Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Ο κάτωθι ασχημομούρης, είναι Γερμανός, τώρα, τι είδους Γερμανός είναι, εκείνος μονάχα το ξέρει...

...το όνομά του: Χανς (χάνος) Βέρνερ (βάρος) Ζιν (zero)...
...αυτός ο ασχημομούρης δήλωσε να εκδιωχθούν οι κάτωθι χώρες: Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία για να σωθεί η ΕυρωΖώνη. Γιατί βρε προσβλητικό γουρούνι;, ζήτουλας είμαι;, ζήτουλες είναι αυτοί που δόλια κυβερνούν τον τόπο μου, πέρα από αυτό- δηλαδή, ηλίθιε, πιστεύεις πως έτσι δεν θα σωθούν οι χώρες που θα εκδιωχθούν;- δεν ξέρετε πόσο θέλω εγώ και πολλοί συμπολίτες μου να βγούμε από αυτό το καταραμένο δολοφονικό μαφιόζικο γερμανικό νόμισμα: το ΕυροΜάρκο-  είναι ένα κάλπικο νόμισμα, γεμάτο κόλπα και κλοπιμαία-Ναι! να φύγομε πριν ο τόπος μας λεηλατηθεί ολοσχερώς- η Ελευθερία είναι πολύ πιο πάνω από την δυσπραγία και την έλλειψη Δικαιοσύνης, και το γαμημένο ΕυροΜάρκο έφερε στη χώρα μου την αδικία και δολοφόνησε την όποια Δημοκρατία έδινε το σαθρό Σύνταγμα συντεταγμένο από τους άχρηστους και άξιους για περιφρόνηση Πασόκους και σε συνέχεια ΝεοΔημοκράτες, και δείτε τώρα πόσο ευτυχισμένοι είναι οι οικονομικοί δολοφόνοι της Ευρώπης:
Γελούν τα άνω γερμανικά γουρούνια γιατί βλέπουν τα κέρδη τους να αυξάνουν ακόμα περισσότερο από τα δεινά των λαών της Νότιας Ευρώπης- τότε, για ποια Ενωμένη Ευρώπη μιλάμε, τι εννοούμε όταν λέμε: Ενωμένοι; Μήπως εννοούμε ενωμένοι στο βόθρο της αναλγησίας;, του εγκλήματος;, της αδηφαγίας;, της απληστίας ενός Εθνικιστικού Έθνους: της Γερμανίας; 
Ο Εθνικισμός του Χίτλερ, που τη σχιζοφρένεια του στήριξε ο Γερμανικός λαός μαζικά, είναι εδώ πάλι, παρών, όρθιος, εξίσου άγριος- η εγκληματική τους σχιζοφρένεια ξανά κάλυψε τα χωράφια, τα χωριά, τις πόλεις, τους αμπελώνες, τους ελαιώνες, οι συμπολίτες μας στρέφουν το όπλο στους κροτάφους τους, περνούν τις θηλιές γύρω από τους λαιμούς τους, γυρίζουν θλιμμένοι στο σπίτι τους, καταπίνουν αντικαταθλιπτικά χάπια, κοιτούν τη ζωή τους να χάνετε μπρος στα μάτια τους, νιώθουν το γερμανικό χέρι της αρπαγής να μπαίνει στις τσέπες τους και στις ψυχές τους, πανάθεμά σας Γερμανοί- είστε ένας καταραμένος λαός- εσάς πρέπει να εξορίσουν οι πολιτισμένοι πολίτες της Ευρώπης από την Ευρώπη- Εσάς- δεν ανήκετε στην Ευρώπη, τη μισείτε την Ευρώπη, μισείτε τον πολιτισμό της, μισείτε τους λαούς της...

Είναι μερικά πράγματα που τα κατανοώ, όσο πικρά και δεινά φέρουν- τα τοποθετώ στις ανθρώπινες αδυναμίες, και άλλα που δεν τα κατανοώ διόλου, και φτάσαμε στην εκπληκτική φράση του μεγάλου για μένα στοχαστή της εποχής μας, Michel Serres."Η Τζοκόντα πόσα πίξελ; Πόσα μπιτ το Ρέκβιεμ του Φορέ;"
"...τα δοξασμένα αιματοκυλίσματά τους υμνούνται στα βιβλία της Ιστορίας, από αυτές τις ψεύτικες θεότητες που καταβρόχθιζαν αμέτρητα θύματα, σαφώς προτιμώ τη δική μας εγγενή εικονικότητα που, όπως η Ευρώπη, δεν ζητάει τον θάνατο κανενός. Δεν θέλουμε ποια οι όμιλοί μας να πήζουν με το αίμα. Αχρείαστη για την εικονικότητά μας η δήθεν ενσάρκωση αυτή. Δεν θέλουμε πια τη συλλογικότητα που χτίζεται με τη σφαγή του άλλου ή και με την ίδια τη δική μας αιματοχυσία. Νά ποιο είναι το μέλλον της δικής μας ζωής, έναντι της δικής σας ιστορίας και των πολιτικών σας του θανάτου".
"Η Κοντορεβιθούλα", Michel Serres, μετ. Δημήτρης Ποταμιάνος, Εκδ. "ποταμός".

Κάπου υπάρχει μια Bonheur, όμορφη μες στην απλότητά της, το βλέμμα της άδολο και έκπληκτο μπρος στα θαύματα της ζωής- απρόσμενα και απροσδόκητα- αυτή η Bonheur στέκει σε ένα μακρινό ύψωμα και με κοιτάζει ανήμπορη να με πλησιάσει και να την πλησιάσω-, στέκω πικραμένος, σκέπτομαι να στρέψω το βλέμμα μου στην πραγματικότητα και να μην περιμένω τη Bonheur (Ευτυχία) να κατέβει από το ύψωμά της, μήτε και εγώ να προσπαθήσω να το ανέβω- είναι πολύ ψηλά και οι δυνάμεις μου με έχουν εγκαταλείψει και η Αριάδνη έχει χαθεί για πάντα μες στα χαλάσματα του καιρού και στρέφομαι στον Νίκο Γκάτσο και Ζατζηδάκι: "Όποιος φοβάται το θάνατο θα τον σηκώνει στον ώμο/ το παλιό μου κιτάπι/ έχει ξεθωριάσει πια/ ποιος θυμάται την αγάπη/ ποιος πιστεύει σ' ανθρωπιά/ πάντα και πάλι πάντα και ξανά/ πάντα θα ζει και πάντα θα 'ναι αγάπη
"Αυτός ο μαύρος τόπος θα πρασινίσει κάποτε".   
"Με ένα κλωνί βασιλικό" έγραψε ο Γκάτσος. "Με τρία στελέχη λεβάντας", γράφω εγώ, και ξανά επιστρέφω στην ανάγνωση στην Οδύσσειά μου, εγώ ο Κανένας...          
        

                     

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου