Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

MUNDIAL, και όλα τα μυαλά στα πούπουλα...

...ένας αναγνώστης μου από την Ανατσινάγρα, τη νέα χώρα που αναδύθηκε από τις συγκρούσεις των χωρών ομάδων, με ρώτησε γιατί δεν έχω γράψει κάτι για το Mundial- του απαντώ από εδώ.

Φίλε Αναγνώστη Ανατσιναγρέα
δεν έγραψα γιατί δεν παρακολούθησα ούτε ένα παιχνίδι- που δεν είναι παιχνίδι-, ούτε έναν αγώνα- που δεν είναι αγώνας-, απλώς σε τέσσερεις-πέντε συναντήσεις 22 παικτών, κάθισα για 20-30 λεπτά να δω πώς παίζουν, και όταν είδα ότι παίζουν με την ίδια μέθοδο, με το ίδιο σκεπτικό, με τον ίδιο αυτοσκοπό, σε καμιά συνάντηση των 22 αντιπάλων δεν διέκρινα φαντασία και αυθορμητισμό, ακόμα και οι παίκτες που είναι ευφάνταστοι και παρορμητικοί και που τους έχω δει σε άλλα ημίχρονα, ημίχρονα των ομάδων όπου ανήκουν, έμεναν παγιδευμένοι στη μέθοδο- άρα παίζανε Καντ-ιανό παιχνίδι, και εμένα δεν μου αρέσει καμιά μέθοδο, η μέθοδος σε τυφλώνει και σε απομακρύνει από ένα σωρό πράγματα και καταστάσεις που μπορεί, ή και που συμβαίνουν γύρω σου καθώς ακολουθείς πιστά τη Μέθοδο- άλλωστε, στη λογική μιας Μεθόδου δεν περπατούν με το κεφάλι κάτω οι Τροϊκανοί και με χωρίς ζώνη στα παντελόνια τους οι υπηρετές τους και υπήκοοί τους;

Φίλε από την Ανατσινάγρα,
για μένα η καλύτερη ομάδα ήταν της πατρίδας του A. Camus, της Αλγερίας και η χειρότερη της Γερμανίας. Έτυχε να παρακολουθήσω για μισή ώρα και πάνω το παιχνίδι Αλγερία-Γερμανία, στην ομάδα της Αλγερίας διέκρινα το άτομο, αλλά και την συμμετοχή του, στην ομάδα της Γερμανίας διέκρινα μόνο ομάδα, και είπα μέσα μου, δεν θα κερδίσει η Αλγερία, και βγήκα για ένα ποτήρι κρασί- τα οικονομικά μου πλέον δεν μου δωρίζουν δεύτερο, και αυτό το ένα όχι συχνά, χάρη του πλεονάσματος, δηλαδή, του καρκινικού νεοπλάσματος. Με την επαύριο έμαθα ότι πράγματι η Αλγερία δεν κέρδισε.
Λυπήθηκα, γιατί κέρδισε ο φασισμός, η μέθοδος, ο στρατός, η μάζα, ο λαός-, και όχι ο συνδυασμός της ατομικής συνείδησης με τη συλλογική- συνδυασμός που απεχθάνονται όλες οι εξουσίες και δη, η αν-ούσια, α-νόητη, υβριστική γερμανική φυλή.
Άλλωστε και η δήλωση του Μίλερ, μετά το τέλος του MUNDIAL, "τι με ενδιαφέρει ο τίτλος του πρώτου γκολτζή, χέστον, είμαι χαρούμενος γιατί κέρδισε η Γερμανία".
Βέβαια όλοι θα θαυμάζουν τη Γερμανία, τα "Πάντσερ"-, τυχαία διάλεξαν αυτή τη λέξη οι δημοσιογραφίσκοι, σύμβολο της πολεμικής γερμανικής μηχανής; Όλοι μας κρύβομε μέσα μας έναν Γερμανό, έναν μισαλλόδοξο, έναν ρατσιστή, έναν φασίτσα, έναν λαϊκιστή. Μη γελάς, έτσι είναι. 
Και τώρα για το τελικό παιχνίδι. Όταν έχασε το γκολ ο Αργεντίνος, από λάθος κεφαλιά του Γερμανού, και μάλιστα έβγαλε την στρογγυλή θεότητα έξω από τα δοκάρια, μήτε καν πάνω στον τερματοφύλακα, σημάδι έλλειψης ψυχραιμίας, είπα μέσα μου: δεν θα κερδίσει η Αργεντινή, σε συνδυασμό δε με την ασυνεννοησία που υπήρχε ανάμεσα στους παίχτες της, σε συνδυασμό με την κόπωση του Μέσι- ο Μέσι έπαιζε καταπτοημένος- τυχαίο που έκανε εμετό; Και το χειρότερο, ο προπονητής της Αργεντινής, αφού έβλεπε ότι η δεξιά πλευρά της Γερμανίας συνεχώς διεμβόλιζε την αριστερή αμυντική γραμμή της ομάδας του- δεν έκανε τίποτα, εκτός και αν δεν είχε αναπληρωματικούς.

Φίλε, Αναγνώστη Ανατσιναγρέα,
κέρδισε η μέθοδος, η σκέτη ομαδικότητα, ο αυτοσκοπός, ο λαός, η μάζα, θαύμασα τη δουλικότητα των Γερμανών παικτών στο συλλογικό πνεύμα, φυσικά δίχως φαντασία και παρορμητισμό-, διέκρινα τη Βιοπολιτική του Michel Foucault, έπαιζαν μόνοι τους και τέλος μόνοι τους πανηγύρισαν τη νίκη της φυλής όπου ανήκουν. Δεν μου αρέσουν τα αυτοσκοπικά παιχνίδια, δεν μου αρέσουν, έ και; Τίποτα, τίποτα, αλλά, δεν είναι φρικτό να μην μπορείς να μοιραστείς τη χαρά σου με άλλους, γιατί τους περισσότερους τους έχεις βλάψει; Είναι σαν να έχεις προγραμματίσει ένα πάρτι και δεν έρχεται κανείς άλλος εκτός από τον εαυτό σου. Φυσικά και υπήρχε φυσική επάρκεια, φυσικά και είναι δυνατοί παίχτες, έτρεχαν σαν μηχανάκια για ένα σκοπό: Να ΝΙΚΗΣΟΥΝ, και όχι να ΠΑΙΞΟΥΝ, και όχι να χορέψουν με την μπάλα στα πόδια, αλλά να αναδείξουν τη μέθοδο.
Τώρα, θα ήθελες να σου πω ποιον προπονητή θα διάλεγα για καλύτερο, αμέσως, ένα λεπτό να βάλω το δάχτυλό μου στον κρόταφό μου...μα ποιον άλλον από της Ολανδίας.
Φυσικά θα ήθελες να σου πω και ποιος ήταν ο καλύτερος παίκτης, έτσι δεν είναι; Ε, λοιπόν ο καλύτερος ήταν ο Robert της Ολανδίας, συνδύαζε το ατομικό με το συλλογικό παιχνίδι, αλλά, με τίποτα δεν ήθελα να σηκώσει στα χέρια της το Τρόπαιο, Ευρωπαϊκή ομάδα, με τίποτα- άρα έχασα, συνηθισμένα πράγματα, συνηθισμένα, μα μήπως έχω κερδίσει και πουθενά; Σκάσε ελεεινέ τύπε, έχεις κερδίσει την εύνοια της Αφροδίτης και του Απόλλωνα και όχι του Μαμμωνά.  
Το παραπάνω πουκάμισο το πωλώ μαζί με τη φωτογραφία του, δηλαδή, πράγμα και εικόνα μαζί, ο ενδιαφερόμενος ας αποτανθεί στο λογιστήριο του Κράτους, το Κράτος θα ορίζει πλέον τις τιμές όλων των αγαθών, ακόμα και της πνευματικής πενίας, διότι πλούτος πνευματικός μήτε που σαλεύει.

Σε χαιρετώ αγαπητέ Ανατσιναγρέα...ελπίζω να έμεινες ικανοποιημένος από τις διαπραγματεύσεις ανάμεσα του Απόλλωνα και του Μαμμωνά... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου