Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

22/03/2014, ο Κωστής Παπαγιώργης μας άφησε τα βιβλία του και έφυγε...


...υπάρχει κάτι άλλο να κάνομε από τα θρηνήσομε όλοι, εχθροί του και φίλοι, άδολοι αναγνώστες του, φθονεροί αναγνώστες του;
Τα βιβλία του ανήκουν σε όλους και πάνω απόλα στην ιστορία της γραφής αυτού του δύσμοιρου τόπου.
Ο ιδέες του, η ευαισθησία του, η σκέψη του, η διεισδυτική του
κριτική δεινότητα, άλλοτε αιρετικός, άλλοτε προκλητικός, τον έκαναν να ξεχωρίζει ανάμεσα στους ζώντες μελλοντικούς νεκρούς- γιατί Κώστα ξέραμε πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος- ένας είναι ο δρόμος: της γραφής.
Μια εποχή, δεν λέω, ήμασταν καλά, ήμασταν νέοι με γερά συκώτια και ενάργεια, θυμό, οργή, χιούμορ, δεν λέω, κάποια εποχή ήμασταν καλά, για σκέψου, η εποχή μας ήδη έγινε "μια κάποια".
Σε φωτογράφισα και εγώ, σε φωτογράφισε και ο γιος μου, σε φωτογράφισαν και άλλοι, η μορφή σου έμεινε σε καθαρά αρνητικά, σε γνήσια θετικά φιλμ, σε καθαρές εικόνες, μα αν καλά θυμάμαι, δεν είχες καλή σχέση με τη φωτογραφία, δεν είχες εμπιστοσύνη στην εικόνα γενικά, και καλά έκανες.
Τι σημαίνει η εικόνα μπρος τη σκέψη και την καρδιά ευαίσθητου ανθρώπου; Τίποτα.
Μου άρεσες σαν άνθρωπος σε πολλά, τα λίγα άσχημα δεν τα λογαριάζω και μήτε τα θυμάμαι, τι νόημα άλλωστε θα είχε, στο τέλος μένουν τα καλά μας... στο τέλος μένουν τα καλά, πώς να το κάνομε, έτσι είναι τα πράγματα και έτσι θα πηγαίνουν-, το οριστικό φευγιό μας είναι η αρχή μας και τίποτα πιο πέρα.
Να σου πω ότι θα σε συναντήσω;, δεν το λέω, είναι κακόηχη πρόταση, έως αστεία, δεν πιστεύω σε τέτοια, αλλά ότι θα συναντηθούμε ως σκόνη- ναι, αυτό μπορώ να το γράψω.
Λυπήθηκα πολύ Κώστα που έφυγες, λυπήθηκα...
Λέγεται πως λυπόμαστε για το οριστικό φευγιό ενός φίλου, γιατί μας κάνει και σκεπτόμαστε το δικό μας, αηδίες, αυτά είναι λόγια και σκέψεις ανθρώπων δειλών, φθονερών και δύσμοιρων- εγώ λυπήθηκα γιατί έφυγες πρώτος από εμένα, λυπήθηκα γιατί όποτε χρειαστεί να ξανά διατρέξω ένα-δύο από τα βιβλία σου, η σκέψη μου δεν θα τρέχει στη μορφή σου, δεν θα σε κοιτώ με τα μάτια της μνήμης, λυπάμαι που το λέω αυτό, αλλά έχω ένα ελάττωμα: όταν φεύγει ο άλλος οριστικά νιώθω πως παίρνει αυτός ο ίδιος τη μορφή του και φεύγει γιατί δεν θέλει να τον ξανά δούνε- ίσως ακραίο, αλλά είναι δική μου ακρότητα και αυτό γιατί τους ανθρώπους, που κάποτε ζήσαμε μαζί, ό,τι ζήσαμε, σε μια κάποια εποχή, τους κρατώ μέσα μου μέχρι που να φύγω και εγώ οριστικά σφαλώντας τα βλέφαρα μπρος σε μια αυγή που δεν θα είναι δική μου.
Το θάνατο τον επικυρώνει, η σκέψη, η γραφή και η αγάπη, χάρη του, θα έλεγα, γίνονται όλα τα καλά πράγματα της ζωής μας, και όχι το αντίθετο, ίσα-ίσα ο θάνατος επικυρώνει τη λαμπρή μας ύπαρξη, και ήσουν λαμπρός, όσο μπόρεσες και εσύ να είσαι.
Όλα στο χέρι μας είναι και όλα πέφτουν κάτω, καταγής, απρόσμενα, γιατί έτσι είναι τα πράγματα, απρόσμενα, στο δρόμο που χάραξε η γέννησή μας.
Γεια σου Καλέ μου Κώστα. 
   
        

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου