Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Το πλεόνασμα βλακείας που έγινε οικονομικό κ΄ ο Στρατηγός George Patton, ο οποίος είπε:

"Όταν ο καθείς σκέπτεται το ίδιο, τότε κανείς δεν σκέπτεται"...
Όταν έφτασα τα 25 μου χρόνια, στα τότε γενέθλιά μου, που ποτέ δεν τα γιόρταζα με χαρά, όχι γιατί μεγάλωνα, άλλωστε όταν είμαστε νέοι, πανάθεμά μας, θέλομε να μεγαλώσουμε, αλλά γιατί όλοι γιορτάζουν τα γενέθλιά τους, άρα γιατί να τα γιορτάζω κ΄ εγώ;, και τότε αποφάσισα να τα γιορτάζω κάθε 25 χρόνια με μια αρμαθιά πυροτεχνήματα και με μια εκκωφαντική μέθη, έτσι δεν έχω φτάσει ακόμα τα τρίτα μου γενέθλια, είμαι ανάμεσα στα δεύτερα και τα τρίτα, κ΄ μόνο όταν φτάσω στα πέντε θα γιορτάσω τα ολοκληρωτικά τέταρτα γενέθλιά μου, κ΄ Ω! τι ευτυχία ένιωσα χθες όταν πρόσθεσα τα ποσοστά του Πασόκ και της Χρυσής Αυγής κ΄ διαπίστωσα ότι το 17% του εκλογικού σώματος είναι εθισμένο στην απάτη και τη βία-, απατεώνες οι μεν, βίαιοι οι δε. 
Προχωρώντας στην χθεσινή ειδησεογραφία διαπίστωσα την επέλαση των Ούννων στη χώρα μου από τον Βορά κ΄ την Απόβαση από το Νότο των Εβραίων. Διαπίστωσα το τέλος της Κύπρου, διαπίστωσα το τέλος της Μακεδονίας κ΄ διαισθάνθηκα το τέλος της Θράκης- σιγά-σιγά όλα θα γίνουν, όλα αγαπημένη μου Bonheur στο ρυθμό του πένθιμου εμβατηρίου του Μάλερ, του πιο φλύαρου αισθηματικού συνθέτη, φίλου κ΄ ασθενή ενός από τους πρώτους εγκλωβιστές της σκέψης του δυτικού ανθρώπου- Φρόιντ. Μήτε ακούω τον έναν, μήτε διαβάζω τον άλλον. Άρα είμαι υγιής.
Χθες η Bonheur, μου είπε πως έχω πολλές αντιπάθειες, κ΄ πώς να μην έχω, αφού είμαι υγιής; Της ερωτοαπάντησα. 
Όταν φτάνει κανείς στο έλος της ζωής του, γιατί, τι έλος, τι τέλος, όπως τι ώρα, τι χώρα, αλλιώς: χωροχρόνος- όσα έχει κάνει του φαίνονται τόσο αστεία κ΄ μηδαμινά, που θέλει να πάρει μια βαριοπούλα, κ΄ ανάλογα, αν είναι αριστερόχειρ ή δεξιόχειρ, να τσακίσει μία από τις δύο παλάμες του, έτσι για να νιώσει βαθύτερα το γαλάζιο του ουρανού-, για ένα πράγμα λυπάμαι, όταν πια θα έχω φύγει, μετά τα τέταρτα γενέθλιά μου, που δεν θα κοιτώ το γαλάζιο του ουρανού- μου αρέσει τόσο πολύ αυτό το γαλάζιο, κ΄ τώρα δα το ομολογώ: όλες μου οι ιδέες ξεκίνησαν από αυτό το γαλάζιο- αυτό το γαλάζιο μού έφερε τον Έρωτα ανάμεσα στα δεύτερα κ΄ τρίτα γενέθλιά μου, κ΄ εγώ ο ηλίθιος δεν επινόησα μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση με σκοπό να μάθω τους εθισμένους στην απάτη συμπολίτες μου, πώς να καθαρίζουν τα κρεμμύδια χωρίς να δακρύζουν.
ΧΩΡΑ/ΩΡΑ/ ΜΗΔΕΝ/ΕΛΟΣ/ΤΕΛΟΣ/ΣΟΛΕΤ/ΣΟΛΕ/ΝΕΔΗΜ/ΑΡΩ/ΑΡΩΧ...
...τίποτα δεν θα μείνει, δεν μπορεί να μείνει κάτι γιατί ποτέ δεν μάθαμε τι είναι αυτό το κάτι που μας κρατά υγιείς: όταν σκέπτονται όλοι το ίδιο, κανείς δεν σκέπτεται τίποτα.  
Υ. Γ.
Δεν ξέρω γιατί το έγραψα το παραπάνω, ίσως γιατί δεν κοιμήθηκα διόλου καλά γιατί ένιωθα ακόμα μια φορά τη μηδαμινότητά μου, ίσως γιατί έμαθα πως έχω πολλές αντιπάθειες, ίσως γιατί το γαλάζιο, καθώς το κοίταζα χθες, μου είπε ακόμα μια φορά: είσαι μοναδικός, μην το ξεχνάς, έγινες αυτό που μπορούσες να γίνεις, κ΄ όποιος γίνεται αυτό που μπορεί να γίνει δίχως δεκανίκια, είναι μοναδικός, άφησε τους άλλους να πιστεύουν ότι είσαι κάτι, τίποτα δεν είσαι, παρά μοναδικός/μηδαμινός...  
...εγώ στα πρώτα μου γενέθλια, ένας γελοίος αντιπαθητικός φωτογράφος στην πρώτη μου εξωτερική φωτογράφιση, φωτογραφίζω τη λαχαναγορά που ήταν απέναντι στην κρεαταγορά/ψαραγορά, μια μέρα πριν την κατεδάφισή της- εντολή του Παττακού, του πρώτου που νομοθέτησε αντικαπνιστικό νόμο με την επιβολή προστίμου σε όποιον πετούσε τσιγάρο στο δρόμο- ήδη ένας φίλος του είχε ανοίξει εργοστάσιο παραγωγής κινητών σταχτοδοχείων, όπως λέμε σήμερα: κινητών τηλεφώνων, από όπου απαγορεύεται να τηλεφωνούμε καθότι παρακολουθούν τα τηλεφωνήματά μας.
Σε γνωρίζω από την όψη που με βια μετράς τη γη,
σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή- 
η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει, αλλά και δεν ανασταίνεται...   
   
     
   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου