Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Το πιο πραγματικό και αληθινό "Νόμισμα" είναι ο Άνθρωπος...

...ο άνθρωπος έχει το πραγματικό και αληθινό αντίκρισμα, τη δίκαιη νομή, τη μοιρασιά, και αυτός είναι ο "Καθαρός" άνθρωπος.

Η λέξη "Νόμισμα" προέρχεται από το "Νομίζω" και το "Νομίζωαπό το: "Νόμος", δηλαδή, ό,τι έχει διανεμηθεί και πολλά άλλα, μέχρι το "Έθος-Συνήθεια", μετά ανακαλύφθηκε το χαρτί και ονομάστηκε: "Χαρτονόμισμα", δηλαδή, χάρτινα πράγματα. Όταν ο Βenjamin Franklin ξεστόμισε τη μεγαλύτερη βρισιά, που ξεπερνούσε όλες μαζί τις Δέκα Βρισιές (εννοώ, τις Δέκα Εντολές κάποιου Μωυσή που εξανδραπόδιζαν, στερούσαν, αφαιρούσουν, εξόριζαν τον άνθρωπο από τον ίδιον τον άνθρωπο) "Time is Money", ίσως να μην γνώριζε ότι άνοιγε την πρώτη πετρελαιοπηγή τοκογλυφίας και ως θαυμαστής της εξοικονόμησης, (φυσικά στην οικονομία και όχι των ψυχικών δυνάμεων όπως την εννοούν στην Κίνα), έθετε τα θεμέλια της απέραντης απληστίας και την εξαγορά της ανθρώπινης ύπαρξης από αυτή, γιατί τι άλλο σημαίνει: εξοικονομώ;, παρά από το παραμερίζω τη φαντασία, το δίκαιο, το ανάλογο κατανεμημένο;, μέχρι που κάνω το σκατό μου παξιμάδι όπως θρασύτητα ξεστόμισε ένας βουλευτής της δεξιάς- όπως βλέπετε φτάσαμε και στη σκατολογία- μάλλον με σκατά τρέφονται οι βουλευτές, αλλιώς δεν θα ξεστόμιζαν σκατένια λόγια-, πάντως διαφωνώ με τον B. Franklin, "Time is money", πιστεύω στο: "Money is Time".
Βέβαια το έλεγε στα χρόνια του, σήμερα ίσως να έλεγε το δικό μου. Οι "Παράδες είναι ο χρόνος", είναι μια αλήθεια-, χρησιμοποιώ τη λέξη: ""παράς" γιατί με παραπέμπει στο παραδίνομαι, και στον παρία. Δώστε μου λοιπόν παράδες και θα δείτε με πόση λαχτάρα θα παραδοθώ σε κάθε είδους ηδονή και λαγνεία και φιληδονία, θα γίνω ο πιο πρόστυχος από όλους τους πρόστυχους, θα ξεπερνούσα ακόμη και το Μαρκί ντε Σαντ, και το Μπατάγ-ι, και άλλους, όλοι οι πρόστυχοι θα με έδειχναν με το λιγδιασμένο δάχτυλό τους λέγοντας: "Αυτός είναι ο πιο πρόστυχος από εμάς τους πρόστυχους". 
Ποιοι είναι οι "πρόστυχοι;", όλοι αυτοί που ξεραίνουν το σκατό τους, το κάνουν παξιμάδι και το τρώνε. Και σίγουρα θα γινόμουν μεγάλος πρόστυχος, μόνο και μόνο για να εκδικηθώ τους πρόστυχους καθώς, ποτέ δεν δέχτηκα να είμαι μικρός σε οποιοδήποτε και οτιδήποτε, μεγάλος ήθελα να ήμουν στη βλακεία μεγάλος και στην εξυπνάδα, μεγάλος στο πίγκι-πόγκι, μεγάλος στην αμετροέπεια, μεγάλος στα κατακόρυφα, μεγάλος στα οριζόντια, μεγάλος, στα πλάγια, μεγάλος στα πλάτη μόνο και μόνο γιατί ο φόβος δεν με κατοίκησε, μόνο ένας φόβος: ο φόβος της βίας. Από πάντα μου φοβόμουν τη βία, δεν ήξερα πώς να την αντιμετωπίσω, τη θεωρούσα ίδιον σχιζοφρενούς ανθρώπου, πάντως αν τη φοβόμουν λιγότερο, ίσως να γινόμουν ο πιο βίαιος των βίαιων, μόνο έτσι θα αφανιζόμασταν εμείς οι βίαιοι- όταν συγκρούονται δυο καταστροφικές δυνάμεις, μοιραία αφανίζονται και ξανά έρχεται η άνοιξη στα πεζούλια των ανθρώπων.
Το παν και η ουσία είναι να μην εξαπατάμε τον εαυτό μας, είτε στο καλύτερο είτε στο χειρότερο- πάντα να είμαστε προετοιμασμένοι και για τα δυο- η αυτο-εξαπάτηση ό,τι χειρότερο δηλαδή, γιατί δεν είμαστε εμείς, αλλά οι άλλοι, ο πρόχειρα ντυμένοι, οι άκομψοι, οι υβριστές, οι θρησκευόμενοι, οι ιδεολόγοι, οι δυσκοίλιοι, διότι δυσκοιλιότητα και τσιγκουνιά είναι το ίδιο και αυτό- αφοδεύσατε ήρεμα σήμερα κε βουλευτά με την παχυλή αποζημίωση;. κάνατε παξιμάδια τα περιττώματά σας; 
Ναι, είπατε;, ε, τότε, Μπράβο σας, σας αξίζει το προσωπείο ενός τέρατος. 

"Δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξει αυτός ο κόσμος,
γνωρίζω όμως τον τρόπο του έρωτα 
που αλλάζει τους ανθρώπους

Το παραπάνω τρίστιχο είναι δικό μου από ένα ποταμίσιο κείμενο, και η παρακάτω φωτογραφία του εαυτού μου, άλλο δικό μου, άλλο εαυτός μου...
                  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου