Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Θρησκεία-Όπλα-Τόκος, το Τρίποδο του Μονοθεϊσμού-, πάνω του ο θεός στηρίζει...

...τη φωτογραφική του μηχανή, και μάλιστα Canon γιατί του παρέχει τους φωτεινότερους φακούς από κάθε άλλη μηχανή, καθότι και αυτός ζει στο σκότος και μας φωτογραφίζει ασταμάτητα, ποτέ δεν έπαυσε να μας φωτογραφίζει, από τα πολύ-πολύ παλιά χρόνια, και όσο μας φωτογράφιζε τόσο και πιο άσχημοι βγαίναμε, και επειδή δεν ήθελε να βλέπομε την ασχήμια μας, μας βοήθησε να επινοήσομε την αισθητική του PhotoShop για να την κρύβομε, δεν μας βοήθησε όμως στο να καλυτερεύομε την εσωτερική μας ασχήμια.
"Ένα μύθο θα σας πω που τον λέγανε οι γέροι".  
Χθες τράφηκα με μια λαμπρή άσπρη φασολάδα με μπόλικο λάδι και πράσινες τσακιστές ελιές και μαύρο σιταρένιο ψωμί και αγαλλίασε και η καρδιά μου και το έντερό μου καθώς κατέβασα και τέσσερα ποτήρα χρυσαφένιο κρασί Γεροβασιλείου-, χθες, δυστυχώς, δάβασα ένα αστείο αθράκι του πρώην πολιτικού της Δεξιάς Α. Ανδριανόπουλου, στο οποίο υποστηρίζει μονά-ζυγά (διάβαζε: κοντολογίς) ότι η Αίγυπτος είναι η χώρα που εμποδίζει τη διέλευση ανθρωπιστικών κονβόι προς τους Παλαιστίνιους και ότι το κρατά όσο μπορεί πιο κρυφό, με άλλα λόγια το ξέρει η Αίγυπτος, η Παλαιστίνη, το Ισραήλ, ο κος Ανδρανόπουλος και ο παράφρων αυτοκράτορας των Ρωμαίων Καλιγούλας, όλος ο υπόλοιπος κόσμος το αγνοεί, επιπροσθέτως γράφει ότι το Ισραήλ είναι αυτό που στέλνει ανθρωπιστική βοήθεια στους Παλαιστίνιους, με άλλα λόγια, πρώτα βομβαρδίζει ή βοηθά ή πρώτα βοηθά και μετά βομβαρδίζει, όπως θέλετε πάρετέ το- η νοημοσύνη σας να είναι καλά.
Όπως καταλαβαίνετε η γελοιότητα πάμπολλες φορές ξεπερνά εκείνον που την εκφέρει ή φέρει και τον ξαπλώνει κάτω-καταγής σαν σαπισμένο σύκο, τροφή για τους ποντικούς ή γενικά για τα απαίσια τρωκτικά κάθε είδους- άρα είμαστε συκιές με σαπισμένα σύκα.
Μου αρέσουν οι έρημοι δρόμοι, μου αρέσει να περπατώ και να επαναλάμβάνω τις σκέψεις μου στην ερημιά της πόλης χρησιμοποιώντας ενίοτε το τρίτο μου μάτι ως άτι διάφορης συγκίνησης, έτσι περπατώ (perpetual) τη σκιά μου εκατοστό-εκατοστό αφήνοντας ανεπαίσθητες χαραγματιές της καρδιάς μου για μια ολόδική μου ερημιά, για να περάσω την παλιά είσοδο αφήνοντας πίσω μου άγραφες ιστορίες.       

Πρόσφατα εκδόθηκε ένα μικρό βιβλίο αλλά μεγάλο στο δέμας του που προτείνω να το διαβάσετε όλοι όσοι με διαβάζουν, φέρει τον τίτλο: "Η Χρησιμότητα του Άχρηστου" και το όνομα του συγγραφέα ιταλικό: Nuccio Ordine, εκδόσεις ΑΓΡΑ, σε μετ. Α. Χρυσοστομίδη. 
Διαβάστε τι παραθέτει ο Ordine από τους "Στοχασμούς" του Μοντεσκιέ:
"Αν μάθαινα κάτι που θα μου ήταν χρήσιμο αλλά αποδεικνυόταν επιβλαβές για την οικογένειά μου, θα το έδιωχνα από το μυαλό μου. Αν μάθαινα κάτι χρήσιμο για την οικογένειά μου αλλά όχι για την πατρίδα μου, θα προσπαθούσα να το ξεχάσω. Αν μάθαινα κάτι χρήσιμο για την πατρίδα μου αλλά βλαβερό για την Ευρώπη, ή χρήσιμο για την Ευρώπη αλλά βλαβερό για το ανθρώπινο γένος, θα το θεωρούσα έγκλημα".
Γραμμένο το παραπάνω στις αρχές του 18ου αιώνα και αναλογιζόμενοι το τι ανάλγητα και αντι Ευρωπαϊκά συμβαίνουν στον καιρό μας, δεν μπορούμε να μη σκεφτούμε πως η Ευρώπη παραμένει ανώριμη, και το σημαντικότερο, δεν δείχνει σημάδια ότι οδεύει προς ωρίμανση, παραμένει σάπια από τις αρχές της. 
Τα πλούσια Κράτη-Έθνη κοιτούν την πάρτη της, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στον έλεγχο που επιβάλλουν στα αδύναμα Κράτη, που χρόνο με χρόνο έχαναν την εθνική τους αξιοπρέπεια και τιμή με τις δόλιες συνθήκες που υπέγραφαν οι εκπρόσωποί τους, ηθελημένα ή όχι, δεν έχει σημασία, μέχρι που φτάσαμε στον υπέρλαμπρο εξευτελισμό μας. 
Το παραπάνω μπορεί να σημαίνει και ότι εμείς οι άνθρωποι δεν γουστάρουμε και πολύ να είμαστε Ελεύθεροι, ίσως και να μην γνωρίζομε το τι ακριβώς σημαίνει Ελευθερία και ότι πιότερο θέλομε να είμαστε υποτελείς ή υποζύγια ή εξαρτώμενοι κάποιων άλλων και αυτοί οι κάποιοι υποζύγια κάποιων άλλων.
"Ήλεγχε το χρήμα για να ελέγχει τον άνθρωπο". Αυτή είναι μια αλήθεια που στηρίζεται στο φόβο μας στο να μην πεινάσομε ή να μην πέσομε σε μια εικονική έλλειψη εικονικών τεχνικών ή τεχνητών αγαθών. Άλλωστε, όλα θα θηλαστικά με το που γεννιούνται, η πρώτη τους κίνηση είναι να αρπάξουν με το στόμα τους τη θηλή: η πείνα γεννά τον άνθρωπο, η πείνα τον καταδιώκει, η πείνα τον ελέγχει...
...τι ευτυχία: χορταίνω με μια τομάτα ή πατάτα ή καρπούζι ή φασολάδα ή σκέτο ψωμί και δοξάζω το σιτάρι και την ελιά και την άμπελο και τη ρίγανη- την πανάκεια αυτή-, δεν ξέρετε πόσο θαυματουργή είναι η ρίγανη, μέχρι και την ηλιθιότητα ελαττώνει-, κύριε Ανδριανόπουλε, αρχίστε να πίνετε αφέψημα ρίγανης και θα δείτε το θαύμα της.
Αχ! και αυτή η σκυλίτσα τι να σκέφτεται καθώς με κοιτά να την κοιτώ με το τρίτο μου μάτι δίχως αισθητική μα με απορία, η απορία με σώζει, με απορία περπατώ (perpetually) με απορία θα περάσω την παλιά είσοδο...
...όλοι οι πολιτικοί πήγαν στην Παναγία για να σκεφτούν νέους νόμους, μα εσείς μη λησμονάτε στους λειμώνες πως, όταν μπαίνει και όπου μπαίνει νόμος, ισχύει το άδικο-, είναι τόσο τρομαγμένοι, φοβισμένοι οι πολιτικοί, που νομοθετούν εναντίον τους, και ξέρετε γιατί;, γιατί δεν γνωρίζουν ότι ένα αγαθό γεννά ένα άλλο μεγάλο αγαθό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου