Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

AMOR...στο Θέατρο ΑΤΤΙΣ του Θ. Τερζόπουλου...

...με την Αγλαΐα Παππά και τον Αντώνη Μυριαγκό, με τον Αντώνη Μυριαγκό και την Αγλαΐα Παππά- και οι δυο τους εξαίσιοι...κείμενο, Θανάση Αλευρά...
...το θέατρο άρρηκτα δεμένο με την πολιτική...
...το απλό άρρηκτα δεμένο με την ουσία...
...η τέχνη του θεάτρου δεν νοείται δίχως συγκίνηση και μαγεία...
...η Κατάσταση Πραγμάτων, (να θυμηθώ τον Ευρωπαίο σκηνοθέτη, και όχι Γερμανό, Βιμ Βέντερς), της εποχής που βιώνουμε στον πάτο της Ευρώπης, όπου όλα πωλούνται, και τα συκώτια μας, και τα νεφρά μας, και τα χέρια μας, και τα μάτια μας, και τα στομάχια μας, και τα μυαλά μας, και οι ψυχές μας, και τα όνειρά μας, εδώ όπου όλα πωλούνται και το σώμα της πατρίδας, ως πτώμα πια, τεμαχίζεται...
...και όλα αυτά για το κέρδος νευρωτικών ανθρώπων που ολημερίς μετρούν υποτιθέμενα κέρδη, υποτιθέμενες ζημίες κάτω από δείκτες που τρέχουν και ανεβοκατεβαίνουν με ταχύτητα τρένου υψηλής ταχύτητας που δεν πάει πουθενά, τρέχει του σκοτωμού, και μόνο στο μέτρημα πάνω οι νευρωτικοί φτάνουν σε οργασμό, γιατί αν δεν μετρούν τόκους, δεν νιώθουν την ηδονή του σεξ που βγαίνει από τον αριθμό 6, όπως έξι-σεξ, όπως και από το exit-, no exit, no exit-, είναι ανίκανοι να νιώσουν το όποιο ευγενικό αίσθημα του ΈΡΩΤΑ...
...και ήταν τόσο δραματικός ο Αντώνης Μυριαγκός (και με την έννοια του δρομήματος- τρεξίματος στο ίδιο σημείο, και η μορφή του μου θύμιζε τη μορφή του Αντονέν Αρτώ, ιδιαίτερα τις στιγμές που δραματοποιεί τον απλό λόγο του κειμένου παίζοντας με τα μακριά του μαλλιά) αφοπλιστικός στις στιγμές της εκσπερμάτωσης του άθλιου νευρωτικού παίκτη, όχι της ζωής, αλλά των τόκων, των τόκων, των τόκων...
...η Αγλαΐα Παππά, η τραγική μορφή ξεπουλημένης ύπαρξης που εν αγωνία θέλει να μάθει την αξία των εκποιημένων οργάνων της, την αξία των ονείρων της, που πλέον κείτονται κάτω, πολύ κάτω, καταγής ή βαθιά, πολύ βαθιά, κάτω από το χώμα, στον Καιάδα των άθλιων νευρωτικών πολιτικών-, στο μεταξύ το τρένο τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, περιστρέφεται με επιβάτες ευρισκόμενοι εν πανικώ γύρω από τη γη, που δεν φτάνει πουθενά- no exit...
...εύρημα το ισπανικό μουσικό κομμάτι, όπου δίνει στην Αγλαΐα Παππά, την ευκαιρία να εκφράσει ταυτόχρονα, την απελπισία και τον αισθησιασμό-, απελπισία που βιώνουμε και αισθησιασμό που φέρουμε μέσα μας και δεν παύει- ας θυμηθούμε τον Μάνο Χατζηδάκι...
...πάντα εκστασιαζόμουν με την ανθρώπινη φωνή, έχω επίγνωση για τα βουβά και κρυφά αλιχτίσματα του καθενός μας, που τα βγάζουμε σε ανύποπτες στιγμές της καθημερινής ζωής μας- και οι φωνές και των δύο ηθοποιών είναι τόσο ταιριαστές, φέρνουν στην επιφάνεια το υπόκωφο βράσιμο της απελπισίας μας...
...και τέλος, η αναρρίχηση του Αντώνη Μυριαγκού στον τοίχο της θεατρικής σκηνής του κόσμου, να αναζητά τον Έρωτα με μια κραυγή ανθρώπου, έκπληκτου και απεγνωσμένου που κατοικεί στον εδώ πάτο της Ευρώπης... 
...και η κραυγή της γυναίκας στα υπόγεια του βασανισμού να κραυγάζει και αυτή ΑMOR, AMOR...
...η φωνή όταν εκφράζει έρωτα είναι ευγενική, τρυφερή, όταν εκφράζει απελπισία είναι σπαρακτική φωνή... 
...το τεμαχισμένο ανθρώπινο σώμα, η διάλυση της καρδιάς είναι εδώ, στο AMOR, AMOR...
...μα όταν παίρνει το πάνω χέρι η αδιέξοδη νεύρωση του εγκληματικά χαζού ανθρώπου, Ανθρώπου της Εποχής, όταν η Ύβρις καλύπτει όλον τον κόσμο, ναι, δεν μπορούμε να μην βγάλουμε την σπαρακτική κραυγή: ΈΡΩΤΑ, ΈΡΩΤΑ, ακόμα και αν δεν υπάρχει ελπίδα, ακόμα και δεν υπάρχει έξοδος, εμείς, ως από πάντα υγιείς απελπισμένοι θα κραυγάζουμε: ΈΡωΤΑ, ΈΡωΤα, και ας μην ξεχνάμε πως ο Χατζηδάκις συνέθεσε τον "Μεγάλο του Ερωτικό" στα χρόνια της Χούντας...
...ενίοτε, οι μεγάλοι έρωτες παίρνουν τη μορφή τους, γεννιούνται, αναδύονται μέσα από την απελπισία, γιατί η απελπισία δεν μπορεί να νοηθεί δίχως την έλλειψη πολιτισμού, πράγμα που συμβαίνει στην εποχή μας, και ο Έρωτας είναι παιδί της πόλης, δηλαδή, του Πολιτισμού...  
...καθώς καταλαβαίνετε συστήνω να παρακολουθήσετε το AMOR, και μετά στο σπίτι σας, είτε μόνος είτε με συντροφιά τον έρωτά σας, να ακούσετε τη μουσική σύνθεση, αν την έχετε, του Michael Nyman MGV, να νιώσετε, βαθιά, πολύ βαθιά, ότι μπήκαμε σε ένα τρένο που τρέχει ιλιγγιωδώς για το πουθενά...

Υ. Γ.
...το μόνο που μου έλειψε από το κείμενο, το γράφω με κάθε επιφύλαξη, ήταν οι γερμανικές λέξεις, ίσως όμως να ήταν και αρκετά obvious...
  
                        

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου