Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Ο αποχαιρετισμός ή γιατί δεν είμαστε σοφοί όσο είναι η φύση;...

 
Η Κλία, η εγγονή μου στο αεροδρόμιο για το πανεπιστήμιο στο Εδιμβούργο για σπουδές-, τα χρόνια περνούν γιατί πρέπει να περάσουν, τι δηλαδή, θα έπρεπε να παραμένομε στο μηδέν ή στάσιμοι;...  
...και ο αποχαιρετισμός, τα αδέρφια αγκαλιάζονται, το θηλυκό φεύγει, πάντα το θηλυκό φεύγει πρώτο, η αυτονομία που διαθέτει είναι πολλή περισσότερη από εκείνη του αρσενικού-, με τον αποχαιρετισμό ένας κόσμος αλλάζει, ένα τέλος μπαίνει, μια αρχή μας εκφενδονίζει στο άγνωστο, τώρα βαδίζομε τα δικά μας βήματα, - ναι, οι άνθρωποι οφείλουν να φεύγουν...  
...GPS είχαν οι φάλαινες εδώ και χιλιετίες, όταν χανόταν η μικρή φαλαινίτσα, έστελνε έναν ήχο/μήνυμα/σήμα και η μητέρα του εντόπιζε το μέρος όπου είχε χαθεί, εμείς βέβαια έχομε νου και με τη τεχνική επινοήσαμε/ανακαλύψαμε το GPS, όταν χαθεί κάποιος εύκολα βρίσκεται πλέον, φτάνει να έχει κινητό ή μια υποδόρια τσίχλα που στέλνει ανελλιπώς τους χτύπους της καρδιάς του/ σήματα- μια τσίχλα σώζει, φτάνει να μην είναι γερμανικής προέλευσης γιατί αλλιώς είσαι καταδικασμένος εις θάνατο λαστιχένιο...
...τι είναι εκείνο που μας εμποδίζει να πλησιάσομε τη φύση, έστω στα 5 χιλιοστά, εμείς που ζούμε γύρω της και μέσα της και η αγάπη μας, ο σεβασμός μας, η αποδοχή μας δεν γίνεται εκ του φυσικού αλλά πρέπει να τη διδαχτούμε ή αφού πρώτα μας δείξει τα κοφτέρα της δόντια; 
Να διδαχτούμε τη σοφία της φύσης!, δεν είναι οξύμωρο; 
Ο άνθρωπος επιβίωσε με το άλεσμα σοφών σπόρων και καρπών και με την απόσταξή τους, θεραπευόταν.
Στη αρχή-αρχή το έμβρυο είναι ψάρι, με το που διαμορφώνεται η μύτη και το στόμα αρχίζει να κολυμπά στον υμνιακό σάκο γεμάτον υγρό και δεν πνίγεται και όμως αναπνέει, ροφά τις ανάσες της μάνας, τρέφεται με το αίμα της μάνας και σιγά-σιγά αρχίζει να διαβάζει τα γονίδιά του που φέρουν την κληρονομιά του που θα αρχίσει να την ξεδιπλώνει και να τα φανερώνει σαν βιβλίο, όμοιο με το βιβλίο του δελφινιού, του ελέφαντα κ.ά. θηλαστικών-, τα γονίδια δεν είναι άλλο από τις ρίζες όμοιες του δένδρου ή του σιταριού, ή του κριθαριού ή της σαρδέλας, η οποία φέρει τα περισσότερα μέταλλα σε μορφή χορδών που τες χρειαζόμαστε για να χτυπάμε το ρυθμό μας σύμφωνα με το ήδη γραμμένο τραγούδι μας στο οποίο με τα χρόνια προσθέτομε λόγια και πρόσθετα ημιτόνια....
...να μην προσεύχεσαι, αλλά να εύχεσαι σύμφωνα με αυτά που κληρονόμησες, δηλαδή, σύμφωνα με τις δυνατότητές σου, σύμφωνα με τις ανάγκες σου- δυνατότητα και ανάγκη οφείλεις να τα κρατάς σε ισορροπία-, τώρα άφησέ με να φάω την απαραίτητη τροφή, ούτως ώστε να μην με κατακλύζουν εφιάλτες στον ύπνο, αλλά όνειρα...
...όνειρο να δω πως πέθανα και έγινα δένδρο, σαρδέλα, ρίγανη, ηλιοτρόπιο, και όχι άνθρωπος ξανά, αφού ξόδεψα την ανθρώπινή μου μορφή, αφού είπα ή έκανα τα ήδη ξεχασμένα, αφού γεύτηκα όλων των ειδών τις κακίες και παραμορφώσεις και ασχήμιες των δήθεν συνανθρώπων μου, αφού είπα και εγώ πράγματα κοινά και θαύματα δεν έκανα...

...Κλία, καλό σου ταξίδι, καλές σπουδές, δύναμη, κουράγιο, σθένος και πάνω από όλα, καλοσύνη να έχεις για όλους, ακόμα και σε εκείνους που προσπαθήσουν να σε βλάψουν, και πάνω από όλα αρετή και τιμιότητα να σε διακρίνουν... 
...σε θυμάμαι το 1997 να παίζεις ταμπούρλο σε κατσαρόλα στο Λονδίνο, τότε ήμουν ακόμα σχετικά νέος, τώρα είμαι ακόμα πιο νέος, γιατί θα περιμένω να σε δω να κρατάς το πτυχίο των σπουδών σου με βραβείο, όπως με βραβεία αποφοίτησες τις πρώτες σου σπουδές εδώ...
...κοίτα πως ήσουν, εγώ και ο πατέρας σου σε βάλαμε πάνω στο τραπέζι στην πίσω αυλή του σπιτιού σας στο Λονδίνο, οδός, 26A Mornington Terrace  και σε φωτογράφισα με Polaroid...
    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου