Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Υπάρχει μια τεράστια τρύπα στον τόπο μας- η τρύπα της έλλειψης της επίγνωσης των πράξεών μας, των λόγων μας...

...από τα μετ' εφηβικά μου χρόνια, θυμάμαι πολύ καλά, άρχισα να δυσπιστώ για πολλά πράγματα, ουδέν το θέσφατο, έλεγα, ουδέν το ισχύον, πάντα κάτι άλλο υπάρχει που οφείλεις να διερευνήσεις, πάντα υπάρχει το κρυπτό, το καλυμμένο, το βάθος εκείνο που λίγοι τολμούν να κατέβουν. Μετά άρχισα να αμφισβητώ τις ταμπέλες, τις ειδικότητες, την καθηγησία, τους λογοτέχνες και τέλος τους ποιητές- φυσικά με τις εξαιρέσεις τους- και αυτές οι εξαιρέσεις ήταν οι οδηγοί μου. Αυτή μου η, εκ του φυσικού, αμφισβήτηση με ώθησε να ασχολούμαι με τα κοινά και να γράφω και να πράττω αντίθετα με ό,τι ίσχυε- να το γράψω αλλιώς: δεν μου άρεσε και δεν αποδεχόμουν την κοινωνική πραγματικότητα, αντίθετα, αποδεχόμουν την αλήθεια της φύσης. Η φύση δεν αποτελείται από πράγματα, όπως το κοινωνικό περιβάλλον, τότε ξεχώρισα μέσα μου τι είναι αλήθεια και τι πραγματικότητα, και όταν γνώριζα άνθρωπο με καλοσύνη και με εσωτερικό πλούτο και με σοφό λιτό λόγο και με πράξεις απλές και καίριες, και ας ήταν αραπατζής, ψαράς, χαμάλης, παπουτσής, τότε τον ταύτιζα με τη φύση- δεν ήταν βλαπτικός για το σύνολο της κοινωνίας. Δεν μου άρεσε να κάνω συντροφιά εκείνους που είχαν "αξία", αλλά με τους "Άξιους". 
Μου άρεσε να ξεχωρίζω τις έννοιες, ενίοτε μου άρεσε η όμορφη ασχήμια και απέφευγα την άσχημη ομορφιά. Φυσικά μου άρεσε η ομορφιά ενός κοριτσιού ή αγοριού, αλλά δεν ήταν η όψη που με έλκυε για να το/τον πλησιάζω, όσο η αισθαντικότητα, όσο η ενέργεια που ανταύγαζε. Γρήγορα ξεχώρισα το αρσενικό από άνδρα, την γυναίκα από το θηλυκό, τον ευγενή από τον ευγενικό. Ξεχώριζα εκείνον που  κάτι άλλο, έξω από αυτόν, καθορίζει τις πράξεις του και τα λόγια του, από εκείνον που ορθωνόταν μέσα από το δικό του λόγο και δική του παρατήρηση και δεν το καθόριζε ουδέν έξω από τη Στάση του. 
Έμαθα παρατηρώντας: η εκ του φυσικού μου παρατηρητικότητα, με ώθησε να κρατήσω φωτογραφική μηχανή, η μηχανή με βοήθησε να επιβιώσω (άρα δεν είμαι φωτογράφος, αλλά επιβιωτής- συγνώμη για τη λέξη- δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο) και στο να εξελιχθεί και αυξηθεί η παρατηρητικότητά μου, άρα, όλα τα οφείλω στην περιέργεια. 
Τι σημαίνει περιέργεια; Το λέει η λέξη: Περί του έργου
Τι σημαίνει: Έργο; Το λέει η λέξη: αποτέλεσμα εργασίας, αλλιώς το αποτέλεσμα αναγκαίας και χρειαζούμενης ενασχόλησης του ανθρώπου- Ανάγκη και Χρήση το αντίθετο τους: δουλειά: δούλος
Η παραπάνω εικόνα ήταν η αρχική μου ιδέα για το εξώφυλλο του βιβλίου μου: "Η σκοτεινή πλευρά της φωτογραφίας, ή γιατί η φωτογραφία (δεν) είναι τέχνη" που οσονούπω θα κυκλοφορήσει από τις εκδ. νήσος. Τη βρήκα όμως φιλολογική, συμβολική. Υποτίθεται, πως οι ρόγες του ροδιού είναι οι χιλιάδες φωτογραφίες που τράβηξα και που τώρα ανήκουν στον καιάδα των ετών μου, και να σκεφτείτε πως αυτή τη μηχανή την κράτησα στην εφηβεία μου, και ακόμα την έχω, άρα, αφού την έχω, εξακολουθώ να ανήκω στην εφηβεία μου. Διέρχομαι την εφηβεία της ωριμότητας, μιας ωριμότητας επίγνωσης και φιλοτιμίας. Είμαι φίλος της Τιμής και της Αξιοπρέπειας- δεν ποίησα ούτε μία ψευδή ή ψεύτικη εικόνα- έχω επίγνωση της αναγκαίας ενασχόλησης, επίγνωση που λείπει από τους κάτωθι συγγραφείς: Σώτη Τριανταφύλλου, Πέτρου Τατσόπουλου, Χειμωνίδη, Χειμωνά κ. ά. μεταξύ αυτών και ποιητάδες με ύφη και κασκόλια και γένια και με υποκριτικό προσωπείο μελαγχολίας, δηλαδή οι υποτιθέμενοι πνευματικοί ταγοί- να χέσω το πνεύμα τους, οι οποίοι επιτρέπουν τον Όλιν Ρεν, αυτόν τον αρχιεπίσκοπο της καθολικής κερδοσκοπικής μαφίας της τοκογλυφίας και της απληστίας να διατάζει το ανύπαρκτο Εθνικό Κράτος των Νεο-Ελλήνων, να μην αλλάξουν οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, και να μην διαμαρτύρονται. 
Οι περισσότεροι από αυτούς και τους άλλους που δεν ανέφερα, είναι υποτίθεται αριστεροί, δεν έχουν όμως την επίγνωση ότι, τα λόγια τους και οι πράξεις τους, είναι δεξιάς περιστροφής, δεν έχουν επίγνωση το πόσο χριστιανοί είναι, και ας θέλουν να ονομάζονται αριστεροί- αριστερός σημαίνει πρώτα να είσαι αριστοκράτης στο πνεύμα, δηλαδή, άριστος, αν δεν είσαι άριστος, δεν πάει να λες ότι είσαι χριστιανός, αριστερός, κεντροαριστερός, δημοκράτης, χριστιανοδημοκράτης, καθολικοσοσιαλιστής (κοινωνιστής), κομμουνιστής (χριστιανός)- η μόνη που μπορεί να επιβεβαιώσει, το αν είσαι καλός ή άριστος εραστής είναι η θεία Εταίρα, το επιβεβαιώνει και ο Πραξιτέλης, που η περίφημη Αφροδίτη του, της Κνίδου αν καλά θυμάμαι, έχει τη μορφή της μιας του εταίρας και το σώμα της άλλης του Εταίρας, δεν θυμάμαι τα ονόματά των, βλέπετε βιβλιοθήκη ου βυθίστηκε για τα καλά στο πάτωμα. Ο μεγάλος μας αυτός γλύπτης ζούσε με δυο Εταίρες, Ω! τι ευτυχία, τι ευτυχία για εκείνον που όρθωσε την Ομορφιά της θεάς απέναντι στην ασχήμια της κοινωνίας, μέσα από την αναγκαία ενασχόλησή του- δηλαδή, μέσα από τις επιταγές του φυσικού του- αν όλοι ακολουθούσαμε το φυσικό μας, όλες οι κοινωνίες θα ήταν αριστερές και η GoldMan Sachs και η Μέρκελ και ο Σόϊμπλε και ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου και ο Βενιζέλος και ένα σωρό άλλα σκύβαλα δεν θα είχαν κανένα λόγο ύπαρξης- δεν θα υπήρχαν- θα έτρωγαν το κρεατάκι τους και θα ψοφούσαν- και με την ευκαιρία το ξανά γράφω: πιστεύω πώς η κρεατοφαγία είναι συνέχεια της ανθρωποφαγίας- μόλις φάω κρέας κάνω εμετό, το στομαχάκι μου, το εφηβικό μου στομαχάκι, που ακολουθεί τη φύση, δεν αντέχει να αλέσει κρέας...
...γιατί τα έγραψα όλα αυτά; Μήτε εγώ ξέρω, απλώς τα έγραψα, γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, οφείλω να επικοινωνώ με την ασχήμια της ομορφιάς, με την όμορφη ασχήμια, όπως φυσικά με τη γνήσια ομορφιά, η οποία φέρει το κυριολεκτικό όνομα: Ευτυχία, Bonheur στα γαλλικά και Ευτυχία στα ελληνικά σημαίνει: Καλή Τύχη- ευγνωμονώ την Καλή Τύχη- είμαι παρατηρητικός, άρα, περίεργος... και τι λέει ο θυμόσοφος; 
"Η Γλώσσα κόκαλα δεν έχει, κόκαλα σπάζει", και ο Πέτρος Τατσόπουλος έσπασε ο ίδιος τη γλώσσα του...                                  Υ.Γ.
Υπάρχει μια μεγάλη τρύπα. Την είδατε την τρύπα του αχταρμά;         

2 σχόλια:

  1. Υπάρχουν στ αλήθεια άνθρωποι που δεν έχουν ακόμα φασκελωκουκουλώσει όλους αυτούς τους ψευτοδιανοητές, ποιητάδες και γραφιάδες , που βυθίστηκαν στο Εγώ τους και σφυρίζουν αδιαφορα στις πληγές της πατρίδας;
    Αίσχος και ντροπή τους .... Από αυτούς τους ψευτοδιανοούμενους περίμενε ο κόσμος σαν μια τελευταία ελπίδα να απλώσουν τα φτερά τους... να ενώσουν τις φωνές τους, να αστράψουν οι πένες τους και να βροντήξουν ενάντια στους πατριδοκάπηλους και αντ αυτού βλέπουμε κοκόρια και κότες που τσιμπολογούν τα τελευταία σπυριά στάρι που εξασφαλίσαν με την φήμη τους.... ή μήπως το στάρι γι αυτούς δεν θα στερέψει ποτέ; οπότε και γι αυτό φροντίζουν να κάθονται στα αυγά τους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΄Ετσι ακριβώς, αγαπητή μου αναγνώστρια, έτσι ακριβώς, ντροπή τους, μα και ντροπή μας, δυστυχώς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή