Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος, το Holly Light και ο Κος Ν. Δήμου...


"Αφού λοιπόν δέν έγινε η καταδίκη από τήν Εκκλησιαστική Διοίκηση, εμείς παρακαλούμε τόν Θεό νά σαπίσει τό στόμα του!  Συγχωρήστε με, Αδελφοί καί Πατέρες! Υποχρεούμεθα νά είμεθα ευγενείς πρός την αυτού μεγαλειότητα, τόν άνθρωπο, όχι όμως και πρός τά ανθρωπάκια! Όποιον υβρίζει τόν γονηό μου, τον συγχωρώ! Αντιθέτως, όποιον υβρίζει τον Ουράνιο Πατέρα μου, τον Σωτήρα και Λυτρωτή μου, τον Χριστό, θα τον κατασπαράξω! "Δός αυτοίς, Κύριε, κατά τά έργα αυτών, ότι κενά κατά Σού εμελέτησαν"
 
Τα παραπάνω λόγια είναι του μισαλλόδοξου μητροπολίτη Καλαβρύτων, εν τω κόσμω τούτω, Αθανάσιο Λενή, Αμβρόσιο.  
Αιτία; Η γνώμη του Κου Νίκου Δήμου-, του οποίου δεν πολυσυμπαθώ τα γραπτά του, θα μπορούσα να έλεγα τους λόγους, αλλά δεν θα το κάνω, δικαίωμα καθενός να γράφει ό,τι θέλει, φτάνει να μην θέλει να υποταγεί στα γραπτά του ο αναγνώστης του, αλλά για άλλους λόγους, εντελώς άλλους λόγους, μα και μόνο που προσχώρησε στο α-διάφορο και α-πολιτικό Ποτάμι, του επηρμένου και σοβαροφανούς Κου Θεοδωράκη, (τι ρόλο άραγε του ετάχθη να παίξει- ίδωμεν) λέει πολλά, σαν να ζει σε άλλον γκετότοπο, σε άλλη μαύρη χώρα-, εξαιτίας λοιπόν για τη γνώμη του Κου Δήμου γράφω σχετικά με τη μεταφορά του αγίου φωτός από εκεί εδώ- τώρα, ποιο είναι το εκεί και ποιο το εδώ, το αεροπλάνο το ξέρει -και φυσικά συμφωνώ για πρώτη φορά μαζί του. Το Άγιο Φως δεν έρχεται απόξω και μήτε είναι κληματαριά και κρέμεται σε τσαμπιά σταφυλιού και πηδάς και το αρπάζεις, το Φως ή το έχεις μέσα σου ή δεν το έχεις καθόλου. 
 
"εμείς παρακαλούμε τόν Θεό νά σαπίσει τό στόμα του!"
 
Την ίδια φράση εκστόμισε και για τον Έλτον Τζον, δεν θυμάμαι το λόγο και αυτό για μου το είπαν- αλλά μήτε ο Έλτον Τζον μου αρέσει, μου αρέσει όμως η φράση: να σαπίσουν τα στόματα, και μου αρέσει γιατί μπορώ να την αντιγυρίσω στον ίδιον: Να σαπίσει το δικό σου στόμα Αμβρόσιε, τέτοια κακία και τόσο μίσος και τόση αλλαζονεία και μισαλλοδοξία, μόνο σε ανοήτους απαντάται.  
Να σαπίσουν τα στόματα που εκφέρουν γνώμη ενάντια του ανύπαρκτου ουράνιου πατέρα, ανύπαρκτου σωτήρα και λυτρωτή του Αμβρόσιου και άλλων ομοιοϊδεατών/θρησκομανών.
Αμβρόσιος. στα αρχαία Ελληνικά σημαίνει Αθάνατος, και επειδή χριστιανικά εβαπτίσθη ως Αθανάσιος, δεν του άρεσε ως φαίνεται και έκλεψε το αντίστοιχο όνομα από την αρχαία Ελληνική μου γλώσσα.
Θα θυμάστε φαντάζομαι και την Αμβροσία: την εξαίσια τροφή των θεών, ή αλλιώς κάθε εξαίρετης γεύσης φαγητού.
Ο Αμβρόσιος (Απέθαντος αλλιώς) μεταξύ άλλων έγραψε: Σωτήρα και Λυτρωτή μου, δηλαδή ο οκνηρός αναζητά σωτήρα, δεν μπορεί από μόνος του να σωθεί, δεν έχει νου να βρει λύσεις για να σωθεί από τι και από ποιον; Από τους εφιάλτες του, φαντασιακούς εχθρούς του; Πέρα από αυτό, βάζει πρώτα το θεό του και μετά τον γονηό του, θέση ύβρεως και άσχετο το ένα με το άλλο.
Ο οκνηρός αναζητά λυτρωτή να τον λυτρώσει, δεν μπορεί να λυτρωθεί από μόνος του, αλλά από ποια δεσμά, από ποια φυλακή; Μήπως της θρησκείας των Εβραίων; -δεν είμαι εναντίον των Εβραίων, ιστορικά μιλώ, γιατί το Πάσχα, είναι γιορτή των Εβραίων σε ανάμνηση της απελεύθερωσής τους από τους Αιγυπτίους και μετά μετεβλήθη σε γιορτή ανάμνησης της αναστάσεως του Χριστού, πάλι Εβραίου- τι σχέση έχω εγώ με τις γιορτές άλλης φυλής;  
Θα μπορούσα να γιορτάζαμε τον Σίσυφο που ολημερίς ανεβοκατέβαζει το βράχο και που απόλυτα συμβολίζει τη ζωή μας και τον κόπο μας- βράχους δεν κουβαλάμε;, βράχοι δεν πέφτουν εμπρός μας και τους κυλάμε;
Όσο για το άγιο πνεύμα, προτιμώ το Πνεύμα του Ανθρώπου που δημιουργεί Πολιτισμό, που είναι γεμάτο καλοσύνη και άμιλλα και δεν γεννά μισαλλόδοξους θρησκευτικούς καιάδες όπως δημιουργούν οι μονοθεϊστικές θρησκείες και όπου πέφτουν μέσα τους όλοι οι ανεγκέφαλοι θρησκομανείς και φοβισμένοι και ανόητοι.
Άφήστε που οι μονότονες κλαψιάρικες ψαλμωδίες μου σπάνε τα νεύρα- ποτέ μου δεν ένιωσα και δεν σκέφτηκα πως πρέπει κάποιος άλλος να θυσιασθεί για μένα, πότε μου δεν υπήρξα τόσο εγωιστής και να χάνω από τα μάτια μου την καλοσύνη και την αγαθότητα των ανθρώπων, άσχετα αν αυτά τα δυο σπανίζουν, εγώ ετάχθη να ανιχνεύω και να εντοπίζω το σπάνιο, το σπάνιο αξίζει σε αυτή τη λίγη ζωή, και το σπάνιο δυστυχώς δεν το συνάντησα σε κανέναν χριστιανό, σε άνθρωπο, ναι! 
Γιατί το έγραψα το παραπάνω; Μα για την κακία και την αλλοφροσύνη του παραπάνω ανθρώπου που δεν μπορώ να καταλάβω πώς και γιατί τον κρατά η εκκλησία στους καλούς της κόλπους- αν υπάρχουν τέτοιοι.
Το έγραψα γιατί ο Αμβρόσιος ζήτησε από την εκκλησία να αφορίσει τον Κο Δήμου, αντί αυτού, που δεν ζήτησε την αφόρισή του, τη ζητώ εγώ στη θέση του και πολύ θα ήθελα να με αφόριζε η εκκλησία, ιδίως ο ίδιος ο Αμβρόσιος, και αυτό γιατί θα ήμουν απόλυτα συνεπής, μήτε χριστιανός είμαι, μήτε την εκκλησία αποδέχομαι, και η συνέπεια για μένα είναι ένας από τους πυλώνες της ζωής, και θα απελευθερωνόμουν γιατί ο αφορισμός μου από μια θρησκεία που δεν είναι δική μου, θα δικαίωνε την πίστη μου που δεν είναι άλλη από εκείνη του Πολιτισμού. 
Εμπρός αδύναμε Αμβρόσιε, αφόρισέ με, εγώ είμαι ο άνθρωπος και εσύ το ανθρωπάριο και όσες κατάρες και αν μου δώσεις, εγώ θα τις εκλάβω ως παλιόχαρτα με λέξεις ολιγόμυαλου.
 
Γιατί έβαλα την οπίσθια όψη του σπάνιου ρολογιού που έχει το κουρντιστήρι στην 3η μ.μ ώρα; Μα γιατί από πάντα μου έψαχνα το σπάνιο, και πιστεύω πως το βρήκα και είναι γεμάτο από όλα τα σπάνια που μπορεί ένας άνθρωπος να περιέχει: λευκότητα, λευκότητα, λευκότητα, αξιοπρέπεια, αξιοπρέπεια, αξιοπρέπεια, αγαθοσύνη, αγαθοσύνη, αγαθοσύνη, γενναιοδωρία, γενναιοδωρία, γενναιοδωρία...
...το σπάνιο δεν βρίσκεται στα ουράνια, αλλά εδώ κάτω, καταγής κάτω από τα πέλματά μας, απαλλαγμένα από τύψεις και ενοχές και που μας βοηθούν να βαδίζομε ανάλαφρα προς τη τελική μας πτώση- την παύση μας, αλλά πάντα ανάλαφρα και δίκαια, σαν να χορεύομε ροκ εν ρολ ή ζεϊμπέκικο...                    
 
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου