Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Virginia Woolf, η Εγγλέζα και οι Ελληνίδες, Ελένη Καραΐνδρου και Σαβίνα Γιαννάτου...

"Σήμερα το απόγευμα κάτι χαμίνια βάλανε στο σημάδι μια μαρμάρινη ερειπωμένη αψίδα και της ρίχνανε πέτρες, που σημαίνει πως σε μερικά χρόνια η φθορά θα είναι ανεπανόρθωτη. Οι τάφοι γεμάτοι τσουκνίδες, κονσερβοκούτια, βρωμιές- διαλυμένοι, παρόλο που οι Έλληνες τους έφτιαξαν με τα ίδια τους τα χέρια- ο τόπος είναι τόσο εξουθενωμένος που δεν μπορεί πια να διαφυλάξει τα συμφέροντά του- αναμφίβολα, με τη δικαιολογία αυτή ο Λόρδος Έλγιν έκλεψε τα αγάλματα του Παρθενώνα και τις κολόνες από τον τάφο του Αγαμέμνωνα στις ΜυκήνεςΜετ. Μαρίας Τσάτσου.

Το παραπάνω έγραψε η V. Woolf το έτος 1932, εσείς δεν έχετε παρά να παραλληλίσετε τις εποχές και να ανιχνεύσετε/ εντοπίσετε τα αντίστοιχα πεπραγμένα και τον συμβολισμό μου. Πράγματι, η πραγματικότητα είναι η ίδια, μόνο που έχει αλλάξει η φυλή: Εγγλέζος ληστής, Γερμανός λήσταρχος και με τη βούλα του Κράτους αυτή τη φορά, και οι κυρίες Καραΐνδρου και Γιαννάτου περφορμάρισαν ενώπιον του απολίτιστου Γερμανού Σόιμπλε και του δικού μας, αν είναι δικός μας, Στουρνάρα...μπράβο κυρίες μου, έχετε τη μέγιστη πολιτική συνείδηση, τη μέγιστη κοινωνική ευαισθησία...
...για πείτε μου, συγκινήθηκε ο Σόιμπλε; Δάκρυσε ο Σόιμπλε; Σας θαύμασε ο Σόιμπλε; Έσφιξε στις λιπαρές παλάμες του τις λεπτές δικές σας; Η αμοιβή σας σε τι νόμισμα ήταν, σε ΕυροΜάρκο ή ΕυροΔραχμή; 
Γιατί όπως ξέρετε, ή δεν ξέρετε;, υπάρχει η υποτιμημένη ΕυροΔραχμή καθόσον υπάρχει και άλλος τρόπος υποτίμησης ενός νομίσματος, ενός νομίσματος που το δανείζονται εκείνα τα Κράτη της Γηραιάς Ηπείρου που δεν παράγουν από εκείνο ή εκείνα που παράγουν, και λόγω της ανύπαρκτης παραγωγής πτωχεύουν διότι είναι αναγκασμένα να κρατιούνται σταθερά σε έναν μαγικό αριθμό: το 3% Αν δεν μπορούν, τότε διαμέσου της ελεγχόμενης πτώχευσης, διότι η ανεξέλεκτη καταγκρεμνίζει όλο το σύστημα, υποτιμάται το δικό τους Ευρό ενώ νομίζουν και πιστεύουν πως είναι το ίδιο ευρό που κρατά και ο Ολανδός ας πούμε. 
Αυτά για σας μάλλον είναι τρίχες στα άχυρα.

Ερχόταν λέει με αεροπλάνα τα Ευρό, άρα η Γερμανική Ευρώπη φοβόταν μην τυχόν και η Ελλαδίτσα μας κολαψάρει, από το colapse, άρα υπήρχαν τα περιθώρια μιας σθεναρής διαπραγμάτευσης, ή όχι;
Ο κος Προβόπουλος, λένε οι ειδήσεις, δεν μπορούσε να κοιμηθεί γιατί δεν ήξερε με τι νόμισμα θα ξυπνούσε με την επαύριο- να τον πιστέψομε, εγώ δεν τον πιστεύω.
Μιλάνε πως υπήρχε ο φόβος της ανεξέλεγκτης πτώχευσης, άρα υπάρχει η ελεγχόμενη, μόνο που η δεύτερη θα κρατήσει χρόνια και χρόνια επειδή ακριβώς είναι ελεγχόμενη και γιατί ποτέ δεν θα φτάσομε να παράγομε όσα παράγουν άλλα κράτη για να μένομε στο μαγικό αριθμό 3%, άρα ποτέ δεν θα φτάσομε τα κριτήρια αυτής της άθλιας υποκριτικής ένωσης, άρα εσαεί πτωχευμένοι- μας αρέσει; ΟΥΥΥΥΥΥΥ! αφάνταστα πολύ, βλέπετε ο μαζοχισμός μας ξεπέρασε και τον ίδιον τον Μαζόχ, βλέπετε αγαπητές μου Κυρίες Καραΐνδρου και Γιαννάτου είμαστε τα χαμίνια που πετάμε πέτρες στον πολιτισμό μας και εσείς περφορμάρετε, εκ του performanse, στο άντρο, από όπου εκπορεύονται τα νεωτερικά μας βασανιστήρια. Εύγε σας.

Υπάρχουν κάτι βουλευτές/βολευτές, που όταν εκστομίζουν τη λέξη: Πατρίδα, αισθάνομαι πως στο μυαλό τους έχουν την εικόνα μιας γίδας, ε, ναι, τι γίδα, τι Πατρίδα, φτάνει να μπορούν να την πωλούν ως αγελάδα στην Ολανδία και ως λουκάνικα στη Γερμανία. 
Η Πατρίδα πωλείται μισοτιμής και πιο κάτω ακόμα, και όταν λέω Πατρίδα εννοώ τα πάντα της, δηλαδή και εμείς, οι πολίτες, είμαστε πρόβατα που οδηγούνται καθημερινά στη σφαγή αγαπητές μου Κυρίες και αξιοθρήνητοι της ΕΛΙΑΣ, μισοί της ΔΗΜΑΡ, όλοι της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ και όλοι του ΠΑΣΟΚ και οι άλλοι μισοί της Νέας Δημοκρατίας,  αλλά τι να κάνομε;, αυτοί είμαστε, μην αργοπορούμε, ας βάλομε το δάχτυλό μας στο στόμα και ας κάνομε πιπίλα ως αυτιστικοί ή ως ομφαλοσκόποι.

Πέρισυ, ακριβώς την ίδια μέρα, έμαθα την πραγματική μου αξία, εννοώ ότι μου εδόθη η ευκαιρία να κατανοήσω επιτέλους ότι είμαι ένα πράγμα, και αυτό το πράγμα ήταν ένα ψυγείο που χωρούσε μονάχα στο διάδρομο, δηλαδή έξω από το χώρο μου, αν ήθελα κάτι από το ψυγείο θα έπρεπε να έβγαινα στο διάδρομο, όπως στα παλιά μικρά σπίτια που αν ήθελες να αφοδεύσεις ή ουρήσεις, έβγαινες όξω όπου υπήρχε ο κοινός καμπινές, αλλιώς απο-χωρη-τήριο, έ, αντί να με πετάξει το ψυγείο έξω από το χώρο μου, το πέταξα εγώ, απλά πράγματα, άλλωστε μονάχα φιλμ φύλαγα εντός των κρύων σπλάχνων του ή της άχαρης παγερής κοιλιάς του. 
Ήταν χρήσιμο το παραπάνω περιστατικό, έμαθα την αξία μου και είναι καλό να μαθαίνει κανείς το πόσο αξίζει.
...ο παραπάνω μεσότοιχος με έβαλε σε οδυνηρές σκέψεις, τόσο που αναγκάστικα να ρωτήσω το γιο μου να μου πει, πώς κατάφεραν οι ανθρώποι και ανέβηκαν και σοβάτισαν και τον έκαναν λείο. Βλάκα, μου κάνει ο γιος μου, έχεις και τόση πείρα, με σκαλωσιές, με σκαλωσιές ανεβαίνουν οι ανθρώποι. Και τι είναι σκαλωσιές γιε μου, εγώ ξέρω μόνο γλιστρήματα.   


                 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου