Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Προχθές γεννήθηκε εκείνος που δεν γεννήθηκε...

...γιατί πώς γίνεται να γεννήσει ένας θεός χωρίς ανθρώπινες επιθυμίες, αδυναμίες, ικανότητες, όπως, π.χ. ο Δίας; Δεν θα συνεχίσω πάνω σε αυτό, το θέμα και το πρόβλημα ας το λύσουν οι θεολόγοι, ή και πιθανό να το έχουν λύσει, αλλά επειδή δεν διαβάζω θεολογικά κείμενα, δεν το ξέρω, με κάτι άλλο θέλω να ασχοληθώ, με το ότι οι Έλληνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν αξίζουν τόσο για να έχουν πετρέλαιο προς θέρμανση, αλλά αξίζουν τόσο για να έχουν το ακριβότερο φωταέριο στην Ευρώπη των άθλιων εταίρων...
...ο αριθμός 3, είναι the lucky magic nomber της Ελλάδος, τουλάχιστον της γενιάς μου: Πατακός, Μακαρέζος, Παπαδόπουλος- Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης- Γεωργιάδης, Μανιάτης, Στουρνάρας-, οι τρεις τελευταίοι αποφάσισαν ότι οι νεο-Έλληνες πειραματόζωα δεν χρειάζονται πετρέλαιο, αλλά το Έθνος χρειάζεται 2.5, δις ευρό-, τώρα πόσοι θα πεθάνουν, πόσοι θα αρρωστήσουν, οι αριθμοί να είναι καλά και γιατί όταν μειωθεί η τιμή θα αυξηθεί το λαθρεμπόριο καυσίμων και θα θερμαίνουν με φτηνό πετρέλαιο τις πισίνες τους- ακούσατε!, ακούσατε! ε, δεν είμαστε για τα κάψαλα του Ιούνη- ούλοι μας, συρόμενοι;... 
...οι τρεις πρώτοι ήταν γελοίοι, οι τρεις δεύτεροι κουτοί, οι τρεις τελευταίοι ανάλγητοι- άρα η δική μου γενιά έζησε κάτω από τη γελοιότητα, την κουταμάρα και την αναλγησία, άρα η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει καθώς, η γελοιότητα, η κουταμάρα και η αναλγησία κυβερνούν τον κόσμο από την επικράτηση της μονοθεϊστικής θρησκείας, και μετά το 1782 εισέβαλαν οι ιδεολογίες και ο δυτικός άνθρωπος μοιράστηκε στα δυο: στον θρησκευόμενο και στο ιδεολόγο, κατά την πορεία τους προς τις καταστροφές που είναι γνωστές, συναντιόνταν, έπιναν έναν καφέ ή κάπνιζαν την πίπα Ειρήνης και ξανά απομακρυνόταν ο ένας από τον άλλον...
...ανάμεσά τους όμως σερνόταν και ένας τρίτος, σιγανός, δόλιος, μα και κούφιος- ο τραπεζίτης, και σε έναν μοιραίο αποχωρισμό του θρησκευόμενου και του ιδεολόγου, ο οποίος χωρισμός μάλλον συνέβη μετά τον Πρώτο Μεγάλο Πόλεμο, ο τραπεζίτης άρχισε να διεκδικεί επίμονα και επίπονα το μεγάλο του ρόλο, έλεγχε τον θρησκευόμενο, έλεγχε και τον ιδεολόγο, μέχρι που τους κατέπνιξε και τους δυο και ορθώθηκε ωσάν μία νέα πυγολαμπίδα εντός ενός κατάμαυρου κόσμου, άρα, η Δύση ελεγχόταν και ελέγχετε από τον σιγανό, τον δόλιο και τον κούφιο...
...φυσικά τα παραπάνω είναι σχηματικά, είναι δικές μου απόψεις και δεν έχω καμιά απαίτηση ή ελπίδα να τις συμμερισθούν άλλοι, όμως η πεποίθησή μου είναι πλέον στέρεη και συμπαγής: οι άνθρωποι δεν είναι ελεύθεροι, δεν τολμούν να είναι ελεύθεροι, διότι είναι διαποτισμένοι από ένα ναρκωτικό που λέγεται Ελπίδα, και εγώ δεν ελπίζω ότι υπάρχει ελπιδοφόρος ελπίδα, όπως ελπιδοφόρα ασπίδα, όπως ελπιδοφόρος όνος, όπως ελπιδοφόρος γελοίος, κουτός, ανάλγητος- η Ελπίδα, μην το ξεχνάμε, έμεινε στο πιθάρι της Πανδώρας, και επειδή δεν είναι ελεύθερος ο άνθρωπος επινόησε τα δεκανίκια της θρησκείας για λίγη ελπίδα, επινόησε τα υποστηρίγματα της ιδεολογίας, πάλι για λίγη ελπίδα, και η Ελπίδα, που τη φαντάζομαι όμορφη γυναίκα με κοντά μαλλιά, εφηβικά στήθη, λαμπρούς μηρούς, δυνατές κνήμες, στιβαρούς γλουτούς, με ελαφρώς φουσκωμένη κοιλίτσα και με εξαίρετα λαγόνια, φυσικά με στενό αιδοίο, καθότι παραμένει παρθένα εδώ 2 χιλιάδες 13 χρόνια, μας περιγελά μέσα από το πιθάρι της...
...άρα, μακριά από τις θρησκείες, ιδεολογίες και Τράπεζες, τα παραπάνω μορφώματα, ελέγχουν όλη την πορνεία του κόσμου και οι πορδές τους μολύνουν τον αέρα, αλλά αυτός είναι ο κόσμος: μπορδομανής και συνάμα κλανιάρης με ολίγο πασπάλισμα αυτισμού, δηλαδή, δειλός, πώς να τον αποφύγεις, η Ελευθερία κοστίζει τον καθημερινό σου θάνατο...   
...τελειώνω με έναν ιστορικό διάλογο ανάμεσα στον Ραβέλ και τον Τοσκανίνι σχετικό με το Bolero του πρώτου, όπως τον αφηγήθηκε ο πιανίστας Ρουμπινστάϊν...

Ραβέλ: Το παίξατε δύο φορές γρηγορότερα.
Τοσκανίνι: Όταν το παίζω στο δικό σας ρυθμό, ο κόσμος δεν συγκινείται. 
Ραβέλ: Τότε να μην το παίζετε.
Τοσκανίνι: Δεν ξέρετε τη μουσική σας.          


...το αιδοίο της αληθινής Ελπίδας, που πολλοί θέλησαν να απολαύσουν αλλά ουδείς το πέτυχε, παρά μονάχα εγώ, αύριο θα πεθάνω ακόμα μια φορά εντός της αιδημοσύνης του, γιατί αλίμονο εάν από το αιδοίο απουσιάζει η αιδημοσύνη, θα βυθιστώ εντός της ως ελπιδοφόρος έφηβος του εαυτού μου, διότι της ντροπής οι πυλώνες είναι τα κότσια και το τσαγανό...if you have guts, you have honour και ερωτικούς χυμούς...bye, tomorrow is yesterdays day...       
              

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου