Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Η ΔΗΜΑΡ, οι φαρμακευτικές εταιρείες και τα υποβρύχια...

...πώς μπορείς Σκοπελίτη να δικαιολογήσεις την άρνηση του παραπάνω παρτσαδιού, της τάχατες "αριστεράς" να ψηφίσει κατά της εξεταστικής για τα υποβρύχια (σκάνδαλο ολοφάνερο και ξεδιάντροπο) και να υπερψηφίσει την τροπολογία για τη "δήθεν" φθήνια ύποπτων γενόσημων φαρμάκων, ενώ όλοι γνωρίζομε την αναλγησία των φαρμακευτικών εταιρειών;, ενώ όλοι μας γνωρίζομε τη λυγουριά και τη λαμογιά του ΠΑΣΟΚ;, ενώ όλοι μας γνωρίζομε την αδηφαγία των τραπεζιτών; 
Μα, η ίδια η δήλωση, ότι τάχα δεν είναι εποχή να ποινικοποιηθεί η πολιτική σκηνή, εγώ την ερμηνεύω ότι πράγματι υπάρχει ενοχή
Αγαπητέ αναγνώστη Σκοπελίτη, δεν μπορώ να απαντήσω, ή μάλλον θα απαντήσω, το παραπάνω παρτσάδι, ΔΗΜΑΡ, αλλιώς, συνιστά την κουφεταρία ή κοκεταρία της ανύπαρκτης αριστεράς, συνιστά αυτό που λέμε: Ανεύθυνο-Υπεύθυνος τραγέλαφος.  
Ξέρομε πια όλοι μας ότι μας κυβερνούν εντολοδόχοι, τσιράκια, υπαλληλίσκοι, άνθρωποι με χαμηλή, σχεδόν σερνάμενη σαν γερασμένη πόρνη ανηθικότητα, κοντοί στο δέμας και παχύδερμα στο πλάτος, φυσικά οι παραπάνω χρειάζονται κουφέτα, και μάλιστα ροζ, ε, αυτά τα ροζ κουφέτα, δεν είναι άλλοι από τα φτηνά παράσημα του κοινοβουλευτικού φασισμού της εποχής: οι ΔΗΜΑΡ-αίοι ή ΔΗΜΑΡ-ρίτες. 
Βέβαια, είναι μια εποχή που θα διαρκέσει, δυστυχώς, δεν μπορώ να προφητεύσω το πότε θα παύσει, δεν είμαι δίφυλος για να έχω μαντικές ικανότητες, το μόνο που μπορώ να πω είναι: θα παύσει όταν η Ύβρις φάει τα παιδιά της, διότι τίποτα υβριστικό δεν γίνεται, δεν έχει γίνει, στο πέρασμα των αιώνων και δεν αυτο-αφανίστηκε- η Νέμεσις, έχει πάντα τον τελευταίο λόγο- έχει μεγάλη σημασία αυτό; ΌΧΙ, γιατί στο μεταξύ θρηνούμε θύματα, και οι καλύτεροι πάνε του σκοτωμού.
Του ανθρώπου του αρέσει ο όλεθρος, γεννιέται ολέθριος, σιχαμένος, επιρρεπής, του αρέσει και του πρέπει να ανήκει κάπου, για να μπορεί να δικαιώνει τα παραπάνω, μη γνωρίζοντας όμως, ότι αν δεν ανήκεις πρώτα στον εαυτό σου, δεν μπορείς να προσφέρεις το παραμικρό σε κανέναν άλλον. Γνωρίζοντας τον εαυτό σου, σεβόμενος τον εαυτό σου, τότε ίστασαι ως σύντροφος, και όχι ως υπηρέτης ή αφέντης απέναντι, δίπλα, πλάι, πίσω, πάνω, κάτω, σε όποια κατεύθυνση θέλεις στον άλλον. Αν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, δεν μπορεί να ανήκεις σε καμιά παρέα, σε κανένα κόμμα, σε καμιά θρησκεία, σε καμιά μεγάλη ιδέα, σε κανένα μεγάλο σχέδιο, κάποια στιγμή θα λακίσεις, θα το προδόσεις, και αυτό γιατί ποτέ δεν υπήρξες, ένα κουφέτο ήσουν σε όλη σου τη ζωή, και μάλιστα "ΡΟΖ".
Είναι ολοφάνερη πια η κατάσταση-, η μεγάλη ληστεία του αιώνα δεν είναι η Ληστεία του Λονδίνου, είναι της Ελλάδας, και ο αρχηγός της ληστείας: η Γερμανία-, όμως διάβασα και ένα ευχάριστο, οι αποταμιευτές σήκωσαν 74 δις ευροΜάρκα από τις τράπεζες, (μακάρι να τα μετέτρεψαν σε αγγλικές λίρες) και αυτό με χαροποίησε, διότι εδώ και 3 χρόνια βροντοφωνάζω: Μην αποταμιεύτε, κλείστε τις τράπεζες, τσιράκια σας να γίνουν οι τραπεζίτες, να σας παρακαλάνε, σπάστε αυτόν τον γόρδιο δεσμό πολιτικών τσιρακίων/τραπεζιτών/εταιρειών- αρνηθείτε επιτέλους την τυραννίας τους, μη φοβάστε, αλλιώς ο φόβος σας τους βοηθά να σας κλέβουν, να κλέβουν την ίδια σας τη ζωή.
Η Αναλγησία της αδηφαγίας, η αναλγησία της κερδοσκοπίας, η αναλγησία της απληστίας, η αναλγησία των φαρμακευτικών εταιρειών, (θυμάστε τα ληγμένα φάρμακα;) 
Ναι, όλα τα παραπάνω υπάρχουν και δεν θα παύσουν να υπάρχουν, το μόνο που μας μένει, και είναι το καλύτερο και το πιο μεγάλο και το πιο απλό, να γνωρίζομε τον εαυτό μας και να τον φανερώνομε, να τον φέρνομε στο φως του μοναδικού ήλιου που μας τροφοδοτεί με ενέργεια και ενάργεια και φαντασία- βλέπεις, ανόητε Σκοπελίτη, ο άνθρωπος δεν μπορεί να δει το απλό, δεν μπορεί να κατανοήσει το μεγαλείο του απλού, όλο και πιο λίγα, όλο και πιο λίγα, για να έχομε ανάγκη μόνο το ελάχιστο, ε, αυτό το ελάχιστο είναι που κάνει τα πράγματα μεγάλα και τη ζωή μας πλούσια. 
Γιατί τα έγραψα πάλι αυτά; Ποια ανόητη ελπίδα ή ψευδαίσθηση κυριάρχησε τον ψυχικό μου νου; Μην δεν είναι τάχα ανοησίες; Μην δεν είναι τάχα λόγια του αέρα; Είναι, είναι, μα δεν έχει σημασία αφού, σε λίγη ώρα θα πάω να ακούσω τους ψιθύρους της Bonheur Larme, αλλιώς: Δάκρυ Ευτυχίας, ναι, υπάρχει και αυτό το δάκρυ που σηματοδοτεί το απρόσμενο, το αναπάντεχο, το αναμενόμενο από τα βαθιά χρόνια της αθωότητάς μας και θα επιμένω να λέω ότι, κάπου υπάρχει κρυμμένη η απλή ελπίδα και η απλή ευτυχία για τον καθένα- φτάνει αυτός ο καθείς να έχει την εσωτερική ικανότητα να διακρίνει και να αφουγκράζεται πού κείται το Απλό. Το απλό τρομάζει και τέλος αφανίζει την όποια αναλγησία...
...ο καθείς κρατά το κλειδί του άλλου, φτάνει ο καθείς να φανερώνει το κλουβί του- δίχως φανέρωση του ενός, που πάντα είναι μοναδικός, στον άλλον, που πάντα είναι μοναδικός- η αθεράπευτη ασθένεια της αναλγησίας θα κυριαρχεί...

Υ. Γ.
Πρέπει, οφείλομε να καταστρέψουμε τη ΔΗΜΑΡ, όπως και τις τράπεζες... 
      
                       
    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου