Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Χθες, λέει, τώρα ποιος το λέει, τρέχα γύρευε, είχα τη γιορτή μου...

...και θυμήθηκα πως όταν ήμουν μικρός ρώτησα τον πατέρα μου: "Μπαμπά, τι σημαίνει γιορτάζω;" Και όταν μου εξήγησε, τον ρώτησα: "Δηλαδή, μπαμπά, γιορτάζω το βασανισμό κάποιου;" "Ναι". 
Αλήθεια, πόσο διεστραμμένος πρέπει να είσαι για να γιορτάζεις στην ημερομηνία που πέθανε από βασανισμό ένας άνθρωπος; 
Δεν με ενδιαφέρει ο λόγος-, ο λόγος και η ευθύνη του λόγου, που ο καθείς εκστομίζει, ανήκει σε εκείνον και μόνο σε εκείνον, και επειδή δεν είμαι διεστραμμένος ασθενής, από τότε ήθελα να ονομάζομαι: Ιάσων, που σημαίνει Θεραπευτής και Ταξιδευτής.
Αλλά αυτός είναι ο κόσμος: ασθενής και διεστραμμένος
Ένα νόμισμα δίχως ηθικό αντίκρισμα- δεν έχω σχέση με αυτόν τον κόσμο. 

"Μαχαλόμαγκα, να ζήσεις άσε τις παρεξηγήσεις
"Μου λένε πως μου φαίνεται/ το κόκκινο ζωνάρι/ μα δεν μου κακοφαίνεται/ γιατί 'μαι παλικάρι
"Καλογεράκι θα γινώ / να σώσω την ψυχή μου/ γιατί με σένα που 'μπλεξα/ είσαι η καταστροφή μου". 
"Τις άλλες έμπλεξα κι εγώ/ κάποια ξανθιά μικρούλα/ που έχει μάτια έξυπνα/ είναι τώρα λίγος καιρός/ όπου την αγαπάω"   
"Όλοι οι κουτσαβάκηδες/ που ζούμε στο κουρμπέτι/ έχουμε στην καρδούλα μας/ πολύ μεγάλο ντέρτι
"Χαράματα η ώρα τρεις/ θα έρθω να σε ξυπνήσω/ κρυφά από τη μάνα σου - να σε χαρώ/ να βγεις να σου μιλήσω./ Δε θα μα δει άλλος κανείς/ μόνο το φεγγαράκι". 
"Όταν συμβεί στα πέριξ φωτιές να καίνε πίνουν οι μάγκες ναργιλέ".
Πολλά μυστικά έχει η καρδιά η παθιασμένη.  Κάποιος βουβά πονά, μα τον πόνο του δεν ομολογά μη τον αποπάρουν... 

Άγιε Στυλιανέ, είσαι ένας κοινός απατεώνας, υποτίθεται πως είσαι προστάτης των παιδιών, μα σήμερα χιλιάδες παιδιά θα ξυπνήσουν χωρίς γάλα, ψωμί, χάδι μητέρας εξαιτίας της πίκρας της και του πόνου της, και λέγω: Άγιοι είναι οι ρεμπέτες του ντουνιά: Τσιτσάνης, Βαμβακάρης, Κερομύτης, Παπάζογλου, Παπαϊωάννου, Τσαουσάκης, Κυριαζής, Καλδάρας, Μπαγιαντέρας, Μητσάκης, κ. α. Αυτοί είναι οι αληθινοί Άγιοι.
Το ξέρω, το παραπάνω είναι μελοδραματικό, αλλά "το πρόσωπο της νύχτας, πνίγεται μέσα στον καπνό και τα παιδιά στο δρόμο πετάν νεκρά στον ουρανό".

"Δεν ένιψα τα χέρια μου για κρίματα άλλου,
   μήτε δέχτηκα να τα νίψει κανείς άλλος
για τα δικά μου.

Νιψίματα και Κρίματα ανήκουν σε έναν κόσμο
   φαρμακερό και φθονερό-,

πέρα από τον δικό μου".

Το παραπάνω εξάστιχο το έγραψα όταν ήμουν 14 ετών στο πίσω μέρος του πακέτου τσιγάρων, 'Άσσος", από τότε το κουβαλώ και μέσα μου και στους ώμους μου- ό,τι κάνει ο καθείς, το κάνει για να το κάνει ακούγοντας του Διόνυσου τη μουσική παιγμένη από τους ρεμπέτες και αλήτες, όχι όμως από τους Mόρτες- (από τη γαλλική λέξη "mort") Αυτοί μάζευαν πεθαμένους από την πανώλη ή από όποια άλλη θανατηφόρα αρρώστια από τους δρόμους για να κερδίσουν το φαΐ τους, να φάνε, αλλιώς- και ελάτε τώρα Σαμαρά και Βενιζέλο, μπορείτε να φάτε ψωμί αφού μαζέψετε πεθαμένους κουκουλωμένοι με τη σημαία του άθλιου αυτού Έθνους δίχως Τόπο;

"Πολύχρωμη απελπισία του καιρού μου
βοήθησέ με να εξαφανιστώ
να σκεπαστώ
απ' την ψυχρή αλήθεια που γεννάει ο χρόνος 
κατευναστικά
Χατζηδάκις, από τη μεγάλη του σύνθεση: "Η Εποχή της Μελισσάνθης" 


    
         


    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου