Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Ο Σαμαράς/Βενιζέλος- κοινοβουλευτικοί δικτάτορες...

...Η Δικτατορία απόκτησε νέα μορφή: του Κοινοβουλίου- εμείς πλέον επιλέγουμε με την ψήφο μας τους δικτάτορες, αυτό είναι μια αλήθεια, φαίνεται ολοκάθαρη αυτή η νέα μορφή τεχνικής διακυβέρνησης στη μεταμοντέρνα εποχή όπου κυριάρχησε η αισθητική παραμερίζοντας το Κάλλος και το Πνεύμα-, η Ευρώπη γονάτισε, δεν πρόκανε να αντιληφθεί το νέο ερχομό της βαρβαρότητας άθλιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Τα όποια πολιτικά συστήματα ξεθώριασαν από τους ίδιους τους πολιτικούς, από τους διαχειριστές των, η Πολιτική σκέψη θάφτηκε από την πολλή θεωρία, η κενότητα της τεχνικής κάλπαζε, τα μαγαζιά της: οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια άνοιγαν τα στόματά τους και κατάπιναν κάθε ηθική αξία, κάθε τι που οι κοινωνίες όρθωσαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου και έγινε το μεγάλο ξεκοίλιασμα των λαών της Ευρώπης εξαιτίας της πείνας των Ούννων/Γερμανών. Για λίγες δεκαετίες η καλοσύνη ξανά κέρδισε τα χωράφια της, η κοινωνική αλληλεγγύη ξανά κατοίκησε στα δώματά της, η Πολιτική Σκέψη απόκτησε το χαμένο της Πνεύμα-, τα παραπάνω κράτησαν μέχρι και τη δεκαετία του '80, μετά...μετά... μετά...τι μετά; μετά ήρθε ο μετα-μοντερνισμός, γέννημα της λαμπικαρισμένης Α-πολιτικής τεχνικής, (γράφοντας τεχνική, εννοώ την τεχνολογία) παρασύροντας στον καιάδα του αισθητισμού, ό,τι σημαίνει ανθρώπινη αγωνία, ύπαρξη, παρουσία, οντότητα, ήθος. Κάθε νέα ανακάλυψη και ένα νέο οπλικό σύστημα, κάθε νέο οπλικό σύστημα και μια νέα επιδρομή, και μια νέα επινόηση εχθρού αντάμα με επινοητικά έργα τέχνης, κάθε επινόηση και ένα μουσείο, κάθε μουσείο και χιλιάδες εκατοντάδες θύματα στα νοσοκομεία και τα νεκροτομεία ανά του σφαιρικού τούτου κόσμου-, ο κόσμος είναι σφαιρικός, ο νους του ανθρώπου δεν είναι σφαιρικός-, τα μουσεία έγιναν αποθήκες σκουπιδιών χρηματοπιστωτικού συστήματος με πρωταγωνιστές μαύρους, κατάμαυρους μετα-στρατιώτες-πολιτικούς, με σκοτεινό νου, με πλαδαρά σώματα, ενδεδυμένοι το κοστούμι της αισθητικής- το ανεικονικό, το άδειο τελάρο, το στομωμένο τελάρο, η οκνηρή γλυπτική, είναι εδώ μαζί με την κενότητα. Η ανθρώπινη υπόσταση, το πάθος, η αγωνία, τα μεγάλα διερωτήματα, καταβροχθίστηκαν, ώσπου ήρθε και η δική μας σειρά: φαίνεται καθαρά η ανάμιξη του γαλάζιου και του πράσινου, και όταν ο ζωγράφος σμίγει αυτά τα δύο χρώματα, έχει το μαύρο που του χρειάζεται, το μαύρο μας κυβερνά, το μεγάλο μαύρο της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ: κόμματα δουλικά του διαλυτικού συστήματος...
...μα δεν καταλαβαίνουν οι άνω κύριοι ότι το σύστημα τους ξεζουμίζει; Ότι τους στύβει σαν λεμονόκουπες και όταν τελειώσει ο φαρμακερός χυμός τους θα τους πετάξουν τα σκουπίδια; Δεν το νογούν;, δεν το καταλαβαίνουν;, δεν το νιώθουν- τίποτα από όλα αυτά, αλλά ας μην το ξεχνούν, και ας το βάλουν λίγο στο μικρό τους μυαλουδάκι ότι, κάποτε η λάμα στομώνει, σφάζει, σφάζει σφάζοντας χαλά και τότε η στομωμένη λάμα σφάζει τους ίδιους...
...Το παραπάνω το έγραψα με αφορμή τη χθεσινή μου συνάντηση με μια παλιά μου φίλη ζωγράφο που, με περίσσια αγωνία αναρωτιόταν πάνω στη συζήτησή μας: "ποιο το νόημα να εκθέσω;, ζωγραφίζω μονάχα γιατί δεν μπορώ να μην ζωγραφίζω, όμως δεν βιάζομε, δουλεύω με υπομονή και αγωνία". 
Και θυμήθηκα ότι κάποτε είχα γράψει για εκείνη πως, ο μόνος της τόπος ήταν: η ζωγραφική. Και με συγκίνησε βαθύτατα αυτή της η ερώτηση/πρόταση: "Ποιο το νόημα να εκθέσω;
Αλήθεια, ποιο το νόημα των πράξεών μας και των έργων μας όταν από αυτά λείπει η καταβύθισή μας στον πυρήνα της ύπαρξής μας; Ποιο το νόημα όταν λείπει η άδολη συνομιλία μας με τη συμφιλίωση και την αταραξία με το λίγο της ζωής μας απέναντι σε αυτό το παγερό σύμπαν;, όπου είμαστε τελικά υποχρεωμένοι να δημιουργούμε το δικό μας σύμπαν;
Και νά! ο Ρεμπώ (αν καλά θυμάμαι- δεν μπορώ να το βρω διότι η βιβλιοθήκη μου είναι ακόμα ατακτοποίητη) μαζί με τον Σεφέρη: "τι χρειάζονται οι ποιητές σε αυτή τη μίζερη εποχή;" Και όμως, σε μίζερη εποχή ο Χατζηδάκις έγραψε τον "Μεγάλο Ερωτικό". 
Η αλήθεια, Κόρη μου, είπα, βρίσκεται στη μέση, άλλωστε ο Χατζηδάκις δεν αυθαδίασε, όπως αυθαίρετα αυθαδιάζουν οι κριτικοί τέχνης, όπως οι ειδικοί ιστορικοί τέχνης- αυτοί ας αυθαδιάζουν- οι καλλιτέχνες απαγορεύεται, οφείλουν να βυθίζονται κάθε μέρα στην εσώτερη ομορφιά τους που φέρουν από γεννησιμιού τους και να την επαναφέρουν ως δώρο και ως οφειλή στους συνανθρώπους τους, αξίζουν δεν αξίζουν αυτοί...
Μου είπε και κάτι άλλο η Κόρη, που μου φανέρωσε επίγνωση της κατάστασης, μου είπε: "τώρα μπορώ να καταλάβω τη γενιά σας, το πώς νιώθατε στη δικτατορία του 1967". Κοιταχτήκαμε στα μάτια και λίγο υγράνθηκαν. Κόρη της είπα, θα βγάλεις μεγάλο έργο...
Όλη νύχτα σκεπτόμουν τους αποταμιευτές, κάθε είδους αποταμιευτών, εκείνους που δεν γνωρίζουν, ότι υπάρχει μια δύναμη: η εσωτερική μας έκταση (αν τη διαθέτομε) που μοιραία μας οδηγεί στην έκσταση των αισθήσεων- αλίμονο, ζούμε περιτριγυρισμένοι από αποταμιευτές αισθητικής, δειλίας, φόβου, αναλγησίας, φθόνου...
            ...τώρα θα γευτώ το στραγγιστό γιαούρτι με μέλι καστανιάς, με τριμμένο κολοκυθόσπορο, με μπισκότα ολικής άλεσης, με σταφίδες, με κράνμπερι και μετά θα πιω ένα ποτήρι κεφίρ και μια κουτάλια του γλυκού γύρη, ανακατεμένη με βιολογικό γάλα, και αυτό γιατί πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι δένδρο και αυτός, και ό,τι γεννά η γη, με αυτό πρέπει να τρέφεται- με ό,τι τρέφεται κανείς αυτό είναι, και ο ιδρώτας του είναι μύρο και όχι οσμή, όπως των αποταμιευτών, κάθε είδους αποταμιευτών, Ω! πόσο τους σιχαίνομαι, και τελειώνω με την τελευταία φράση/προτροπή στην τελευταία του διάλεξη, του μεγάλου ελληνιστή, Jean-Pierre Vernant, του αιώνιου γέροντα της αιώνιας νεότητας: "Ε, αγόρια και κορίτσια, ζήτω η Οδύσσεια"... 
Όποιος δεν έχει μέσα του έναν μικρό Οδυσσέα, τότε είναι για τα κάψαλα του Ιούνη...     
              

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου