Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Σήμερα θα σας τραγουδήσω πάλι Χατζηδάκι και Γκάτσο..

...παρόλα τα τραγικά που συμβαίνουν στη μικρή μας πόλη, που δεν είναι πόλη πια, αλλά ένα φρικτό κελί με ένα σωρό κατατρεγμένους, νευρικούς, βίαιους, εγκληματικά απαθείς, ασθενείς, ψυχασθενείς, άδικα πτωχευμένοι, αλαφροΐσκιωτοι, ταραγμένοι στας φρένας, άθελα θλιμμένοι, άθελα μελαγχολικοί, ζητιάνοι επικίνδυνοι, ζητιάνοι αξιοπρεπείς, άνθρωποι πονεμένοι, εξαντλημένοι από την πίεση των πληρωμένων δολοφόνων- εννοώ τους πολιτικούς μας, εννοώ τον τραγέλαφο που τους παραδέρνει, εννοώ τη βλακεία, την κουταμάρα, την ηλιθιότητα, την αναλγησία...στοπ! πολλά έγραψα, η κοινωνία μας πάει καλά, είναι όρθια, δημιουργική, πλούσια και νά μια εικόνα: φανταστείτε μια γυναίκα γυμνή καθήμενη που να σχηματίζει το γράμμα "Μ" και εμείς ως κοινωνία ελεύθερων πολιτών, να περνούμε με ανοιχτές τις παλάμες μπρος από το ορθάνοιχτο αιδοίο της από όπου πετάγονται ΕυρωΜάρκα και ταυτόχρονα ακούγεται μια βάρβαρη φωνή στα γερμανικά να λέει: "τόσα σου χρειάζονται για να ζήσεις, άλλα δεν έχει, και πού είσαι, επαίτη, θα μου τα χρωστάς, σου τα δίνω τώρα για να έχω να παίρνω μετά"...
Ω! τι φρικτή εικόνα έγραψε πάλι ο Σ. Β. Σκοπελίτης, αυτός ο ρομαντικός, (με την καλή έννοια, και όχι με εκείνη των συγγραφέων και ποιητών) ο έχων την καρδιά του αιωνίως ανοιχτή γιατί ποτέ του δεν νοιάστηκε και δεν σκέφτηκε το κέρδος, άλλωστε τι να το κάνει το κέρδος, πού να το πάει το κέρδος, το κέρδος είναι βαρύ για τη λιπόβαρη καρδιά του, ε, λοιπόν αυτή η λιπόβαρη καρδιά μπορεί να σηκώσει άλλα βάρη- ανθρώπου βάρη, γιατί ο Σ. Β. Σκοπελίτης από μικρός έμαθε πως ένα μονάχα βάρος φέρει: του εαυτού του και ο εαυτός του είναι άνθρωπος και όμοιος με άλλον άνθρωπο, αλλά πότε-πότε το μυαλό του, εξαιτίας ανεξέλεγκτης οργής παίρνει στροφές διαστροφής...ώπ! πάλι αλλού διάβηκα από εκεί που ξεκίνησα να διαβώ, ευτυχώς υπάρχει η Bonheur Larme και με επιστρέφει...

"Όταν την πόρτα μου κτυπήσεις κάποια μέρα/ μετανοιωμένη θα κατέβω τα σκαλιά/ να θυμηθούμε λίγο-λίγο τα παλιά/ που γίναν στάχτη και καπνός μες τον αγέρα/ Είσουν μια βρύση τ' ουρανού κι ήμουν μια στάλα/ πικρή μου αγάπη στον απάνω μαχαλά/ μέρα και νύχτα κάναμ' όνειρα πολλά/ μέρα και νύκτα κάναμ' όνειρα μεγάλα/ όλα χαθήκαν κι η ζωή μας πήγε στράφι/ μας βρήκαν μπόρες μες του κόσμου την ψευτιά/ ποιος ξέρει η μοίρα στα κρυφά της τα χαρτιά/ τι άλλη απόφαση για μας τους δυο να γράφει"

"Έτσι σ' ένα πιθάρι βαθύ το σταφύλι ξεραίνεται/ και στο καμπαναριό μιας συκιάς κιτρινίζει το μήλο/ Έτσι με μια γραβάτα φανταχτερή/ Στην τέντα της κληματαριάς το καλοκαίρι ανασαίνειΈτσι κοιμάται ολόγυμνη μέσα στις άσπρες κερασιές/ μια τρυφερή μου αγάπη/ Ένα κορίτσι αμάραντο σα μυγδαλιάς κλωνάρι/ Με ο κεφάλι στον αγκώνα της γερτό και την παλάμη/ πάνω στο φλουρί της/ Πάνω στην πρωινή του θαλπωρή όταν σιγά-σιγά σαν τον κλέφτη/ Από το παραθύρι της άνοιξης μπαίνει ο αυγερινός να την ξυπνήσει!  

Τελειώνω με τις δυο μεγάλες ανάσες του κόσμου: του Sonny Rollins και του Coleman Hawkins που στη συνάντηση τους μια φορά πριν χρόνια σταμάτησαν τον χρόνο. Καθώς καταλάβατε μίλησα πάλι για πολιτισμό, μίλησα για μένα, τον ερωτευμένο με τον εαυτό του γιατί ερωτεύτηκε ξανά ένα αμάραντο κορίτσι που δεν το έχει δει ακόμα με την παλάμη πάνω στο φλουρί του-, το κέρδος γεννά τέρατα, αυτοί που το κυνηγούν ηδονίζονται κοιτώντας τις αγριόφατσες των χαρτονομισμάτων- δεν ξέρουν πως τα αληθινά χαρτονομίσματα, εκείνα που έχουν αληθινή και πραγματική αξία, είναι οι καθαροί άνθρωποι- αυτοί που δεν φέρουν το βάρος του κέρδους, αλλά το βάρος του ανθρώπου.

Χατζηδάκι- Γκάτσο, πάλι ορθώσατε εντός μου την ευφυΐα της καρδιάς μου, πάλι δώσατε ρυθμό, μαζί με τις παραπάνω δυο ανάσες, στην καρδιά της ευφυΐας μου...Καλό σου βράδυ, Bonheur Larme- Δάκρυ Ευτυχίας, αλλιώς...


...σχιστόλιθος στον ουρανό από ένα μου ταξίδι στη Θεσσαλονίκη.      
                             

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου