Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Η ΑΫΠΝΙΑ και η ΓΚΑΦΑ και οι άχρηστες λέξεις...

...χθες δεν κοιμήθηκα διόλου, έγραφα μανιωδώς, διέγραφα, διόρθωνα, έπεφτα στο κρεβάτι μήπως και με αγκαλιάσει ο Μορφέας, λίγο να κλείσω τα μάτια μου, λίγο να ξεκουραστώ- τίποτα, σηκωνόμουν, άνοιγα τον υπολογιστή, έκλεινα τον υπολογιστή, κάπνιζα, και ξαφνικά με έπιασε ο πανικός, δεν μπορούσα να αναπνεύσω, άνοιξα το παράθυρο, έμεινα για λίγο, σαν κρεμαστή γλάστρα, στο περβάζι, ο κρύος αέρας με συνέφερε λίγο-, πάγωσε ο χώρος, έβαλα την καμπαρτίνα, μου αρέσει να φορώ καμπαρτίνα μέσα στο σπίτι τους χειμωνιάτικους μήνες, έχω την αίσθηση πως είμαι ταυτόχρονα και έξω, δηλαδή, ένας ιδιότυπος διακτινισμός, και τότε ήρθαν οι κακές σκέψεις, βασικά οι Ερινύες μου, αλλιώς οι εφιάλτες μου, κάθε άνθρωπος έχει τους εφιάλτες του, π.χ. τι δικαιώματα και τι αξιώσεις έχω πλέον από τη ζωή και από τους ανθρώπους; Αναρωτιόμουν, και παντού έβλεπα αδιέξοδα, αδιέξοδα πολλά και λύση δεν έβρισκα, και λέξεις δεν έβρισκα, δεν μπορούσα να ελέγξω τα αισθήματά μου, κάθε μου αίσθημα έβγαζε από το θηκάρι το σπαθί του και πολεμούσε στον αέρα αόρατους εχθρούς, σαν τον Δον Κιχώτη...επόμενο ήταν να έρθει η σειρά της "Μεγάλης Γκάφας", γιατί υπάρχουν και μικρές γκάφες που δεν λαμβάνονται και τόσο υπόψη από τον άλλον/άλλους-, το θέμα είναι μην κάνεις τη "Μεγάλη Γκάφα", γιατί τότε θα την ακολουθήσει και άλλη, και άλλη, και έτσι και έγινε, και από τις συνεχείς γκάφες αισθάνθηκα ότι είμαι ηλίθιος αυτόχειρας. Είδα τον εαυτό μου να περπατά δίπλα μου και να με κοροϊδεύει και εγώ δεν τον αναγνώριζα, τον θεωρούσα ως έναν άγνωστο που πήρε το θάρρος να με περιπαίζει. Ω! πιστέψτε με, εσείς που δεν έχετε ακόμη νιώσει το παραπάνω, δεν υπάρχει χειρότερο αίσθημα αηδίας και ιλίγγου, σε αρπάζει μια δίνη που σου έρχεται να καταβυθιστείς στα πιο σκοτεινά έγκατα της γης.

"Χαμογελάστε, το αύριο θα είναι χειρότερο".        
"Αν εξηγήσεις κάτι, τόσο καλά, ούτως ώστε να μην μπορεί να γίνει παρεξήγηση- θα γίνει".
"Αν αισθάνεσαι καλά, μην ανησυχείς- θα περάσει".
"Τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα πριν γίνουν καλύτερα"
"Όλα τα καλά τα έχουν πάρει οι άλλοι".

Τα παραπάνω από τον νόμο του Μέρφυ, μου ταιριάζουν απόλυτα, σαν το καλύτερα καλοραμμένο κοστούμι που φόρεσα ποτέ. Το έβαλα καλά-καλά, το έσφιξα πάνω μου για να μη μου φύγει, και βγήκα στους δρόμους να συναντήσω εκείνο που χρόνια περίμενα να συναντήσω με ένα βασανιστικό ερώτημα που πηγαινοερχόταν στο μικρό μου μυαλουδάκι: 
"Πώς θα είναι σήμερα εκείνο που περίμενα χρόνια;" 
Και νά! που τη "Μεγάλη Γκάφα" των πρωινών ωρών την ακολούθησε μια δεύτερη. 
Ω! ναι, οι πρωινές ώρες, μετά από μια γενναία αϋπνία, είναι οι πιότερο θολές, και για να ξεκαθαρίσει το μυαλό, αντί να καθίσω να σκεφτώ, βάρεσα το κεφάλι μου στον τοίχο, και, ιδού το απαράδεχτο, το ανήκουστο, το αποτρόπαιο, γκρέμισα τον τοίχο που χρόνια έχτιζα για να με προστατεύει και να προστατεύει το όνειρο. 
Είναι αλήθεια, το κεφάλι, πολλές φορές, γίνεται σαν τη μεγάλη σφαίρα, την κρεμασμένη από γερανό που χρησιμοποιείται για την κατεδάφιση τοίχων, ή και ολόκληρων σπιτιών. Να μην σου τα πολυλογώ αγαπητέ αναγνώστη- από την αϋπνία και τον πανικό, γκρέμισα το ίδιο μου το σπίτι-, ε, τώρα, δεν χρειάζομαι ένα καλό μάθημα;, δε μου χρειάζεται να χτίσω γύρω από το κεφάλι μου τοιχάκια από μπετόν;, να μη βλέπω, να μην ακούω; Έτσι θα παύσω να μιλώ κιόλας, γιατί άμα δεν βλέπω πώς θα μιλώ;, σε ποιον θα απευθύνομαι; Αν δεν ακούω σε ποιον θα μιλώ;, ποιον θα ακούω; 
Και μπήκα έντρομος σπίτι, το οποίο μου φάνηκε φυλακή, πήγα στο κρεβάτι, κουκουλώθηκα με τα μαξιλάρια, για να μην ακουστώ, και φώναξα όσο δυνατά μπορούσα: "Είσαι Αυτόχειρας, ένας μηδαμινός αυτόχειρας".

Τρικυμία σας λέω, μεγάλη τρικυμία, όπως η παρακάτω...
...χρειάζεται σθένος και υπομονή να κρατήσεις το μακρινό όνειρο που ήρθε-, δεν έχεις σθένος, δεν έχεις υπομονή;, ε, τότε θα λάβεις τη μεγαλύτερη τιμωρία: το Κενό της Σιωπής... 
       

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου