Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Τα όνειρα του καθενός και το ευρό του Draghi made in Germany...

...και πράγματι, σε κανένα χαρτονόμισμα ευρό δεν φέρει κανενός κράτος την Τράπεζα, π.χ. Τράπεζα της Ελλάδος, όπως ήταν τυπωμένη στα δικά μας χαρτονομίσματα, ή Τράπεζα της Αγγλίας, ή της Γαλλίας-, το ευρό είναι άγνωστης προέλευσης, φέρει μονάχα την υπογραφή του εκάστοτε διοικητή μιας Τράπεζας με την επωνυμία: Ευρωπαϊκής Κεντρικής, όπως ξέρομε, όμως ούτε αυτό αναγράφεται σε κανένα χαρτονόμισμα-, είναι ένα μαφιόζικο νόμισμα, είναι νόμισμα μιας νέας Μαφίας- πρέπει να τελειώνομε με το ευρό, εκτός και αν αλλάξει η συνθήκη και γίνει νόμισμα του κάθε κράτους, και όχι μονάχα εκείνου του κράτους που έχει πλεόνασμα και για αυτό να ορίζει τη σκέτη οικονομία και όχι την πολιτική οικονομία. Και επειδή πλεόνασμα αυτή την εποχή έχει η βάρβαρη Γερμανία, (κρίμα και όνειδος της πολιτισμένης Ευρώπης) συμβαίνουν όσα συμβαίνουν, και στην Ιταλία, και στην Ισπανία και όπου αλλού. Και πράγματι, δεν πρέπει να αναρωτηθούμε: Καλά όταν υπέγραφαν τη Συνθήκη οι "Ηγέτες" των Κρατών, δεν γνώριζαν τι υπογράφουν; Ότι αυτοπαγιδευόνταν; Το ξανά γράφω: το ευρό είναι μαφιόζικο νόμισμα και οι σημερινοί πολιτικοί μας είναι μαφιόζοι, είτε το γνωρίζουν είτε δεν το γνωρίζουν...
Χθες είδα ακόμα μια φορά ένα όνειρο που σε λίγα λεπτά έγινε εφιάλτης-, τον τελευταίο καιρό βλέπω όνειρα που δεν τελειώνουν καλά, ενώ η αρχή των άλλα έδειχνε και τα ταξιδεύω, σαν να έχω συνείδηση εντός τους ονείρου, και μετά, γαμώτο, τελειώνουν άσχημα, με συνθλίβουν και ξυπνώ κουρασμένος με πρησμένα μάτι. Τα πρησμένα μάτια, έχω παρατηρήσει, φανερώνουν ως συνήθως άνθρωπο με σκέψη ερωτική...ναι, ναι, υπάρχει αυτή η σκέψη, όπως υπάρχει και ο στοχαστικός έρωτας, με αυτό δεν θέλω να εκθειάσω τον εαυτό μου επειδή έχω πρησμένα μάτια, με αυτά τα μάτια γεννήθηκα: πρησμένα, μου το είπε η μάνα μου: "ξέρεις, μου είπε μια μέρα όταν μεγάλωσα, έκλαιγες πολύ μες στην κοιλιά μου, άκουγα το κλάμα σου και δεν ήξερα τι να κάνω". 
Είναι εκ του φυσικού μου, ιδιαίτερα το δεξί μου μάτι, σε αυτό ίσως να φταίει η διαμονή μου στη συνήθεια να φωτογραφίζω-, τώρα φωτογραφίζω χωρίς μηχανή, μόνο και μόνο για να έρθει σε ισορροπία το πρήξιμο των ματιών μου- το έγραψα το παραπάνω γιατί, το ξέρω πια, με το αριστερό μάτι βλέπω το όνειρο και με το δεξί τον εφιάλτη. Το όνειρο δεν θα το γράψω, θα γράψω όμως τον εφιάλτη. Ήμουνα λέει σε μια έρημο και ξαφνικά έπεσε με αλεξίπτωτο ο αεροπόρος συγγραφέας/ποιητής Saint-Exupery και στάθηκε εμπρός μου και μου είπε: 
"Αυτό που με βασανίζει, δεν είναι ούτε οι καμπούρες και τα βαθουλώματα στα κορμιά, ούτε η ασχήμια. Είναι ο Μότσαρτ που δολοφονείται μέσα σε κάθε άνθρωπο...μόνο το Πνεύμα, όταν πνέει στη λάσπη, μπορεί να δημιουργήσει τον Άνθρωπο". 
"Πνεύμα και λάσπη μονιάζουν κε Εξιπερί;" ρώτησα. 
"Και βέβαια μονιάζουν, για κοίτα λίγο πίσω σου, ακόμα και ο Καραβάτσιο δολοφόνησε, ακόμα και ο ΜικελΆντζελο εξαπάτησε, και ο Ντα Βίντσι και ο Ρεμπώ, και ξέρεις γιατί;, γιατί τα κεφάλια τους ήταν δικά τους κεφάλια, δεν ήταν αλλονών", και εγώ βρέθηκα σε μια άγνωστη μεγάλη πόλη που βασίλευε η σιωπή, και τότε είδα να βαδίζουν άνθρωποι χωρίς κεφάλια, τα κρατούσαν στο δεξί τους ή στο αριστερό τους χέρι, τα ριζά του λαιμού των ήταν μπετονιαρισμένα. 
"Ω!, είπα μέσα μου, στη δική μου πόλη οι άνθρωποι δεν κρατούν τα κεφάλια τους στα χέρια τους, τα έχουν στη θέση τους". 
"Κάνεις λάθος, άκουσα τον Εξιπερί να λέει, καθώς ανέβαινε στα ουράνια, πάντα με το αλεξίπτωτο, μόνο που αυτή τη φορά ήταν ανυψωτικό, τα κεφάλια που φέρουν οι κάτοικοι της πόλης σου, είναι ξένων, είναι αλλονών, η φυλή σου δεν έχει δικά της κεφάλια", και ο Εξιπερί διαλύθηκε γιατί είχε φτάσει τόσο ψηλά που κάθε αστέρι μοιράστηκε και ένα μέλος του, 
"Α!, έκανα πάλι μέσα μου, τον αγαπούν τα αστέρια τον Εξιπερί".
Και ήρθα στη δική μου πόλη, και δεν ξέρω πώς και γιατί, αλλά όσους κοιτούσα ένιωθα πως είχαν ξένα κεφάλια, πως δεν ήταν δικά τους, πως κάποιος/οι, κάποια στιγμή τους τα άλλαξαν και είδα στη σειρά, τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, τον Στουρνάρα, τον Παπανδρέου, τον ΠαπαΔήμο, τον ΠαπαΚωνσταντίνου, με βλέμμα κενό, με νου ήδη φαγωμένο από σκουλήκια, με μαύρη ψυχή, κατάμαυρη ψυχή και ένα σωρό άλλους, μη πολιτικούς, τους αποκαλούμενους αστούς, δικηγόρους, νομικούς, αρχιτέκτονες, καλλιτέχνες, συγγραφείς, οικονομολόγους, κριτικούς τέχνης, ιστορικούς τέχνης- νεκροθάφτες του εαυτού τους- "όλοι τους νεκροθάφτουν τους εαυτούς τους", ψιθύρισα, δεν έχουν καμιά σχέση με τη λάσπη, έχουν σχέση με το μπετόν- κάθε είδους μπετόν, από το πρωί που θα ξυπνήσουν πιάνουν το μυστρί και αρχίζουν το έργο του μπετονιαρίσματος των, κυκλοφορώ ανάμεσα σε ανθρώπους με ξένα κεφάλια"..., και έπιασα το δικό μου να δω αν ήταν στη θέση του ή αν κάποιος προσπαθούσε να μου το ξεκολλήσει εξαιτίας των υλικών αναγκών που έχω ανάγκη- "δεν έχεις καμιά υλική ανάγκη, Σκοπελίτη, δεν θα σε φάνε οι Ξενοκέφαλοι, ανάγκη έχεις από λάσπη", είπα δυνατά και βούτηξα στη λασπώδη όχθη του ποταμού.
  
"Ω! Έρωτα εσύ, με περισσή/ όταν λαβώνεις δύναμη/ μηδ' όνομα καλό από σε/ μηδ' αρετή μπορεί να βγει/ μα μετρημένα αν πορευτεί/ η Κύπριδα, άλλη σαν αυτή/ θεά δεν έχει νοστιμιά/ Ω! δέσποινά μου, απάνου μου/ με το χρυσό δοξάρι σου/ μη ρίξεις την αφεύγατη/ σαγίτα, πούχει την αιχμή/ βαμμένη στην αποθυμιά."
Ευρυπίδης: "Μήδεια". μετ. Παντελή Πρεβελάκη, από τον "Μεγάλο Ερωτικό" του Χατζηδάκι.            
Το παραπάνω και την παρακάτω εικόνα, αφιερωμένα στην Bonheur, Νύμφη των Ποταμών...    
                 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου