Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Silvana Mangano... www.youtube.com/watch?v=fUYnOL9eVD4‎

...πριν σας πω Καλημέρα, παρακολουθήστε το παραπάνω βίντεο κ΄ θαυμάστε αυτή την πανέμορφη γυναίκα του Ιταλικού κινηματογράφου στα χρόνια του νεορεαλισμού. Τη θυμάμαι στην πρώτη της επιτυχία 1949 "Riso Amaro", του Giuseppe De Santis. Την είδα στη Μυτιλήνη έφηβος κ΄ από τότε δεν έχανα ταινία της.
Η ομορφιά τής Silvana Mangano έφυγε πριν χρόνια, 1930-1989, Ιέρεια του Π. Π. Παζολίνι. 

Θλίβομαι αφάνταστα όταν χάνεται η Ομορφιά, όχι μόνο των ανθρώπων, που χάρη της γεννιέται μέσα μας η αίσθηση και τα πρότυπα της Ομορφιάς κ΄ του άδολου έρωτα, όπου κ΄ οι απαρχές των αναμνήσεών μας που κουβαλάμε σαν ένα βαρύ φορτίο, όχι γιατί γεράσαμε, αλλά γιατί χάθηκε η αθωότητα της Ομορφιάς, η ανάγκη μας για την Ομορφιά, όταν οι βάρβαροι κατορθώνουν κ΄ αμαυρίζουν ό,τι λαμπερό και λαμπρό θεραπεύει τις θλιμμένες μας ψυχές, αλλά δύναται να μην υπάρχει θλίψη; Όχι, και όσοι την κοινοποιούν με έργα΄ ματαιοπονούν- τίποτα δεν κατορθώνουν- πόσοι κ΄ πόσοι δεν αντίκρισαν την Ομορφιά, ε, και;, ομόρφυναν μέσα τους...μπαααα! αναίσθητοι γεννήθηκαν, αναίσθητοι έμειναν κ΄ αναίσθητοι φεύγουν- βέβαια, από την άλλη μεριά, οι αναίσθητοι είναι η αιτία που γεννιέται ένα έργο, η καταπίεση της κτηνωδίας των στους αληθινά ευαίσθητους κ΄ ελεύθερους ανθρώπους είναι που γεννά την ανάγκη τους να θαυμάζουν την Ομορφιά κ΄ να την υμνούν με έργα έχοντας την κρυφή ελπίδα, μήπως κ΄ συγκινηθούν, κ΄ λίγο αλλάξουν οι αναίσθητοι, ή οι απλοϊκοί θεατές - θυμάστε την υπέροχη σκηνή στην ταινία του Φελίνι, "Dolce Vita", πώς κοιτά ο Μαστρογιάνι την Α. Ekberg στη Fontana di Trevi;
...ε, λοιπόν, σε αυτή τη σκηνή, ο Μαστρογιάνι ήμουν εγώ κ΄ ο συνοδός χορευτής της Mangano (στο βίντεο που θα δείτε) πάλι εγώ ήμουν ως έφηβος- σήμερα στα γεράματα της εφηβείας μου, ακόμα μια φορά ερωτευμένος με μια γυναίκα που με οδήγησε στις βαθιές μου αναμνήσεις, κ΄ που στα αλήθεια νιώθω να με αγαπά, που με τράβηξε από το μανίκι λέγοντας: "Έλα εδώ, πού πας;, εδώ είμαι εγώ", κ΄ είναι τόσο λευκή, μα τόσο λευκή που σίγουρα ο Φελίνι θα την έντυνε, όπως έντυσε την Ekberg, στα μαύρα με εκείνο το καπέλο που το πήρε ο άνεμος και ξεχύθηκαν τα όμορφα μακριά μαλλιά της-, της αγαπημένης μου όμως ταιριάζουν τα κοντά και ένα μωβ γιακαδάκι στο μαύρο φόρεμα- ακριβώς στο μωβ του πανσέ, (σκέψη, υπομονή) γιατί η Ομορφιά γεννά θλίψη κ΄ η ασχήμια οργή καθώς, η Ομορφιά φεύγει, μα η ασχήμια μένει, κ΄ είναι τόση η διάρκεια της ασχήμιας που μόνο όταν κορεστεί η ίδια από την αδηφαγία της και φτάσει του σκασμού της, (στην Ύβρη) τότε παύει ανατιναζόμενη στον αέρα κ΄ τότε ξανά επιστρέφει η Ομορφιά με περισσότερα δώρα για να θυμίζει τον ονειροπόλο πως το όνειρο δεν παύει, παρ' όλους τους εφιάλτες, καθώς Όνειρο κ΄ Ομορφιά πάνε χέρι-χέρι.


             
...καλημέρα σας κ΄ χρόνια σας πολλά...ντερλικώσατε χθες κριγιάς (κρέας στα μυτιληνιά) μια που ήταν χθες "η Πέμπτη της βρομιάς", βάλατε πλυντήριο σήμερα το πρωί τα χθεσινά σας ρούχα να αποτσικνίσουν; 
Κρέας, ξίδι, αλάτι, ζάχαρη- ό,τι βλαβερά για το νου, αλλά αν δεν έχεις νου πώς να μην τρώγεις κριγιάς και ξίδι και αλάτι και ζάχαρη να χρησιμοποιείς;, εσύ που δεν ενημερώνεσαι, που δεν διαβάζεις, μόνο παρακολουθείς Mega Chanel κ΄Antenna κ΄ ψιλοδιαβάζεις ύποπτες εφημερίδες που είναι υπέρ των Μνημονίων- τα Μνημόνια αγαπητέ μου Τσικνοπέφτη, μνημονεύουν το χαμό σου, πάρτο χαμπάρι αχαμπάριαστε κ΄ αναίσθητε που για να χορτάσεις κρέας σφαγιάστηκαν όμορφα ζώα κ΄ ξέρετε φαντάζομαι ότι οι κρεατοφάγοι της Βρόμικης Πέμπτης, ψέλνουν το Πάτερ Υμών, όπως π.χ. ο πρωθυπουργίσκος Σαμαράς...κ΄ σαν βέρος Αμερικάνος που είμαι, αναφωνώ: Jesus Christ, what a lier...        

Υ. Γ.
Για να δείτε το βίντεο, μπογιατίζετε τη διεύθυνση, πηγαίνετε στη μηχανή εξερεύνησης, επικολλάτε την μπογιατισμένη διεύθυνση, κ΄ Ω! του θαύματος, αρχίζει η εικόνα να κινείται προς τα εμπρός ενώ εσείς μένετε ακίνητος, όχι, όχι, δεν μένετε ακίνητος, ακίνητο μένει το κρεατοφάγο βάρος σας ενώ, τα φτερά της καρδιάς σας ακολουθεί, τον προς τα εμπρός χρόνο της Ομορφιάς...
ανακαλύψτε την...    



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου