Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Οι απαθείς και οι παθητικοί και ο Κώστας Τσόκλης...


...στεκόμαστε στην ουρά για να πληρώσομε ένα αντισυνταγματικό, ακόμα μια φορά, φόρο, στεκόμαστε και προχωράμε βήμα-βήμα, ανάσα προς ανάσα στην ολοκληρωτική παθητικότητα, μεταλλαγμένοι ως αμνοί να πληρώσομε να πληρώσομε υπέρ του άδικου νόμου ενός ανύπαρκτου κράτους, άλλοι εκνευρισμένοι, άλλοι βαθύτατα απογοητευμένοι, άλλοι αμίλητοι κατηφείς, δεν έχει καμιά σημασία, οδηγούνται υποτιμημένοι από εκβιασμούς και απειλές να πληρώσουν και μόνο να πληρώσουν, δεν είναι πια ζωντανές υπάρξεις, δεν είναι ανθρώπινα όντα, είναι: ευροΜάρκα, μεταλλαχτήκαμε σε νόμισμα ενός αδίστακτου και κατά βάθος πεινασμένου Γερμανού.
Τι έχομε πάθει; Πώς έχομε αποδεχτεί αυτή την αόρατη Χούντα που μας επέβαλλαν οι δόλιοι δανειστές σε συμφωνία με δόλιους δανειζόμενους, διάβαζε Σημίτη κ.ά. και με πρόθυμους ανήθικους πολιτικούς να υπηρετήσουν την τοκογλυφία, οι οποίοι γνώριζαν, ναι, γνώριζαν πού μας οδηγούσαν, γνώριζαν ότι μας οδηγούσαν στην ταπείνωση, επίσης γνώριζαν ότι αυτά που δανειζόταν, και που ένα μεγάλο μέρος τα τσέπωναν οι ίδιοι, διάβαζε offshore εταιρείες και φυσικά τις λίστες που δεν τις ανοίγουν, κάποια μέρα θα μας τα έπαιρναν πίσω στο εικοσαπλάσιο ταπεινώνοντάς μας, οδηγώντας μας στην εξαθλίωση βήμα-βήμα, νόμο-νόμο που ψήφιζαν οι  άθλιες κυβερνήσεις με εγκάθετους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς οικονομικών, με αποτέλεσμα, η χώρα/κράτος να είναι διχασμένη, με άλλα λόγια, η πολιτική εξουσία να μην έχει καμιά δύναμη αφού υπέγραφε κωλοχάρτια που έβαζαν αλυσίδες στα πόδια της, στα χέρια της και στα μυαλά της και ο υπουργός- ο υπουργός μας! σε πλήρη συμφωνία με τους τοκογλύφους, εξουσίαζε τους πολιτικούς που τον στήριζαν βάζοντας σε γύψο τους άμοιρους ψηφοφόρους που τους ψήφισαν μαζί και εμάς...
και καθώς ξανά μπήκα στις ειδήσεις του 247, έκληκτος διάβασα το παρακάτω- το παραθέτω.


Ο κ. Τσόκλης τάσσεται κατά της προσπάθειας να ανοχτεί ο τάφος στην Αμφίπολη και κάνει λόγο για τυμβωρυχία. Το έστειλε στη Ρέα Βιτάλη στο Protagon, υπό τον τίτλο "Ο βεβηλών αυτό θανάτω, θανατωθήσεται" που παραπέμπει στο εδάφιο Λευιτικόν 27/κζ: 28,29 του Μωσαϊκού Νόμου.

«Αγαπητή μου Ρέα,
Παρακολουθώ αυτές τις μέρες με δέος, φόβο και αγανάκτηση την επίσημη τυμβωρυχία που διαπράττεται στην Αμφίπολη. Και απορώ πώς ένας λαός ολόκληρος (θεοσεβούμενος κατά τα άλλα) την επιτρέπει, πώς ένα κράτος την ενισχύει, πώς ένας ολόκληρος κόσμος, παρά τα φοβερά προβλήματα που αντιμετωπίζει, παρακολουθεί αυτή την ανίερη πράξη και αγωνιά μάλιστα για τα αποτελέσματά της, αντί να την καταδικάζει, να την τιμωρεί.
Έχω δει βέβαια και όλα αυτά τα αμερικάνικα φιλμ όπου ναοί καταρρέουν, φίδια, σκαραβαίοι και κατάρες αιώνιες πέφτουν πάνω στους τυμβωρύχους, και ομολογώ πως μ' έχουν επηρεάσει. Αστειεύομαι! Δεν υπάρχει λοιπόν πια κανένας σεβασμός για τους υποτιθέμενους προγόνους μας; Καλά, εκμεταλλευόμαστε τα έργα της ζωής τους, αλλά και τον θάνατό τους! Γιατί, άλλο είναι να ξεμπαζώνεις και να συντηρείς αρχαίους ναούς, και έργα τέχνης του παρελθόντος, που ήταν φτιαγμένα για να κατοικηθούν και να ιδωθούν από ζωντανούς, άλλο να ανασύρεις ναυάγια με αρχαίους θησαυρούς, να τους συντηρείς και να τους εκθέτεις στα Μουσεία, και άλλο να παραβιάζεις ιερούς, πεντασφράγιστους τάφους. Χώρους του Άδη, του Σκότους, φτιαγμένους (αφελώς ίσως) με πρόθεση και με τρόπο τέτοιο, ώστε να μην βρεθούν και προπάντων, να μην ανοιχτούν ποτέ. Σε τι θα μας βοηθήσει αλήθεια η αποκάλυψη κάποιων ακόμα θαυμαστών έργων τέχνης, που ήταν καμωμένα όμως, για έναν άλλο, απαγορευμένο για τους ζωντανούς, κόσμο; Και γιατί να μετατρέψουμε έναν ακόμα ιερό χώρο, σε τόπο εμπορίου;
(Πού είσαι Χριστέ μου με το φραγγέλιο!).
Συγχώρεσέ με Ανδρόνικε, συγχώρεσέ με φίλε μου Σακελλαράκη, αλλά αν ο όποιος ενταφιασμένος ή αυτοί που τον ενταφίασαν, επιθυμούσαν να είναι ο τάφος του επισκέψιμος, δεν θα περίμεναν εσάς. Θα είχαν βρει ασφαλώς τον τρόπο να διευκολύνουν τον επισκέπτη, με τοξάκια, επιγραφές και πολυτελείς εισόδους. Και ασφαλώς δεν θα έκλειναν τον τάφο ερμητικά, ούτε θα τον σκέπαζαν με έναν ολόκληρο χωμάτινο λόφο.
Άλλο «αρχαιολογία», Ρέα μου, και άλλο «τυμβωρυχία».
Κάποτε, κάπως, θα τιμωρηθούμε γι' αυτό, αν δεν τιμωρούμεθα ήδη.
Οι Θεοί των Ελλήνων, μην ξεχνάς, ήταν εκδικητικοί.»

Για αρχή, οι θεοί των Ελλήνων δεν ήταν εκδικητικοί, εκδίκηση και μάλιστα γεμάτη χάρη και ποίηση, (θα την ονόμαζα ανταγωνισμό για να δηλώνεται η χάρη της διαφοράς τους) υπήρχε μόνον ανάμεσά τους, μια φορά πήγε να εκδικηθεί τον άνθρωπο ο Δίας και βρέθηκε μπροστά του ο Προμηθέας και από τότε, άνθρωποι θεοί τα έκαναν όλα μαζί με την απαραίτητη ισορροπία καθότι, κάθε Πόλις Κράτος είχε τον προστάτη του θεό- όπως λέμε σήμερα Πολιούχος Άγιος-, τελικά καλά λένε πολλοί σοφοί ότι, δεν μπορεί να είσαι χριστιανός και να μην είσαι αγράμματος ή απαίδευτος και να μην μισείς, να μισείς με όλη τη δύναμη της μικροψυχίας σου την ταπεινή μεγαλοψυχία του πολιτισμένου ατόμου.

"...η όραση δεν είναι δυνατή παρά μόνον εάν υπάρχει ανάμεσα σε αυτό που βλέπει κανείς και σε εκείνον που το βλέπει πλήρης αμοιβαιότητα, η οποία δηλώνει, αν όχι ταυτότητα, τουλάχιστον συγγένεια"... 

...με το παραπάνω του μεγάλου Ελληνιστή- πιότερο Έλληνας από πολλούς άλλους που καμώνονται πως είναι Έλληνες- Jean-Pierre Vernant δίνω μια σχετική ήρεμη απάντηση, διότι κατέπνιξα τα επίθετα που ήθελα να χρησιμοποιήσω. και κάτι ακόμα από τον παραπάνω Ελληνιστή:

"Οι αρχαίοι Έλληνες διαθέτουν ασφαλώς πίστιν-αθεϊσμός δεν υπάρχει, είναι κάτι ασύλληπτο για υτούς-, δεν έχουν ωστόσο δόγμα και θεολογία".

Οι υπογραμμίσεις δικές μου.
Στα αλήθεια δεν μπορεί κανείς σώφρων να απαντήσει στην παραπάνω επιστολή του άξιου εικαστικού Τσόκλη- είναι αστεία, και όπως συχνά έχω γράψει, η αστειότητα έχει κατακλύσει ολάκερο το Πανελλήνιον από άκρη σε άκρη, βλέπετε οι πασόκοι ανέκαθεν ήσαν αστείοι, από το σοσιαλισμό τους μέχρι την τρωκτικότητά τους, βέβαια συνέλαβαν ελάχιστους, δεν θα έπρεπε να συνελάμβαναν τους αμετανόητους; Έτσι για πλάκα! Ε, ναι, έχομε διαβρωθεί τελείως, ακόμα και το ειρωνικό χαμόγελό μας έχει χάσει τη λάμψη του και την αξία του- πράγματι διερωτώμαι, να χαμογελάσω ή να αποφανθώ με αστείο τρόπο και εγώ; 
Ξανά παραθέτω τη φωτογραφία του Almodovar, διερωτώμενος: υπάρχει κανένας τίμιος που να θέλει να κόψει τη γλώσσα του;

...έτσι είμαστε, κατακερματισμένοι και φυλακισμένοι, τόσο σοφά προείδε ο Δημήτρης Αληθεινός από το μακρινό 1973 τη σημερινή μας πραγματικότητα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου