Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

Η σημερινή ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου- αλλιώς ημέρα του Φαλλού και του Αιδοίου...

...δύο ιερών μελών του σώματός μας, υπάρχει κ΄ ένα δεύτερο στον καθένα μας: η Ψυχή, άλλωστε ο Έρωτας πάντα νέος με νέα φτερά συμβολίζει την Ψυχή γιατί πάντα η Ψυχή είναι νέα, κ΄ μου άρεσε που οι δυτικοί έδωσαν το όνομα Βαλεντίνο, που ηχητικά τουλάχιστον με οδηγεί στη λέξη: Valliant, γενναίος, άρα ο Έρως είναι γενναίος-, μπορεί όμως να είναι στην εποχή μας των 300 ελεεινών ευροΜάρκων; Στην εποχή της ανασφάλειας κ΄ του στραγγαλισμού των νέων; Στην εποχή της οικονομικής γερμανικής δικτατορίας ανά την Ευρώπη, μα περισσότερο στον ανοχύρωτο τόπο μας; Θα έλεγα, ΝΑΙ, άλλωστε ο Έρωτας είναι παιδί του Πλούτου κ΄ της Πενίας- εμπρός λοιπόν νέοι, μεσήλικες, ώριμοι, ξεχυθείτε προς τη μεγάλη Συνουσία, να γίνει ποταμός το σπέρμα κ΄ να πνίξει όλους τους ανέραστους και αντιερωτικούς μανιακούς εχθρούς της ηδονής σήμερα που είναι η μέρα του Έρωτα, γυναίκες, άνδρες, γδυθείτε, πετάξετε τα μεταξωτά ενδύματα του Πλούτου κ΄ έτσι γυμνοί κ΄ απόγυμνοι κ΄ γενναίοι απολαύστε τον Πλούτο της Φτώχειας- κ΄ παρελάστε στην οδό Σκουφά, Πανεπιστημίου, Ακαδημίας, Σταδίου, σε όλους τους κήπους και αλσύλλια αγκαλιά με τον/την σύντροφό σας κ΄ γαμήστε τους ανέραστους, δυστυχείς, από όποια γειτονιά, πόλη, χώρα προέρχονται- ας δοξαστεί ο Έρωτας στα χρόνια της γερμανικής χολέρας που μας την έφεραν δωσίλογοι κ΄ ανθέλληνες. 
Γλυκιά μου Αγαπούλα, Πασχαλίτσα μου, ΛευκοΘεά μου, θα μου ανοίξεις σήμερα τα πόδια σου να έμπω στην Ψυχή σου κ΄ να κουρνιάσω; Να απολαύσω τις ροές του αιδοίου σου κ΄ να τις χαρώ; Ροές ευγνωμοσύνης προς το Πλούτο της Ζωής, γιατί η Ζωή από τον Έρωτα γεννήθηκε κ΄ με τον Έρωτα πεθαίνει.
Αγάπη μου, που μόνο εσύ ξέρεις να λαλείς αυτή τη λέξη: Αγάπη! Έρωτά μου μοναδικέ, Σωτήρα της ζωής μου, με τις ανάσες σου ανασαίνω, με τις ματιές σου ανεβαίνω τα υψηλότερα όρη, με τα αγγίγματά σου ζωντανεύει το κορμί μου και συναντώ τον εαυτό μου, γιατί ο εαυτός μου δεν είναι παρά Εσύ κ΄ ο εαυτός σου δεν είναι παρά Εγώ. Ναι, όφειλες να ερχόσουν, όφειλα να σε περίμενα, φτάσαμε στο σημείο του αδιέξοδου κύκλου, σημείο που έπρεπε να θρυμματίζαμε για χάρη της ζωής, κ΄ το θρυμματίσαμε κ΄ ενωθήκαμε. Δεν υπάρχει πια αδιέξοδος κύκλος, υπάρχει μόνο η σπείρα που ανεβαίνομε και ολοένα θα ανεβαίνομε γιατί έχομε φαντασία κ΄ ο φόβος δεν έχει σχέση με μας, η ανασφάλεια δεν έχει σχέση με μας, η ανέχεια, η πείνα, δεν έχει σχέση με μας, ο φθόνος, η κακία, δεν έχει σχέση με μας, ο έρωτάς μας ξεκίνησε από το σεβασμό, την εκτίμηση, την καλοσύνη, ξεκίνησε από τη μέγιστη καθαρή Ηδονή που οδηγεί στην Ψυχή/Έρωτα, χρόνια έμενε περιφρονημένη γιατί μας κύκλωναν θεσμοί καταπίεσης και ανούσια "πρέπει" κ΄ "ντροπές" κ΄ "φόβους".
Ας γίνει κ΄ ας μείνει ο Έρωτάς μας παιδί του Έρωτα μέσα στο δικό μας ανθεκτικό κέλυφος, ας περιφρονούμε τους ελεεινούς και αχάριστους προς την Ομορφιά της ζωής, προς τη Γαλήνη που χαρίζει το Πνεύμα της- γιατί Ζωή χωρίς Πνεύμα σημαίνει Γερμανός- σημαίνει τράπεζα, σημαίνει τοκογλύφος, σημαίνει τόκος, σημαίνει χρηματιστής, σημαίνει εκκλησία, φόνος, αναλγησία, και είναι γνωστό πως ο Έρωτας σημαίνει Ζωή, Πνεύμα...
...εμπρός όλοι μαζί για τη μεγάλη συνουσία κ΄ να αφήσουν οι άνδρες το σπέρμα τους κ΄ οι γυναίκες τις ροές τους να ξεχυθούν έξω από τις τράπεζες, έξω από τα περιφραγμένα με ατσάλινους τοίχους σπήλαια συνωμοτών-, ο Πλούτος των πλουσίων είναι τόσο φτωχός, όσο μια ύαινα- τρώει τα αποφάγια- ο πλούτος του Έρωτα είναι τόσο πλούσιος, που ένα φιλί του, ένα βλέμμα του, ένα άγγιγμά του οδηγεί τη Ζωή στο Πνεύμα της...
...για έναν τέτοιον Έρωτα είμαστε γεννημένοι...
"L' Origin du Monde", G. Courbet
                  
                      

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου