz3K4KNjrub.

Αν καλά θυμάστε, γράφω τα ίδια σχεδόν εδώ και πολύ καιρό και έχομε και την  κα Χριστίνα Ταχιάου, μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του ανεκδιήγητου α-πολιτικού κόμματος με την ρέουσα επωνυμία, "Ποτάμι", (οι περισσότεροι "πιθανοί" ψηφοφόροι θα φέρουν στην πλάτη τους σακίδιο ωσάν ανάποδα καγκουρώ), είπε:
Στη Τρόικα δεν λέμε όχι. Το Μνημόνιο θα έπρεπε να το είχαμε σκεφτεί εμείς.
Ε, τώρα τι μπορεί να πει όποιος έχει στέρεα φρένα, στέρεα πέλματα, στέρεο νου, στέρη γνώση, πληροφόρηση, ενημέρωση, κοινωνική ευαισθησία, πολιτική σκέψη;  
Τι άλλο από το: What a fucking party is that!!!!!?
Μου άρεσε και το αυτογκόλ της κας Βούλτεψη με την ερώτηση της στο ΣΥΡΙΖΑ:
"Ας μας πει ο ΣΥΡΙΖΑ με ποιον είναι. Με την Τρόϊκα ή με την Ελλάδα;"  

Μα με τη Τρόϊκα είστε εσείς οι ΝεοΔημοκράτες, εσείς δεν είστε με την  Ελλάδα.
Πάει τελείωσε, αυτό που ήθελαν οι άσπονδοι εταίροι μας, το πέτυχαν. Όχι μόνο την υφαρπαγή του τόπου, όχι μόνο την καταλήστευση των οικονομιών της μεσαίας τάξης, όχι μόνο τη χαρά του νέου να πετύχει στη ζωή του, να ερωτευτεί, να αγαπήσει να κάνει οικογένεια, παιδιά, αλλά και την εύρωστη εμπειρία του μεσήλικα, αλλά και τη θαλπωρή της τρίτης ηλικίας, κατόρθωσαν επίσης, πάντα οι εταίροι μας, διαμέσου τριών, πληρωμένων από εμάς τους ίδιους, δολοφόνους, να φέρουν στο φανερό το σάλεμα των μυαλών όλων ανεξαιρέτως των πολιτικάντηδων, άντε όχι όλων, καθότι υπάρχουν εξαιρέσεις, ε, τις εξαιρέσεις βρείτε τις εσείς.      
Αγαπημένη μου Μέριλιν, ήμουν και εγώ ερωτευμένος μαζί σου, όπως εκατομμύρια άλλοι με τον απλό και έντονο ερωτισμό σου, με το βαθύ εσωτερικό σου βλέμμα, και φυσικά δεν έχω παύσει να σε θυμάμαι, βλέπεις η εφηβεία είναι μια ηλικία που αποθηκεύει πολλά στη μνήμη των ανθρώπων- στη μνήμη μου αποθηκεύτηκε και η πείνα, η στέρηση, ο φόβος- τι κρίμα, ξανά έγινα έφηβος, νιώθω όλα αυτά τα τρομακτικά συναισθήματα, όχι για μια δραχμή, αλλά για ένα κωλονόμισμα με ανύπαρκτη αξία.    

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Η Διαστροφή της Διαφθοράς και η Διαφθορά της Διαστροφής...και τα παιδιά παίζουν...

...δεν μπορεί να είσαι διεφθαρμένος και να μην σε διακατέχει ιδιότυπη διαστροφή, δεν μπορεί να είσαι διεστραμμένος και να μην σε καταλύει ιδιότυπη διαφθορά-, μαύρα ποτάμια κατασκότεινα κυλούν ανάμεσά μας, το άρρωστο γεννιέται μαζί μας, άλλοι το απομονώνουν, ίσως γιατί είναι δειλοί, άλλοι το επαυξάνουν γιατί είναι θρασείς, ανενδοίαστοι, δολοφόνοι σαλονιών, ποικίλων αιθουσών-, οι πρώτοι καταλήγουν στο να γλείφουν, είναι αυτοί που ονομάζονται βασιλικότεροι του βασιλέως και τρέφονται από τα κόκαλα που τους πετάνε οι δεύτεροι δόλιοι και θρασείς-, μαύρα ποτάμια κατασκότεινα κυλούν ανάμεσά μας.
Μια σαπίλα άρρωστων σαπισμένων μυαλών σαν παχύρευστη γλίτζα μάς έχει περιλούσει, γλιτζασμένοι περπατάμε, γλιτζασμένοι μιλάμε, γλιτζασμένοι συμπεριφερόμαστε- σκότος βαθύ και ανελέητες Εριννύες μας έζωσαν που μας ρωτούν:
Πιστωτικές εθνοκάρτες διακοπών δεν θέλατε, έ, κάνετε τώρα τις Διακοπές σας, δεν χαμπαριάζατε ότι οι πιστωτικές κάρτες ήταν οι μελλοντικοί διακόπτες της ζωής σας; Ουρλιάζουν οι Εριννύες.
Βέβαια εγώ δεν πήρα κάρτα διακοπ(τ)ών, διότι δεν μου αρέσουν οι διακοπές, διότι δεν είμαι τόσο πανικόβλητος, διακοπές κάνουν οι πανικόβλητοι και οι δούλοι, μου αρέσει να εργάζομαι, και όχι να δουλεύω, ολημερίς να εργάζομαι, διακοπές/διακόπτες χρειάζεται ο δούλος και όχι ο ελεύθερος εργαζόμενος. 

Υπάρχει μια χώρα, η μικρή Πορτογαλία που συλλαμβάνει τους πρωθυπουργούς της: τον σοσιαλ(η)στή Σόκρατες για πολλά οικονομικά εγκλήματα, υπάρχει και μια άλλη χώρα, επίσης μικρή, όπου παρασημοφορούν τους οικονομικούς εγκληματίες: η Ελλάδα. 
Ο πρώην πρωθυπουργός κος Σημίτης, επίσης σοσιαλ(η)στής, (αλήθεια για το εκατομμύριο του Τσουκάτου θα μάθομε ποτέ πού πήγε;, μπα!!!!)  έπρεπε να είχε συλληφθεί και καταδικαστεί για άπληστα πλήστα εγκλήματα, και όμως κυκλοφορεί ελεύθερος και ξέρετε γιατί μπορεί;, γιατί τον προστατεύει η ένοχη Γερμανία, όπως προστατεύει τον Χριστοφοράκο και άλλους και ο οποίος φυγαδεύτηκε από τη χώρα επί υπουργίας εξωτερικών κας Μπακογιάννη.Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, κος Βενιζέλος, ένα χρόνο κρατούσε στη μέσα τσέπη του σακακιού του το "στικάκι" με τη λ(ή)στα Lagard. Αλλά αυτό είναι πλημμέλημα.

Και τώρα τα αστεία των γελοίων. Η Νέα Δημοκρατία δεν θέλει τους ψηφοφόρους του Πασόκ- τους ονομάζει "πασοκάρα", η οποία πασοκάρα πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ, τους χαμένους όμως ψηφοφόρους της που πήγαν στη Χρυσή Αυγή, τους θέλει, ελάτε όμως που οι άποροι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής προσχώρησαν στο εύπορο Ποτάμι

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κερδίζει ποσοστά, παρά τα όσα δεινά που υπάρχουν και έρχονται στο εκλογικό σώμα και αυτό γιατί δεν πείθει με τις διάφορες διαφορές που, ανά δύο εβδομάδες αναδύονται από τα άτακτα συκώτια του ΣΥΡΙΖΑ.
"Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε το όπλο του και στοχεύει την αυτοδυναμία". 
Την παραπάνω ευφυή φράση εκστόμισε ο κος Μηλιός, οικονομολόγος το επάγγελμα, με τέτοιες φράσεις μού είναι αδύνατο να πιστέψω πως είναι καλός οικονομολόγος- μπορεί όμως και να είναι, ποιος ξέρει, ίσως σε έναν άλλον κόσμο.
Βέβαια χαίρομαι που η Χρυσή Αυγή χάνει ψηφοφόρους, μα νομίζω τους κερδίζει το Ποτάμι και διά αυτό δεν χαίρομαι διόλου.
Οι σφυγομετρήσεις βγάζουν ότι ο κόσμος δεν θέλει εκλογές, άρα είναι μαζοχιστής, άρα είναι τυφλοπόντικας, άρα είναι...τι είναι;
Βέβαια, δεν πιστεύω στο αντικειμενικό των σφυγομετρήσεων, θα ήμουν σίγουρος αν γνώριζα τη διατύπωση των ερωτήσεων, αν γνώριζα σε ποιες ειδυλλιακές τοποθεσίες ή μαύρες όπες έπεσαν σαν βροχή οι ερωτήσεις των εταιρειών σφυγομετρήσεων.

Θέλω να βάλω ένα μικρό στοίχημα.
Στοιχηματίζω ότι πρόεδρος κολοβής δημοκρατίας θα εκλεγεί με τους ψήφους της εγκληματικής συμμορίας Χρυσής Αυγής με το εύγλωττο πρόσχημα ότι η Πατρίς Κινδυνεύει και διότι, Σαμαράς και Βενιζέλος είναι αδίστακτοι και ανάλγητοι, και γιατί οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής με την ψήφο τους θα θελήσουν να αποδείξουν στην πράξη ότι τα δύο μεγάλα κόμματα, όπως τα καθυβρίζουν, είναι εγκληματικά και αυτά.

Δεν ξέρω πια τίποτα, ο Ψαριανός και ο Λυκούδης και ο Μπίστης και ο Τατσόπουλος και ο Αηδόνης και ο Μελάς τα ξέρουν, σίγουρα τα ξέρουν, ξεχνούν όμως πως η αχλάδα, πίσω έχει την ουρά.
Όλοι τους έχουν πίσω ουρά, όπως και ο κος Σ. Θεοδωράκης, ο οποίος, διαβάστε, διαβάστε, δεν θέλει εκλογές, θέλει να συνεχιστεί η κατάντια μας, θέλει ηρέμως να παθάνομε-, την ουρά φυσικά τους την έχωσε η Μέρκελ και ο Σόιμπλε ο χημικός-, από τώρα και στο εξής έτσι θα τον αποκαλώ: Χημικό, καθότι πρέπει να καταπίνει πολλά χάπια μίσους εναντίον της κοινωνίας μας. Βάρβαρος άλλωστε, Γερμαναράς άλλωστε.
Και για να τελειώνω, έχομε ένα εχθρό στο Βορρά: τον Γερμανό, και έναν στο Νότο: τον Ισραηλίτη.
Την Ελευθερία μου την έχασα από τον νεο-ναζισμό με την επωνυμία: Λιτότητα.
Τον πλούτο μου τον έχασα από τον νεο-ιμπεραλισμό του Ισραήλ με την επωνυμία: Ενέργεια
Είδατε πώς χάνετε η Ενέργεια διαμέσου της Λιτότητας;
Έχομε όμως και έναν τρίτο εχθρό, χειρότερο από τους δύο: είναι εσωτερικός, βρείτε τον...
Αλήθεια το γράφω, έτσι αισθάνομαι: περίεργο ιπτάμενο...
 

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Ποιος χαρακτήρας από τα Mappets Show θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος Δημοκρατίας;

Έχω μελαγχολήσει τελευταία σε τέτοιο βαθμό που δεν μου κάνει το ένα μου παπούτσι. Παρακολουθώντας όλη αυτή την οπερέτα γύρω από την κάλυψη της άδειας καρέκλας του Προέδρου της κολοβής Δημοκρατίας ενός δόλιου Συντάγματος, παρατήρησα ότι δεν έχει και καμιά σημασία ποιος θα είναι, θα είναι απόστρατος υψηλού βαθμού δικαστικός, θα είναι απόστρατος πολιτικός, θα είναι ευφάνταστος παπουτσής, θα είναι παπουτσωμένος γάτος, θα είναι μόδιστρος; Και όλα αυτά καθόσον συζητούν άνευ προσώπου, έτσι γενικά και αόριστα: Πρόεδρος της Δημοκρατίας, φτάνει να βρεθούν οι 180 γερμανοτραφείς βουλευταί για να συνεχιστεί η οικονομία του φασισμού, γιατί τι άλλο είναι η οικονομία της λιτότητας, αν δεν είναι φασιστικής νοοτροπίας, και από τη στιγμή μάλιστα που προκαλεί ανθρωπιστική κρίση; Πράγματι τι είναι ο άνθρωπος μπροστά στο νόμισμα, τι είναι ο άνθρωπος μπροστά στους τόκους; Τίποτα, μια πατσαβούρα ενοχλητική. 
Και πάω τώρα σε εκείνο που με κάνει χαζό. 
Η κυβέρνηση ψάχνει για 180, γνωρίζουν πολύ καλά ότι υπάρχουν βουλευτές/όντα που δεν έχουν Λόγο Τιμής, τη μια λένε τούτα την άλλη λένε ταύτα, αλλάζουν θέση σαν σβούρες, δεν λογαριάζουν με άλλα λόγια πού έχει περιπέσει η κοινωνία όπου τους έδωσε ένα κομμάτι ψωμί ψηφίζοντάς τους, δεν λογαριάζουν αν ο επιχειρηματίας βάζει την υπάλληλό του να υπογράψει συμβόλαιο να μη μείνει έγγυος-, αυτό δεν μοιάζει ναζιστική συμπεριφορά;
Οι πέρα των 155 γερμανοτραφών βουλευτών που θα ψηφίσουν τον όποιον κούκλο κουρδιστό δεχτεί να γεμίσει τη άδεια καρέκλα του Προέδρου, είναι διάσπαρτοι σε ομάδες, σκέπτονται, συσκέπτονται, φωνασκούν, αντιδρούν, εκβιάζουν, γελούν ως ηλίθιοι, μα πάνω από όλα σκέπτονται το μέλλον:
Και αν γίνουν εκλογές και δεν εκλεγούμε από πού θα τρώμε;
Μα έτσι και αλλιώς, λένε οι άλλοι μισοί, οι έχοντες πονηρό μυαλό, δεν θα εκλεγούμε με τις μαλακίες (συγνώμη, βλακείες ήθελα να έγραφα) που κάναμε, άρα ας ψηφίσομε όποιον μας φέρουν για πρόεδρο Δημοκρατίας, ένας κουρδισμένος κούκλος είναι και αυτός όπως εμείς και τίποτα άλλο, ας κλείσομε και τα έτη συνταξιοδότησης και ας καρπωθούμε τους μισθούς των δύο ετών.
Η παραπάνω θέση είναι η θέση των πλανόδιων θεατρίνων. 
Και πάω τώρα στις διάφορες θέσεις των ΣΥΡΙΖΑ-ίων:
Λένε μερικοί, (πολλοί από αυτούς έχουν ενοχλήσει κατάφωρα, πέρα που δεν τους λογιάζω για αριστερούς αλλά επιβάτες ευκαιρίας οχήματος με την επωνυμία: ΣΥΡΙΖΑ, αξιόπιστες γραμμές μεταφοράς): Ας συμφωνήσομε στον Πρόεδρο, ας ψηφίσομε Πρόεδρο, με την προϋπόθεση ότι θα συμφωνήσομε για την ημερομηνία των εκλογών.
Έχετε ακούσει πιότερο παλαβή, σχιζοφρενική θέση; Εγώ όχι! Αφού το κύριο ζήτημα είναι οι εκλογές ,και είμαι υπέρ των εκλογών, και όχι για τον καρεκλάτο Πρόεδρο.
Τι νόημα έχει να καλυφθεί πρώτα η θέση άδειας καρέκλας και μετά να πάμε σε εκλογές;
Και γιατί να τηρήσει την υπόσχεσή της η Κυβέρνηση; Όταν κάλλιστα μπορεί να φέρει ένα σωρό δικαιολογίες, (π.χ. Εθνική συμφορά) μέχρι και εμβόλιμη αντι-Συνταγματική ψηφοφορία αν θέλουν οι βουλευταί της πλειοψηφίας να γίνουν εκλογαί;  
Μα δεν είναι είναι εκεί το ζήτημα. Το ζήτημα είναι η ανοησία, η κουταμάρα που δέρνει τους ΣΥΡΙΖΑ-ίους όταν κάνουν τέτοιου είδους τοποθετήσεις, όταν βγαίνει ο ένας κομπλεξικός μετά τον άλλον κομπλεξικό και μάλιστα καθηγητές, να χέσω τους τίτλους, λαλεί τις νοησίες του και μετά αντιλαμβάνεται ότι έδωσε πάτημα στην κα Βούλτεψη, στον κο Γεωργιάδη, στον κο Βορίδη, στον κο Μπαλτάκο, στη Χρυσή Αυγή, στο Ποτάμι, στους αναποφάσιστους, μα πάνω από όλα στους διάσπαρτους στη βουλή Δημοκρατικούς βουλευτές και συνάμα στους αναποφάσιστους ψηφοφόρους, και μετά τρέχουν στον τσαγκάρη κο Τσίπρα να διορθώσουν τα παπούτσια τους.
Έτσι τα ορώ τα πράγματα και προσφέρω γλυκά, πολλά γλυκά

Η καλά σχεδιασμένη οικονομική κρίση έφερε στο φανερό τη γελοιότητα του πολιτικού μας προσωπικού, προσωπικό λαντζέρηδων και τίποτα άλλο, άλλα λέει ο ένας, άλλα λέει ο άλλος, διαλυμένοι και μαγειρεμένοι σε τζετζερέδια. 
Η κοινωνία βρίσκεται σε κρίση παράκρουσης, πανικού, υποκρισίας, και τελειώνω με το παρακάτω:   
Περνώντας τα χρόνια, η ευρύτερη δεξιά παράταξη παραμορφώθηκε. Στην πολυκατοικία της - για να θυμηθούμε και τον διωκόμενο πλέον Καρατζαφέρη - έφθασαν να συγκατοικούν μαχαιροβγάλτες, θρασύδειλοι ροπαλοφόροι, θεομπαίχτες μιζαδόροι, εθνικό - λαϊκιστές της συμφοράς, κάτι ξεπεσμένοι Καραμανλικοί, οι «Μοραΐτες» του αρχηγού και ένας απίθανος κύκλος επιχειρηματιών της Κολομβιανής σχολής που όλα τα σφάζουν κι όλα τα μαχαιρώνουν, χωρίς κανένα μέτρο και ουδένα σεβασμό απέναντι στους νόμους.

Πηγή: «Βήμα»: Στη Δεξιά συγκατοικούν μαχαιροβγάλτες, θεομπαίχτες μιζαδόροι, Πελοποννήσιοι και εθνικό-λαϊκιστές της συμφοράς | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/179281/vima-sti-dexia-sygkatoikoyn-mahairovgaltes-theompaihtes-mizadoroi-peloponnisioi-kai#ixzz3Jd2V5ER8

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

ALL THE GOOD FELLAS...and the ODD MAN...

Center Papandreou, left Papandreou and right Papandreou.
Left Simitis, right Simitis and center Simitis.
Right Venizelos, left Venizelos and center Venizelos....
...δυστυχώς οι τυμβωρύχοι είναι πάλι εδώ...all-a the good-a Fellas of our dirty, very d(o)rty, very d(a)rty country made in occupied Germany by vicius Bankers-, they fuck each other with a strong nomisma: EuroMark...
...and the Odd Man...
...η τρις παραπάνο δεν καλούν πεια τον παρακάτο να πέζι μαζεί τους...
...κε έχυ θειμώσι πολί, πάρα πολί, κε εκσαπωλύη από το κρεβάτι/καναπέ του μπουρμπουλύθραις εναντήων τον τριόν και φεισηκά εναντήον των ψιφωφώρων που του χάρηζαν μια κωμματάρα ψωμάρα...
...ουπς! υπάρχει και ο παρακάτω, ο πιο έντιμος ανάμεσα σε έντιμους, ο πιο πατριώτης από όλους τους πατριώτες, ο αγνότερος όλων, ο εξυπνότερος όλων, ο οποίος όμως, μόλις αντιλήφθηκε το πάρτυ με τα εξοπλιστικά, αναρωτήθηκε: και εγώ τι!;, θα μείνω έξω;, δεν θα πιω μια γουλιά νέκταρ;...
...Η Ελλάδα ποτέ δεν ψοφάει, δεν της κόφτει λαχτάρα καμιά, μόνο βίλες ξέρει να χτίζει και ξανά προς το πλιάτσικο τραβά...
...Η Ελλάδα ποτέ δεν πέφτει, δεν λυγίζει ούτε μία  φορά, ξέρει μόνο παλικάρια να γεννά και ξανά προς τη βρόμα τραβά...

...χθες δεν κοιμήθηκα διόλου, ο ιδιοκτήτης του χειρότερου σπιτιού που κατοίκησα ποτέ με κλέβει εδώ και μήνες στα κοινόχρηστα, και χθες με έκλεψε μπροστά τα μάτια μου, και επειδή δεν δίνω σημασία στους παράδες, τον ρώτησα, ωραία, στο τέλος τούτου του μήνα θα πληρώσω τα κονόχρηστα του προηγούμενου μήνα, δηλαδή, του Οκτωβρίου; Ναι, απάντησε. Αυτό, είπα μέσα μου, χρειάζεται μια λογική εξήγηση, πώς είναι δυνατόν να πληρώνω κάθε μήνα και πάντα να είμαι πίσω, δηλαδή, να χρωστώ, να πληρώνω, να χρωστώ να πληρώνω και να μην εξοφλώ;
Και όταν έχασα όλον τον ύπνο μου κατάλαβα τι εννοούσε: πληρώνω ένα μήνα πριν κατοικήσω, δηλαδή, τα κοινόχρηστα που, πιθανό να άφησε απλήρωτα, ο προηγούμενος ενοικιαστής.
Ω! της εξευτίλας, ούρλιαξα και μου έφυγε ένα σφράγισμα και περίλυπος θα πάω στον γιατρό να μου ταπώσει ξανά την κουφάλα που έχω στο στόμα μου και πρωί-πρωί θυμήθηκα την εκπληκτική σκηνή στο μετρό σε ταινία του Ζουλάφσκι, δεν θυμάμαι τώρα τον τίτλο της, ίσως να είναι εκείνη που ο πολύ καλός σκηνοθέτης την εμνεύστηκε από το μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι: Οι Δαιμονισμένοι, όπου η πανέμορφη και ελκυστική πρωταγωνίστρια, Σοφί Μαρσό, με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο, γλιστρά αργά-αργά εξουθενωμένη από την εσωτερική της ηδονή, λέγοντας στον εραστή της: Τάπωσέ με, τάπωσέ με, μέχρι που ξαπλώνει στο δάπεδο, έτσι και εγώ ως Ελλάδα, γλιστρώ εξουθενωμένος στα πηχτά σκοτάδια της ανεντιμότητας των νεο-Ελλήνων πολιτικών μας καλώντας τον Σόιμπλε να σηκωθεί από την αναπηρική κυλιόμενη πολυθρόνα και να με ταπώσει και άλλο μέχρι να γίνω τάπα του εαυτού μου, να μην υπάρχω πια καθόσον τίποτα πια δεν θέλω από αυτή τη μίζερη κατάντια που περιέπεσα και με κλέβουν μπροστά στα μάτια μου... πάντα ως Ελλάδα...       

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Λαζόπουλος, Θεοδωράκης, Μητρόπουλος, Πάγκαλος, Κρανιδιώτης...κ. ά.

"Με ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεν θα έχει ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ από μνημονιακές ή παραμνημονιακές, φιλομνημονιακές δυνάμεις που μόνο τέτοιες υπάρχουν από δεξιά στην πλειοψηφία τους. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταφέρει να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, είναι ενδεχόμενο να συνεχίσει τη μνημονιακή πολιτική. Είναι πολύ πιθανό. Δεν το λέω σίγουρο, γιατί είμαι μετρημένος. Μια κυβέρνηση με ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και έναν ενημερωμένο λαό, (θα μιλήσει) όχι για μονομερείς κινήσεις, γιατί δεν υπάρχουν, όχι για plan B, γιατί δεν υπάρχει, όχι για μονομερή διαγραφή χρέους, αλλά για επιθετική διαπραγμάτευση, επειδή το πρόγραμμα των δύο μνημονίων συν ένα μισό δεν οδηγεί πουθενά, αλλά σ’ αυτό που λέμε φτωχογόνα ανάπτυξη, όπως λέμε στο χωριό μου. Πρέπει μια ισχυρή κυβέρνηση να το θέσει αυτό".
Τα παραπάνω είπε εικονιζόμενος έτερος/εταίρος ΣΥΡΙΖΑ-ίος κος Μητρόπουλος- μα αυτά δεν λέγονται, δεν είναι πολιτικά πράγματα αυτά, για τον απλούστατο λόγο, ο άξεστος ψηφοφόρος που δεν συμμετέχει στα κοινά παρά με αυτό που λέγεται κοιλιά, δεν θα τα καταλάβει αλλά μήτε και εκείνος που συμμετέχει γνωστικά θα εκβιαστεί, γιατί τι άλλο από εκβιαστικά δεν είναι τα παραπάνω λόγια, δηλαδή, αν δεν καταφέρει να αρπάξει ο ΣΥΡΙΖΑ το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών του Λαού- (Άχ! αυτή η λέξη, άδεια από νόημα πια), θα είναι παγιδευμένος στις υπογραφές των άμυαλων, ανεγκέφαλων ή και προδοτών του Συντάγματος των Ελλήνων που έβαλαν στα Μνημόνια/Μνημόσυνα.
Πάει τελείωσε, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να βρει κοινό λόγο, κοινό βηματισμό.  

Ο κος Φαήλος γεννήθηκε το 1965 και η Δα Έλλη Παπαγγελή το 1988, επόμενο είναι η δεύτερη να αρνείται τους νεκρούς στο Πολυτεχνείο το1973, επόμενο ο πρώτος να παζαρεύει τους νεκρούς ως έξωθεν ή εντός του Πολυτεχνείου... και προσέξτε την υπεροψία ενός εθνικόφρονα και το ναρκισσισμό ενός θηλυκού, και καθώς είναι νεαρά βλαστάρια, τους αφιερώνω τους στίχους του ποιητή Γ. Χρονά που μελοποίησε ο Μ. Χατζηδάκις: Καλώ τους οπαδούς ν' ακολουθήσουν/ Δεν μας φοβίζουνε τα κύματα/ Οι εθνικόφρονες είναι χαζοί...

"Ελάτε τώρα να κάνουμε μια παράταξη, στην οποία θα κυριαρχήσω εγώ και το ΠΑΣΟΚ μου, το οποίο δεν αλλάζω και ηγείται αυτού η παρέα μου και είμαι πρόεδρος εγώ".
Αυτά είπε για τον Βενιζέλο ο εικονιζόμενος κος Πάγκαλος.
Ένας από εκείνους του Πασόκ που ρήμαξαν τη χώρα, αλλά επειδή δεν είναι πλέον δημόσια μούρη, δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω άξεστες εκφράσεις, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι πάντα ήσουν κουτός, όπως όλοι οι Πασόκοι και όλα όσα τώρα λες, κουτά λες- ο κόσμος τα γράφει σε χαρτί τουαλέτας, που λέμε.

Χθες ο Λαζόπουλος ήταν ακόμα μια φορά εξαιρετικός, και συμφωνώ μαζί του, και όταν με θυμό καρδιάς αποκαλούσε τους κυβερνώντες: Καννίβαλους, μου θύμιζε τον εαυτό μου.
Μου άρεσε που αποκάλυψε με στοιχεία τη μισθοδοσία του Σ. Θεοδωράκη και για την θεατρινίστικη επίσκεψή του στα ανατιναγμένα γραφεία του Athens Voice, όπου έκανε πρόβες για τη λήψη του βίντεο. Πράγματι είναι πολύ θεατρικός ο τύπος αυτός, μέχρι που σκέπτομαι πως ο διακαής του πόθος ήταν να γίνει σταρ της τηλεόρασης, και φυσικά έγινε...του Ποταμιού...too much theatrical party, αν είναι Κόμμα... 
 
Άντε βρε κουτέ και εσύ Νταλάρα που θέλεις να σκύψομε το κεφάλι και να αποδεχτούμε πως όλοι φταίμε που η μικρή μας χώρα τρώει χαστούκια, εσύ Νταλάρα να σκύψεις το κεφάλι, τόσο που να χωθείς σε πιθάρι γεμάτο λάσπη...μα πόσο ανημέρωτος πρέπει να είναι κανείς και πόσο αυτοφυλακισμένος στον αφαλό της κοιλιάς του για να λέει τέτοια λόγια;, ή μόνο φτάνει να είναι μόνο ωραίος, εννοώ μόνο στη μορφή και όχι στη φωνή, τραγουδιστής, όπως ακριβώς και ο κος Σ. Θεοδωράκης, ωραίος μεν, κουτός και ανημέρωτος δε...ε, αυτοί είναι οι ψηφοφόροι του: κουτοί και ανημέρωτοι...  
...επιστρέφω στον Λαζόπουλο, είχε δίκιο που κριτικάρισε τη συνάντηση Τσίπρα με την κα Αγγελοπούλου, άλλωστε το σημείωσα και εγώ προχθές, τέτοιες συναντήσεις σε τέτοια εποχή είναι βλαπτικές... μου άρεσε και το ερώτημα που έθεσε: αν στην περίπτωση που οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής ψηφίσουν  Πρόεδρο Δημοκρατίας, η Νέα Δημοκρατία και το Πασόκ θα αποδεχτούν τους ψήφους μιας εγκληματικής παραπολιτικής οργάνωσης; Είδομεν, για μένα δεν θα ήταν απίθανο, γιατί Καννίβαλοι κυβερνούν τη χώρα με διαταγές σκληρότερων Καννιβάλων της υποτιθέμενης πολιτισμένης Ευρ(ό)πης.
Μου άρεσε και η άποψή του για τον κονφερανσιέ της φιλοσοφίας κο Ράμφο στην θεατρική παράσταση των δύο χαρακτήρων, πολύ κοντινών των τραγελαφικών του Μπέκετ, ή μάλλον του Ιονέσκο, ή μάλλον του Αντάμωφ.
Ανώριμοι ψηφοφόροι του Ποταμιού, της Χρυσής Αυγής, της Νέας Δημοκρατίας και του παρτσαδιού Πασόκ, η φτώχεια δεν είναι κακό πράγμα όταν σώζεται η αξιοπρέπειά σου, η τιμή σου, η σκέψη σου, περισσότερο φτωχοί δεν θα γίνομε όταν επιστρέψομε στη Δραχμή, στο πρώτο νόμισμα της Ευρώπης, περισσότερο ευάλωτοι στα εξωτερικά ζητήματα δεν θα γίνομε, ίσα-ίσα τώρα είμαστε περισσότερο από ποτέ άλλοτε ευάλωτοι και εκτεθημένοι, αφού η Ελλάδα δεν αποτελεί σύνορο της Ευρ(ό)πης, αφού τα αήθη συμφέροντα της Γερμανίας και άλλων χωρών βρίσκονται στην κορυφή της αναλγησίας και εγκληματικής νοοτροπίας-, δεν μας θέλουν, δεν τους θέλομε χίλιες φορές, δεν μας εκτιμούν, δεν τους σεβόμαστε χίλιες φορές-, οι άνθρωποι δεν είναι νομίσματα, δεν είναι μετοχές, ομόλογα, επιταγές, γραμμάτια, είναι... 
 
    

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Η πρώτη νύχτα του γάμου δεν τελειώνει χωρίς γαμήσι, είπε ο Πούτιν στην Μέρκελ...και ο κος Σ. Θεοδωράκης...

...ή αλλιώς: γάμος χωρίς γαμήσι δεν γίνεται, σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με την Ουκρανία, και μου άρεσε και συμφωνώ φυσικά, χωρίς γαμήσι τι είδους γάμος θα είναι αυτός και τι είδους πρώτη νύχτα;
Νομίζω όμως πως υπάρχει γαμήσι χωρίς γάμο, παράδειγμα η σχέση μας με την Ευρ(ό)πη, μας γαμάνε και δεν το ευχαριστιόμαστε, το είπε σχεδόν και ο Γκάιντνερ, ο πρώην υπουργός της Αμερικής, ο οποίος με γλαφυρό και κυνικό φυσικά τρόπο εκμυστηρεύτηκε σε δημοσιογράφους τη θέση των Ευρωπαίων ΕΤΑΙΡΩΝ, τύφλα να έχουν οι εχθροί μας μπροστά σε τέτοιους ΕΤΑΙΡΟΥΣ, λησμόνησε όμως ο Γκάιντνερ να σημειώσει ότι οι Ευρωπαίοι εγνώριζαν το τι συνέβαινε στην Ελλάδα του Πασόκ και της Νέας Δημοκρατίας, ιδίως η Γερμανία διαμέσου των μεγάλων εταιρειών που λάδωναν υπουργούς, γραμματείς, διευθυντές, και άλλους αξιωματούχους για να επιλέγουν τα προϊόντα τους- έτσι δεν είναι κύριε Σόιμπλε και Μέρκελ;
Εκείνοι ήταν οι πρώτοι που γνώριζαν τις πράξεις των επίορκων πολιτικών μας, και έρχομαι στην ουσία. 
Όταν κάποιος δεν με θέλει, φεύγω, έχω την αξιοπρέπεια να μην υποτιμώ ούτε αυτόν ούτε εμένα, δεν γίνομαι ζήτουλας.
Η Ευρώπη δεν μας θέλει, συμφωνώ, αλλά μήπως δεν πρέπει να θέλει και τα μούτρα της; Διότι όποιος δωροδοκεί ευθύνεται το ίδιο με τον δωροδοκούμενο, έτσι δεν είναι κε Σημίτη, Βενιζέλο και ένα σωρό άλλοι;
Η αλήθεια είναι μία: ίδια σκατά Γερμανοί και Έλληνες στην περίοδο που κυβερνούσε τον τόπο το Πασόκ- τώρα βγαίνουν όλα στο φανερό, αλλά τι να το κάνομε;, Το κακό έγινε, από τώρα και στο εξής ολοένα θα βυθιζόμαστε στη φτώχεια και στη στέρηση.
Και ρωτώ για πολλοστή φορά: αξίζομε όσο ένα γερμανικό κωλοευρομάρκο;
Δεν θα ξανά βρούμε πια το πρόσωπό μας;
Δεν θα αποκτήσομε πλέον αξιοπρέπεια, ήθος, σθένος, θάρρος;
Έτσι σκυφτοί θα διαβαίνομε και θα μας κλέβουν εσαεί γιατί κάποτε κάποιοι ανάξιοι, μα επιτήδειοι στο κλέψιμο και στην ατιμία κυβέρνησαν αυτόν τον δύσμοιρο τόπο που, τελικά, ποτέ δεν ανήκε στον εαυτό του, στα χωρικά του ύδατα, στα στέρεα σύνορά του, καθότι οι πατριώτες είναι σπάνιο είδος εδώ και δεκαετίες σε αυτόν εδώ τον τόπο.
Δεν θέλω πια να με γαμάνε και να μην ευχαριστιέμαι, και μάλιστα να με γαμά ο Γερμανός, που τόσες φορές μου το έχει κάνει και με έχει αφήσει παράλυτο από τον πόνο της ασέλγειάς του, από τις δολοφονίες πολέμου ώς τις ανασκολοπήσεις μου εν καιρώ ειρήνης.

Γνωστά όλα αυτά και άλλα πολλά, όμως, μην στενοχωριέστε, μάλλον σωθήκαμε, έστω για τρεις μήνες- έχομε τον κο Σ. Θεοδωράκη ο οποίος με θάρρος και ιστορική επίγνωση είπε ότι:
"Εαν το '73 ήταν στο Πολυτεχνείο ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν θα γινόταν η εξέγερση. Πρώτον γιατί δεν θα συμφωνούσαν για την ημερομηνία και δεύτερον γιατί δεν θα έλεγχαν τους φοιτητές. Τους ενδιαφέρει να ελέγχουν τα φοιτητικά κινήματα και δεν θα δεχόντουσαν μια ανεξάρτητη, ανεξέλεγκτη εξέγερση".
Μα τότε δεν υπήρχαν κόμματα, μα και αν υπήρχαν δεν θα μπορούσαν να σταματούσαν την εξέγερση των φοιτητών και άλλων πολιτών εκείνη πια την εποχή.
Προσέξτε τώρα παρακάτω, ενώ δέχεται ότι λόγω της κρίσης, (έτσι γενικά: της κρίσης, και όχι ποιοι και γιατί την προκάλεσαν και ποιοι και πώς τη διατηρούν) είπε με τη πιο μέγιστη υποκρισία τα κάτωθι:
"Ήρθαμε εδώ στο ειδικό σχολείο για να πούμε ότι είμαστε στο πλευρό τους. Δεν έχουν το διδακτικό προσωπικό που πρέπει, δεν έχουν ψυχολόγους, δεν έχουν νοσηλευτές, έχουν ελλείψεις ακόμα κι από καθηγητές κι εμείς νιώθουμε αυτή τη μέρα την ανάγκη να είμαστε στο πλευρό τους για τον αγώνα τους για την ισότιμη ένταξη στην κοινωνία"...
...και ταυτόχρονα ισχυρίζεται ότι δεν έχομε σήμερα Δικτατορία, αλλά απλώς λόγω της κρίσης μεγάλα τμήματα της κοινωνίας σπρώχθηκαν στο περιθώριο, ενώ το ξέρομε πολύ καλά, οι Δικτατορίες ενώνουν τον κοσμάκη ενώ η Δημοκρατία τον διασκορπίζει σε διάφορα κομμάτια που αυτο-αποκαλούνται κόμματα...
...αυτόν λοιπόν θα ψηφίσετε φίλοι μου Άρη και Φαέθων, κάτοικοι της Λέσβου;

...έτσι βαριά και σκοτεινή είναι καρδιά μου που χθες δεν έπαιξα Joker gia logous pou den thelo na grapso kai distixos simera tha eixa 2.500 evromarka kai tha agoraza ena tetrapirino lap top... bye...  

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Ο Σταύρος Θεοδωράκης και ο αυτόνομος α-κομματικός φοιτητικός στρατός του...

«Το Ποτάμι, ένα κίνημα με χιλιάδες νέους και φοιτητές, καλεί τα παλιά κόμματα να σεβαστούν την αυτονομία του φοιτητικού κινήματος. Τους καλούμε να φύγουν από τα πανεπιστήμια και τα σχολεία. Να αναζητήσουν αλλού στρατιώτες για τους κομματικούς τους στρατούς»...
...αυτό το "Αλλού" ποιο είναι; 
Μα πού Αλλού από το Ποτάμι, το πλέον μη Κόμμα, αλλάπου θέλει να έχει ψηφοφόρους- εσείς ξέρετε οι ψηφοφόροι να ψηφίζουν μη κόμμα; Να ψηφίζουν μια ομάδα ανθρώπων, θεατρικών ανθρώπων, που δεν έχουν πολιτική σκέψη και θέσεις κοινωνιολογικές, εύκολες διαμαρτυρίες για το σάπιο, χωρίς να κατονομάζει, χωρίς να δείχνει με το δάχτυλο τους συγκεκριμένους υπαίτιους, απλώς γενικά και αόριστα, φταίει το πολιτικό παρελθόν, και ποιο το απάρτιζαν; Ουδείς, το παρελθόν αυτό ήταν αυτοφυές, ήταν αυτόνομο.
Και επειδή έχω συζητήσει με πολλούς που θα ψηφίσουν Ποτάμι. Ομολογώ πως ντράπηκα για τον εαυτό μου που σπατάλησα, έστω και μία ώρα από τη ζωή μου να τους ακούω να λένε κούφια λόγια, θεατρικά λόγια που σε μερικά σημεία ταίριαζαν με λόγια άμοιρων ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής. 
Και τι έχομε μπροστά μας; Ακόμα ένα Theatrical Part(ι) οφ άουρ μίζεραλ σοσάϊτι, Χάι, Χάι, Χάι, Χάϊ, Χάϊ σοσάϊτι, χου ριμέμπερς δι φέημους σονγκ φρομ δι μούβι: High Society Bing Crosby, Grace Kelly, Frank Sinatra, Louis Armstrong, 1956

"Να παραμερίσουμε αυτούς που χρεοκόπησαν τη χώρα αλλά να μην παραδοθούμε και σε αυτούς που θέλουν να μας γυρίσουν στο παρελθόν. Και ίσως αυτό να είναι το νέο μήνυμα του Πολυτεχνείου".
Ποιο δηλαδή;, Λήθη στο παρελθόν.
"Σήμερα είναι αναγκαίο να δοθεί ένα νέο περιεχόμενο στον εορτασμό του Πολυτεχνείου, αφού τότε το φοιτητικό κίνημα αντέδρασε και ξύπνησε την κοινωνία, ενώ σήμερα δεν έχουμε ούτε στρατιωτικούς, ούτε Αμερικανούς,
(Έχομε όμως πολιτικούς δικτάτορες, υπηρέτες στυγνού τραπεζικού καθεστώτος και τους Γερμανούς με το ΕυροΜάρκο τους)
αλλά ούτε φοιτητικό κίνημα. Είκοσι χρόνια τώρα τα κόμματα δεν αφήνουν τους φοιτητές να συγκροτήσουν όργανα.
(Άρα οι Έλληνες φοιτητές είναι άβουλα πλάσματα που άγονται και φέρονται, για αυτό και δεν έχουν δικαίωμα να ανήκουν σε πολιτικό κόμμα-, μα φυσικά, οι νέοι του Μάη του '68 ανήκαν στο κόμμα του Φεγγαριού και όχι σε κόμματα)
Δεν υπάρχει ΕΦΕΕ.
(Φυσικά, η ΕΦΕΕ ήταν ακομμάτιστη, ανήκε σε όλα τα κόμματα και απαρτιζόταν από όλα τα κόμματα)
Και τα αμφιθέατρα έχουν γίνει πασαρέλα για τους κομματικούς ινστρούκτορες. Εμπορεύονται μέχρι και τις σημειώσεις των μαθημάτων. Και θέλουν να πείσουν τους φοιτητές ότι «νυν υπέρ πάντων ο κομματικός αγών». Αυτό πρέπει να τελειώσει!»
(Και να αρχίσει ο νυν υπέρ πάντων ο Ποταμίσιος αγών)

Οφείλω να ομολογήσω ότι αντιπαθώ τον κο Σ. Θεοδωράκη, όχι ως άτομο, αλλά ως πολιτικό, αν και έχει αρκετά για να τον αντιπαθήσει κάποιος σαν και εμένα, ιδίως για το σακίδιο.
Τι μπορεί να κουβαλά ένας άνθρωπος κάθε μέρα σε ένα σακίδιο; Τα άπλυτα ρούχα του που τα πηγαίνει στο καθαριστήριο;, επίσημα έγγραφα και, καθότι επίσημα είναι και υπέρβαρα;
Καλά δεν καταλαβαίνει όποιος κουβαλά στη ράχη του σακίδιο που όταν είναι άδειο προκαλεί καμπούρα, αλλάζει το φυσικό βηματισμό του και όταν είναι γεμάτο προκαλεί θυμηδία διότι ο αγαθός παρατηρητής σαν και εμένα, διερωτάται: καλά πότε το αδειάζει; Δεν με ενδιαφέρει: ο καθείς και η καμπούρα του, το παραβλέπω, το ζήτημα δεν είναι προσωπικό, είναι κοινωνικό και πολιτικό.
Την ανάδυσή του Ποταμιού ας την ψάξομε στην ανυπαρξία έντιμων πολιτικών που δημιούργησαν τη σάπια κατάσταση που βιώνομε, όπου παρά την κατάντια τους, συνεχίζουν τη βιόλα τους. Ας την εντοπίσομε στην εύκολη καταγγελία, βέβαια, τσιμουδιά από το Ποτάμι για την  εγκληματική τοκογλυφική οικονομική πολιτική της Γερμανίας και όχι κοινωνικοπολιτική - πράγμα που με κάνει να αναρωτιέμαι αν ο κος Θεοδωράκης ενημερώνεται, διαβάζει, ψάχνει, και τσιμουδιά για τη λεηλασία του τόπου, και τσιμουδιά για την ηθική κατάπτωση των συνανθρώπων του, και τσιμουδιά για το γέρασμα της κοινωνίας, και τσιμουδιά για τη βία που φέρει ανάμεσα και σε ειρηνικούς ανθρώπους η σχεδιασμένη κρίση. 
Το Ποτάμι, όπως και η Χρυσή Αυγή, αναδύθηκε μέσα απο τους βομβαρδισμούς του Χρηματοπιστωτικού συστήματος, που σηματοδοτεί το τέλος του νεωτερικού καπιταλισμού, την αρχή του την τοποθετώ στη δεκαετία του '70, με τη σύνδεση δολαρίου/ πετρελαίου που αποφάσισε και πραγματοποίησε ο Νίξον- ίσως να μην κάνω και τόσο σοβαρό λάθος.

Η παραπάνω γαλήνη θα αργήσει να έρθει, ας προσευχηθούμε λοιπόν αφού πρώτα δέσομε το σακίδιό μας γεμάτο πέτρες ή μολυβένιες σφαίρες στην καμπούρα μας και πέσομε στη γαλήνια θάλασσα βυθιζόμενοι αύτανδρα- αυτό θα πάθουν ή θα νιώσουν όσοι ψηφίσουν Ποτάμι- να το θυμάστε...   

 

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Οι Femen και ο ΕΝΦΙΑ και ο αυτοπαραιτούμενος Ψυχάρης...

God is not a magician, Pope is not a politician.
Ο θεός δεν είναι Μάγος, ο Πάπας δεν είναι πολιτικός.

Εμείς έχομε Femen; Όχι, τότε γιατί επιμένομε να είμαστε μέλη μιας Ζώνης και μάλιστα στο μέγεθος μιας οπής, τόσης που να περνά μονάχα η κεφαλή μας;
Και φυσικά είμαι με τες Femen, αμά τι άλλο, εκδηλώνουν την οργή και το θυμό, που η μισή σχεδόν Ευρ(ό)πη καταπνίγει μέσα της και μαραζώνει και δεν την εκφράζει, μα πάνω απ' όλα είμαι υπέρ τους γιατί είναι γυναίκες, και μου αρέσουν οι δυναμικές γυναίκες, άμα τι άλλο, αποδεικνύουν τη δική μου ανημπόρια, υπαρξιακή, οικονομική, πολιτική, αποδεικνύουν πως ο φαλλός πέφτει γρήγορα από την ανασφάλεια που φέρει ο ιδιοκτήτης του- ναι!, υπάρχει και τέτοιος ιδιοκτήτης, όχι μόνο ιδιοκτήτης διαμερισμάτων, μετοχών, ομολόγων, οικοπέδων που κάποτε ήταν χωράφια, κεφαλαίων που δεν ξέρει τι να τα κάνει ο ιδιοκτήτης, πώς να τα ζητήσει από τον εαυτό του και τα ακουμπά στην τράπεζα και με τις ώρες κάθεται αντίκρυ στην είσοδο της τράπεζας και φυλάει μην τύχον και τη ληστέψουν-, ο εαυτός τού ιδιοκτήτη και το κεφάλαιο του είναι δύο ξεχωριστά πράγματα, όπως ο εαυτός του με το φαλλό του-, σιγά μην έχουν φαλλό οι αποταμιευτές και οι πολιτικοί και οι χρηματιστές και οι τραπεζίτες και οι οικοπεδοφάγοι και οι γιατροί που τα παίρνουν και οι επίορκοι νομικοί και δικαστές, όλοι τους διχασμένοι, αποκολλημένοι από το φυσικό τους, τώρα γιατί αποκολλήθηκαν από το φυσικό τους, τρεχάτε και γυρεύετε μα δεν θα το βρρρρρείτε, και αν το συναντήσετε, βρρρρρρρυχάται τόσο εκκωφαντικά που θα σφαλίσετε τα αυτιά σας και θα καθίσετε απέναντι στην οθόνη των χαλκευμένων ειδήσεων, ή μπορεί και να παρακολουθήσετε πορνό.   
Και τι έχομε εμείς; Μια αντιπολίτευση που δεν ξέρει τι θέλει, και αν, ας πούμε ότι ξέρει, δεν ξέρει πώς να το ζητήσει, απλώς ένας ζήτουλας είναι με βωβή φωνή, άδειο εγκέφαλο, άδεια μάτια.
Και τώρα διαβάστε λόγια του κου Κουβέλη στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματός του, κόμμα που δεν υπάρχει πια, αλλά εκείνος επιμένει και οι φίλαθλοι αποκάτω τον ακούνε και χειροκροτούν ενώ η Εθνική μας την έφαγε από τα Νησιά.   

"Η ΔΗΜΑΡ θα συμμετέχει με το δικό της στίγμα (αχ! ποιο είναι αυτό το στίγμα;, μήπως είναι της Μεσογειακής Αναιμίας;) σε μια ευρύτερη προοδευτική συμμαχία των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, της πολιτικής οικολογίας, της ριζοσπαστικής αριστεράς, (τα παραπάνω είναι τίτλοι ταινιών που θα προβληθούν αφού ανάψουν τα φώτα των άδειων αιθουσών) όσο για την απαγκίστρωση από το μνημόνιο δεν μπορεί να υπάρξει μέσα από την κατάργησή του με ένα νόμο" (ρίξτε και άλλο νερό στο κανάλι της κυβέρνησης, ρίξτε και άλλο νερό ΔΗΜΑΡ-αίοι, οι ξένοι έχουν πάντα δίκιο, εκείνοι ξέρουν καλύτερα πως να κλέβουν τους κλέφτες, έτσι και αλλιώς εμείς οι ζήτουλες και μικροκλέφτες δεν έχομε Femen).

Ζήτω οι Femen, ζήτω ο ΕΝΦΙΑ.
Λατρεύω τον ΕΝΦΙΑ, ανέδειξε την ανώμαλη ηλιθιότητα.
Μην πληρώνετε, μην πληρώνετε, ενωθείτε με το φυσικό σας, δεν κάνει να πληρώνετε γιατί άμα πληρώνετε, δεν ανοίγουν οι λίστες των κλεφτών επί Πασόκ και Νέας Δημοκρατίας. 
Τα δυο σκυλιά φύλακες της μεγάλης Τράπεζας της Λέσβου με την επωνυμία: Αγιος Ταξιάρχης Μανδαμάδου, η οποία Τράπεζα δεν έχει δώσει μήτε δραχμή και δεν δίνει μήτε ευρό για να μπούνε παράθυρα ή πόμολα ή πόρτες απαραίτητες στο Νοσοκομείο της Μυτιλήνης- αιδώς Αχρείοι! οι συμπολίτες σας θρησκευόμενοι υποφέρουν.

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

IDA, μια ταινία άκρως θρησκευτική και βαθιά ΚαθολικοΠολωνική...μην τη δείτε...

...στο τέλος υμνεί την Άρνηση στη ζωή, την Άρνηση για ζωή- όσο ο κόσμος θα είναι θρησκευτικός, δεν μπορεί να λογιάζεται Ιστορικός με την έννοια της Πολιτικής, με την έννοια του Πολιτισμού, με την έννοια της Αρετής και του ψυχικού πλούτου- μην τη δείτε την ταινία και οι όποιοι κριτικοί την εξύμνησαν, να πάνε να σπουδάσουν παίζοντας πότε-πότε πιγκι-πογκ για να φεύγει η θολούρα από το μυαλό τους.   
Ο μόνος που σώζεται είναι ο φωτογράφος/οπερατέρ. Είναι η αισθητική του πολυτονικού ασπρόμαυρου στην σκάλα του γκρίζου, απόλυτο μαύρο δεν υπάρχει, και αυτό κάνει γοητευτική την παρακολούθησή της, με άλλα λόγια, η ταινία κερδίζει χάρη την αισθητική της εικόνας στη γεωμετρία του τετραγώνου.
Επίσης στα θετικά θα προσθέσω την αναφορά στον Coltrane και στους στίχους του Ρεμπώ μετά τον πρώτο της έρωτα, δηλαδή, την ξεπαρθένευση της μέλλουσας μοναχής με τον σαξοφωνίστα.
Δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί κέρδισε τα βραβεία που κέρδισε. Ήλπιζα ότι στο τέλος θα κατήγγειλε την αλαζονεία των θρησκειών και ιδιαίτερα τον καθολικισμό της Πολωνίας ανάκατο με την ενοχή του στην εξόντωση των Εβραίων, ήλπιζα ότι θα κατήγγειλε την συνεχιζόμενη εκμετάλλευση της εξόντωσης των Εβραίων από τους ίδιους τους Εβραίους, δεν θέλησε να κακορδίσει μήτε τον Εβραίο, μήτε τον Καθολικό Πολωνό. Ήλπιζα ότι η ταινία θα ήταν πρώτα πολιτική και μετά θρησκευτική. Απουσιάζει παντελώς η κριτική ματιά, εννοώ, η κριτική σκέψη-, είναι ένα αισθητικό θρησκευτικό μελόδραμα που το βράβευσαν οι καθολικοί και οι Εβραίοι.

Μετά το τέλος της ταινίας πήγαμε σε ένα μπαρ με τη φίλη μου Βάσω να πιούμε ένα ποτό. Η σερβιτόρα ελκυστικότατη, δίχως τρυπημένα αυτιά, μύτες, ρουθούνια, φρύδια, και απόλυτα ευγενική, αν θα είχα οχούμενο θα πήγαινα και απόψε να την ξανά έβλεπα. Τέλος, τα ποτά δεν ήταν "μπόμπες" και έτσι η νύχτα κυλούσε ομαλά, πότε μιλώντας για τους φίλους που έφυγαν στο μακρινό τους ταξίδι, πότε για την πολιτική κατάσταση της χώρας και γενικότερα της γαμημένης Ευρ(ό)πης και ιδιαίτερα της γαμημένης Γερμανίας, των γαμημένων ηλιθίων Γερμανών, των ηλιθίων Γάλλων σοσιαλιστών, των τωρινών δούλων συντηρητικών Ισπανών. Επόμενο ήταν να αναρωτηθούμε και για την Ιταλία, για ποιον λόγο είναι πιθανόν που δεν της δείχνουν το δάχτυλό τους οι Γερμανοί, όσο δείχνουν στη Γαλλία και συμφωνήσαμε ότι η αιτία είναι ότι η Ιταλία έχει δύο μαφίες: το Βατικανό και τη Μαφία.

Η ταινία Ida, μας έδωσε επίσης την ευκαιρία να ανατρέξομε στη χρυσή εικοσαετία του Ιταλικού κινηματογράφου και στο πνεύμα που την διέτρεχε- πνεύμα που δεν διακρίνεται σε καμιά ευρ(ο)παϊκή χώρα- δεν εννοώ όμοιο ή παρόμοιο πνεύμα, αλλά ένα πνεύμα βρε γαμώτο εν ονόματι του Παζολίνι, του Φελίνι, του Αντονιόνι. Σκατά, αναφώνησα και με άκουσε η σερβιτότερα και γύρισε και με κοίταξε, δεν είναι τίποτα, είπα, φταίει το αριστερό μου αυτί που όλα τα ακούει και το αριστερό μου μάτι που όλα τα βλέπει.
Έχει επικυριαρχήσει η απέραντη θάλασσα της ηλιθιότητας, βιώνομε την απόλυτη μηδενικότητα διότι τα σπέρματα της δεκαετίας του ' 50-'60 ήταν σάπια, αλλά επειδή και οι δυό μας δεν είμαστε ντερτεμινιστές, συμφωνήσαμε ότι θα υπάρξουν ξανά παρόμοια ή όμοια σπέρματα και θα γεννηθούν ξανά άνθρωποι φέρνοντας ξανά την ουσία του ανθρώπου στην επιφάνεια. Συμφωνήσαμε επίσης ότι δεν είναι οι κοινωνίες που επιζητούν το πνεύμα, διαφορετικά, το πνεύμα του Παζολίνι θα συνεχιζόταν. 
Τι άλλο συζητήσαμε, τι άλλο...α! ναι, για την Αγάπη, έτσι όπως την εννοεί ο Χάνεκε με την ταινία του, Amour. 
Μιλήσαμε και για το βαθύ πένθος που νιώθομε και οι δυο αυτή την εποχή...
...σκατά, τίποτα άλλο, σκατένια όλα και ο φασισμός ή μάλλον η Δικτατορία της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ, καλά κρατεί.
Ένας Πατριώτης, ρε, ένας Πατριώτης δεν θα φανεί, όχι, ανέκραξα ακόμα μια φορά και κόντεψε η σερβιτότερα να χάσει από τα χέρια της το πότο που μου έφερνε- το τρίτο παρακαλώ, βρε, αντέχεις ακόμα, έκανε η Βάσω περιπαιχτικά, ναι αντέχω και θα αντέξω μέχρι να δω την πτώση των βαρβάρων Γερμανών και των δικών μας ηλιθίων.
Νά και φωτογραφία που τράβηξα στη Μυτιλήνη στο πρόσφατο ταξίδι μου για να θάψω τον αδερφό μου.
Υ. Γ.
Μην δείτε την ταινία Ida, στρέψτε τη ράχη σας στους ανύπαρκτους κριτικούς ή πολιτικούς και μη με ρωτήσετε γιατί πήγαμε και την είδαμε, απλώς ήμασταν περίεργοι να δούμε μια πολωνική ταινία στην μετά-Βάϊντα εποχή, καθότι ο Βάϊντα μας άρεσε....   
Υ. Γ. 2
Μόνο την κα Γιάννα Αγγελοπούλου μη δούμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας- μα τρελάθηκαν όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ;
Ρε, ξυπνήστε, ρε, σκατά δεν σου έλεγα ψες αγαπητή μου Βάσω;        
    

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Εκείνος που δεν υπήρξε ποτέ! Και η ανάλγητη χριστιανική Εκκλησία!!!

Γεννήθηκε μόνο για να υποφέρει, δίχως βούληση, θέληση, μοίρα, που κανείς δεν τον αγάπησε, κανείς δεν επιθύμησε να αγαπηθεί από εκείνον, ποτέ του δεν μπόρεσε να εκφράσει τα αισθήματά του, ποτέ του δεν άγγιξε κανέναν, ποτέ του δεν χάιδεψε, ποτέ δεν ένιωσε κανένα άγγιγμα, κανένας δεν δέχτηκε το ερωτικό του βλέμμα και κανείς δεν τον κοίταξε ερωτικά, και όμως ήταν γεμάτος καλοσύνη και αγαθότητα, πριν φανερωθεί η αρρώστεια που μαζί του γεννήθηκε, ήταν όμορφος στα νεανικά του χρόνια, μετά άρχισε να ασχημαίνει, αργά μα σταθερά, να παραμορφώνεται, το ένα χτύπημα μετά το άλλο, αρρώστεια από την οποία θεραπεύτηκε, όπως είπε ο γιατρός, αλλά δυστυχώς όταν τον κατοίκησε ο θάνατος, όσο σκαρφάλωνε ο θάνατος στα υπόλοιπα όργανά του, τόσο και υποχωρούσε η ψυχική του ασθένεια- μα ήταν πράγματι ασθένεια ή κάτι άλλο που ακόμα η ψυχιατρική δεν έχει εντοπίσει και ονομάσει; 

Τα χρόνια μετά την Εμφύλια Σύγκρουση, ήταν χρόνια σκληρά, εμποτισμένα με ανασφάλεια, μετά-μίσος, μετά-φθόνο, μετά-αλαζονεία, μετά-τυχοδιωκτισμό, μετά-αδίστακτη κοινωνική αναρρίχηση, μετά-αγώνα για ζωή.
Φτώχεια, φιλοδοξίες, ματαιοδοξίες, κλεψιές δημόσιου χρήματος, μα εκείνος βάδιζε τους ίδιους σκοτεινούς δρόμους μέχρι τα 69του, μετά, μετά, μετά, ήρθε η λύτρωση μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.
Σκοτάδι που βαδίζουν πολλοί σε αυτά τα χρόνια, όμως, διαφορετικό σκοτάδι, σκοτάδι συλλογικό, από άκρη σε άκρη, από όχθη σε όχθη, από ακτή σε ακτή- σκοτάδι ακατανόμαστης αρρώστειας.  

 Αυτή η εκπληκτική φωτογραφία, μάλλον θείες μου, βρέθηκε στην οικογενεική μας συλλογή-, τρεις γερασμένες μαυροντυμένες γυναίκες με οκτάχρονο(;) παιδί στα πόδια τους, μοιάζει με ψυχή προς θυσία, έτσι θυσιάστηκε και ο αδερφός μου, μοναχικός στον μικρόκοσμό του...καλό σου ταξίδι αδερφέ, αν και πήγες στο πουθενά, συγνώμη που δεν μπόρεσα να επιβάλω την ευθανασία σου, συγνώμη που δεν μπόρεσα να πραγματοποιήσω τη τελευταία σου επιθυμία, τη μόνη που μου εμπιστεύτηκες, αλλά μου το απαγόρευαν οι ανάλγητοι χριστιανοί που ικανοποιούνται από το βασανισμό του ανθρώπου και του αρνούνται το δικαίωμα στον αξιοπρεπή θάνατο, ηδονίζονται στο να τυριαννιέται ο ετοιμοθάνατος, έτσι και εγώ, εύχομαι να έχετε έναν τυραννικό θάνατο, να σας κεντρίζει πόνος αφόρητος, ανάλγητοι υποκριτές χριστιανοί...       

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Κύριε Βορίδη, χθες επέστρεψα από την Κόλαση του Νοσοκομείου της Μυτιλήνης...


 
...αφήστε τη δικολαβική σας σκέψη και πηγαίνετε να νοσηλευτείτε στο άθλιο νοσοκομείο της Λέσβου όπου οι τουαλέτες δεν έχουν πόρτες ή παράθυρα, όπου η βρομιά και ο συνωστισμός αρρώστων και επισκεπτών και οι ουρές στο ταμείο για να πληρώσουν δεν ξέρω τι, συμμετοχή στα φάρμακα;, στην είσοδο αρρώστων;, εσείς  θα πρέπει να το ξέρετε, από αυτούς τους απελπισμένους και δυστυχείς ανθρώπους εκλιπαρείτε κάθε 4 χρόνια για να καρπώνεστε δόλια το ψωμί μας, όμοιο με χώμα της ζωής σας.
Ναι, αυτοί οι παγιδευμένοι, που ονομάζετε δόλια: ψηφοφόρους είναι τα αφεντικά σας, εκείνοι σας δίνουν το δικαίωμα να τους εμπαίζετε. Δείτε τώρα ένα ωραίο δένδρο της Μυτιλήνης πηγαίνοντας στη Κράτηγο...
  
...πηγαίνετε στο νοσοκομείο με ανοιχτά παράθυρα για να εξέρχεται η μπόχα, και αν είχατε το 5% της φιλοτιμίας των γιατρών που υπερβαίνουν τις αντοχές τους υπηρετώντας τον άρρωστο πολίτη, θα έπρεπε να είχατε αυτοκτονήσει ή παραιτηθεί.
Πηγαίνετε να δείτε το ψυχιατρικό τμήμα, πηγαίνετε να δείτε την κόλαση όλων των αρρώστων, πηγαίνετε να δείτε σε τι κόλαση εισέρχονται οι ασθενείς.
Χθες επέστρεψα από την κόλαση.
Επί επτά ημέρες ζούσα σε κόλαση, σε αυτή την κόλαση πέθανε ο αδερφός μου, δε λέω, έπρεπε να πεθάνει γιατί σε όλη του τη ζωή 69 χρόνια ζούσε την κόλασή του. 
Ω! ναι, βιώνομε την κόλαση του μηδενός στο όνομα μιας στυγνής Ακροδεξιάς δούλων δανειστών τοκογλύφων, στο όνομα μιας διαλυμένης Αριστεράς, στο όνομα ενός Κομμουνιστικού κόμματος του 1920, στο όνομα ανύπαρκτων ή κουτών κεντρώων- ποιο Κέντρο, πανάθεμά με, ποιο Κέντρο; Ποια Αριστερά, Ποια δεξιά; Σε μια χώρα συνταξιούχων και πτωχών; Νοσοκομείο είναι όλη η χώρα, όμοιο της Λέσβου.
Ω! πόσο θα ήθελα να μην υπήρχε άλλο νοσοκομείο και να χρειαζόταν να κάνατε εγχείρηση κήλης, μόνο αυτή, για να βλέπατε τις σημαίνει Ακροδεξιά...
...θαυμάστε και αυτή τη μαργαρίτα από τον παράπλευρο αγρό του νοσοκομείου της Μυτιλήνης.

Μια ολόκληρη εβδομάδα έζησα την κόλαση της νεωτερικής Ελλάδας- δηλαδή Πουτάνας, μεγάλης Πουτάνας, υπερβολικά μεγάλης Πουτάνας, αλλιώς Πουτανάρας, που με κανέναν δεν ήθελε να απαυτωθεί, παρά μονάχα από τους 153 συγκυβερνούντες.
Δύστυχε κοσμάκη της Ελλάδος, ευκολόπιστε χριστιανέ, άμοιρε σοσιαλ(η)αστή, πονηρέ κεντρώε, απαίδευτε αριστερέ, ανόητε του θολού ποταμιού...

...σας ικετεύω, ξανά ψηφίστε τους, δώστε τους ένα μικρό κομμάτι από το ψωμί σας, όπως θα σας ικετεύουν και αυτοί σε λίγο για να ζήσουν, σας αξίζει το ψεύδος τους, η ειρωνεία τους και οι κάλπικες υποσχέσεις τους, και αυτό γιατί θέλω να πάμε βαθιά, πολύ βαθιά στην υπερΚόλαση...