Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Η ΔΗΜΑΡ, οι φαρμακευτικές εταιρείες και τα υποβρύχια...

...πώς μπορείς Σκοπελίτη να δικαιολογήσεις την άρνηση του παραπάνω παρτσαδιού, της τάχατες "αριστεράς" να ψηφίσει κατά της εξεταστικής για τα υποβρύχια (σκάνδαλο ολοφάνερο και ξεδιάντροπο) και να υπερψηφίσει την τροπολογία για τη "δήθεν" φθήνια ύποπτων γενόσημων φαρμάκων, ενώ όλοι γνωρίζομε την αναλγησία των φαρμακευτικών εταιρειών;, ενώ όλοι μας γνωρίζομε τη λυγουριά και τη λαμογιά του ΠΑΣΟΚ;, ενώ όλοι μας γνωρίζομε την αδηφαγία των τραπεζιτών; 
Μα, η ίδια η δήλωση, ότι τάχα δεν είναι εποχή να ποινικοποιηθεί η πολιτική σκηνή, εγώ την ερμηνεύω ότι πράγματι υπάρχει ενοχή
Αγαπητέ αναγνώστη Σκοπελίτη, δεν μπορώ να απαντήσω, ή μάλλον θα απαντήσω, το παραπάνω παρτσάδι, ΔΗΜΑΡ, αλλιώς, συνιστά την κουφεταρία ή κοκεταρία της ανύπαρκτης αριστεράς, συνιστά αυτό που λέμε: Ανεύθυνο-Υπεύθυνος τραγέλαφος.  
Ξέρομε πια όλοι μας ότι μας κυβερνούν εντολοδόχοι, τσιράκια, υπαλληλίσκοι, άνθρωποι με χαμηλή, σχεδόν σερνάμενη σαν γερασμένη πόρνη ανηθικότητα, κοντοί στο δέμας και παχύδερμα στο πλάτος, φυσικά οι παραπάνω χρειάζονται κουφέτα, και μάλιστα ροζ, ε, αυτά τα ροζ κουφέτα, δεν είναι άλλοι από τα φτηνά παράσημα του κοινοβουλευτικού φασισμού της εποχής: οι ΔΗΜΑΡ-αίοι ή ΔΗΜΑΡ-ρίτες. 
Βέβαια, είναι μια εποχή που θα διαρκέσει, δυστυχώς, δεν μπορώ να προφητεύσω το πότε θα παύσει, δεν είμαι δίφυλος για να έχω μαντικές ικανότητες, το μόνο που μπορώ να πω είναι: θα παύσει όταν η Ύβρις φάει τα παιδιά της, διότι τίποτα υβριστικό δεν γίνεται, δεν έχει γίνει, στο πέρασμα των αιώνων και δεν αυτο-αφανίστηκε- η Νέμεσις, έχει πάντα τον τελευταίο λόγο- έχει μεγάλη σημασία αυτό; ΌΧΙ, γιατί στο μεταξύ θρηνούμε θύματα, και οι καλύτεροι πάνε του σκοτωμού.
Του ανθρώπου του αρέσει ο όλεθρος, γεννιέται ολέθριος, σιχαμένος, επιρρεπής, του αρέσει και του πρέπει να ανήκει κάπου, για να μπορεί να δικαιώνει τα παραπάνω, μη γνωρίζοντας όμως, ότι αν δεν ανήκεις πρώτα στον εαυτό σου, δεν μπορείς να προσφέρεις το παραμικρό σε κανέναν άλλον. Γνωρίζοντας τον εαυτό σου, σεβόμενος τον εαυτό σου, τότε ίστασαι ως σύντροφος, και όχι ως υπηρέτης ή αφέντης απέναντι, δίπλα, πλάι, πίσω, πάνω, κάτω, σε όποια κατεύθυνση θέλεις στον άλλον. Αν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, δεν μπορεί να ανήκεις σε καμιά παρέα, σε κανένα κόμμα, σε καμιά θρησκεία, σε καμιά μεγάλη ιδέα, σε κανένα μεγάλο σχέδιο, κάποια στιγμή θα λακίσεις, θα το προδόσεις, και αυτό γιατί ποτέ δεν υπήρξες, ένα κουφέτο ήσουν σε όλη σου τη ζωή, και μάλιστα "ΡΟΖ".
Είναι ολοφάνερη πια η κατάσταση-, η μεγάλη ληστεία του αιώνα δεν είναι η Ληστεία του Λονδίνου, είναι της Ελλάδας, και ο αρχηγός της ληστείας: η Γερμανία-, όμως διάβασα και ένα ευχάριστο, οι αποταμιευτές σήκωσαν 74 δις ευροΜάρκα από τις τράπεζες, (μακάρι να τα μετέτρεψαν σε αγγλικές λίρες) και αυτό με χαροποίησε, διότι εδώ και 3 χρόνια βροντοφωνάζω: Μην αποταμιεύτε, κλείστε τις τράπεζες, τσιράκια σας να γίνουν οι τραπεζίτες, να σας παρακαλάνε, σπάστε αυτόν τον γόρδιο δεσμό πολιτικών τσιρακίων/τραπεζιτών/εταιρειών- αρνηθείτε επιτέλους την τυραννίας τους, μη φοβάστε, αλλιώς ο φόβος σας τους βοηθά να σας κλέβουν, να κλέβουν την ίδια σας τη ζωή.
Η Αναλγησία της αδηφαγίας, η αναλγησία της κερδοσκοπίας, η αναλγησία της απληστίας, η αναλγησία των φαρμακευτικών εταιρειών, (θυμάστε τα ληγμένα φάρμακα;) 
Ναι, όλα τα παραπάνω υπάρχουν και δεν θα παύσουν να υπάρχουν, το μόνο που μας μένει, και είναι το καλύτερο και το πιο μεγάλο και το πιο απλό, να γνωρίζομε τον εαυτό μας και να τον φανερώνομε, να τον φέρνομε στο φως του μοναδικού ήλιου που μας τροφοδοτεί με ενέργεια και ενάργεια και φαντασία- βλέπεις, ανόητε Σκοπελίτη, ο άνθρωπος δεν μπορεί να δει το απλό, δεν μπορεί να κατανοήσει το μεγαλείο του απλού, όλο και πιο λίγα, όλο και πιο λίγα, για να έχομε ανάγκη μόνο το ελάχιστο, ε, αυτό το ελάχιστο είναι που κάνει τα πράγματα μεγάλα και τη ζωή μας πλούσια. 
Γιατί τα έγραψα πάλι αυτά; Ποια ανόητη ελπίδα ή ψευδαίσθηση κυριάρχησε τον ψυχικό μου νου; Μην δεν είναι τάχα ανοησίες; Μην δεν είναι τάχα λόγια του αέρα; Είναι, είναι, μα δεν έχει σημασία αφού, σε λίγη ώρα θα πάω να ακούσω τους ψιθύρους της Bonheur Larme, αλλιώς: Δάκρυ Ευτυχίας, ναι, υπάρχει και αυτό το δάκρυ που σηματοδοτεί το απρόσμενο, το αναπάντεχο, το αναμενόμενο από τα βαθιά χρόνια της αθωότητάς μας και θα επιμένω να λέω ότι, κάπου υπάρχει κρυμμένη η απλή ελπίδα και η απλή ευτυχία για τον καθένα- φτάνει αυτός ο καθείς να έχει την εσωτερική ικανότητα να διακρίνει και να αφουγκράζεται πού κείται το Απλό. Το απλό τρομάζει και τέλος αφανίζει την όποια αναλγησία...
...ο καθείς κρατά το κλειδί του άλλου, φτάνει ο καθείς να φανερώνει το κλουβί του- δίχως φανέρωση του ενός, που πάντα είναι μοναδικός, στον άλλον, που πάντα είναι μοναδικός- η αθεράπευτη ασθένεια της αναλγησίας θα κυριαρχεί...

Υ. Γ.
Πρέπει, οφείλομε να καταστρέψουμε τη ΔΗΜΑΡ, όπως και τις τράπεζες... 
      
                       
    

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Η ΑΫΠΝΙΑ και η ΓΚΑΦΑ και οι άχρηστες λέξεις...

...χθες δεν κοιμήθηκα διόλου, έγραφα μανιωδώς, διέγραφα, διόρθωνα, έπεφτα στο κρεβάτι μήπως και με αγκαλιάσει ο Μορφέας, λίγο να κλείσω τα μάτια μου, λίγο να ξεκουραστώ- τίποτα, σηκωνόμουν, άνοιγα τον υπολογιστή, έκλεινα τον υπολογιστή, κάπνιζα, και ξαφνικά με έπιασε ο πανικός, δεν μπορούσα να αναπνεύσω, άνοιξα το παράθυρο, έμεινα για λίγο, σαν κρεμαστή γλάστρα, στο περβάζι, ο κρύος αέρας με συνέφερε λίγο-, πάγωσε ο χώρος, έβαλα την καμπαρτίνα, μου αρέσει να φορώ καμπαρτίνα μέσα στο σπίτι τους χειμωνιάτικους μήνες, έχω την αίσθηση πως είμαι ταυτόχρονα και έξω, δηλαδή, ένας ιδιότυπος διακτινισμός, και τότε ήρθαν οι κακές σκέψεις, βασικά οι Ερινύες μου, αλλιώς οι εφιάλτες μου, κάθε άνθρωπος έχει τους εφιάλτες του, π.χ. τι δικαιώματα και τι αξιώσεις έχω πλέον από τη ζωή και από τους ανθρώπους; Αναρωτιόμουν, και παντού έβλεπα αδιέξοδα, αδιέξοδα πολλά και λύση δεν έβρισκα, και λέξεις δεν έβρισκα, δεν μπορούσα να ελέγξω τα αισθήματά μου, κάθε μου αίσθημα έβγαζε από το θηκάρι το σπαθί του και πολεμούσε στον αέρα αόρατους εχθρούς, σαν τον Δον Κιχώτη...επόμενο ήταν να έρθει η σειρά της "Μεγάλης Γκάφας", γιατί υπάρχουν και μικρές γκάφες που δεν λαμβάνονται και τόσο υπόψη από τον άλλον/άλλους-, το θέμα είναι μην κάνεις τη "Μεγάλη Γκάφα", γιατί τότε θα την ακολουθήσει και άλλη, και άλλη, και έτσι και έγινε, και από τις συνεχείς γκάφες αισθάνθηκα ότι είμαι ηλίθιος αυτόχειρας. Είδα τον εαυτό μου να περπατά δίπλα μου και να με κοροϊδεύει και εγώ δεν τον αναγνώριζα, τον θεωρούσα ως έναν άγνωστο που πήρε το θάρρος να με περιπαίζει. Ω! πιστέψτε με, εσείς που δεν έχετε ακόμη νιώσει το παραπάνω, δεν υπάρχει χειρότερο αίσθημα αηδίας και ιλίγγου, σε αρπάζει μια δίνη που σου έρχεται να καταβυθιστείς στα πιο σκοτεινά έγκατα της γης.

"Χαμογελάστε, το αύριο θα είναι χειρότερο".        
"Αν εξηγήσεις κάτι, τόσο καλά, ούτως ώστε να μην μπορεί να γίνει παρεξήγηση- θα γίνει".
"Αν αισθάνεσαι καλά, μην ανησυχείς- θα περάσει".
"Τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα πριν γίνουν καλύτερα"
"Όλα τα καλά τα έχουν πάρει οι άλλοι".

Τα παραπάνω από τον νόμο του Μέρφυ, μου ταιριάζουν απόλυτα, σαν το καλύτερα καλοραμμένο κοστούμι που φόρεσα ποτέ. Το έβαλα καλά-καλά, το έσφιξα πάνω μου για να μη μου φύγει, και βγήκα στους δρόμους να συναντήσω εκείνο που χρόνια περίμενα να συναντήσω με ένα βασανιστικό ερώτημα που πηγαινοερχόταν στο μικρό μου μυαλουδάκι: 
"Πώς θα είναι σήμερα εκείνο που περίμενα χρόνια;" 
Και νά! που τη "Μεγάλη Γκάφα" των πρωινών ωρών την ακολούθησε μια δεύτερη. 
Ω! ναι, οι πρωινές ώρες, μετά από μια γενναία αϋπνία, είναι οι πιότερο θολές, και για να ξεκαθαρίσει το μυαλό, αντί να καθίσω να σκεφτώ, βάρεσα το κεφάλι μου στον τοίχο, και, ιδού το απαράδεχτο, το ανήκουστο, το αποτρόπαιο, γκρέμισα τον τοίχο που χρόνια έχτιζα για να με προστατεύει και να προστατεύει το όνειρο. 
Είναι αλήθεια, το κεφάλι, πολλές φορές, γίνεται σαν τη μεγάλη σφαίρα, την κρεμασμένη από γερανό που χρησιμοποιείται για την κατεδάφιση τοίχων, ή και ολόκληρων σπιτιών. Να μην σου τα πολυλογώ αγαπητέ αναγνώστη- από την αϋπνία και τον πανικό, γκρέμισα το ίδιο μου το σπίτι-, ε, τώρα, δεν χρειάζομαι ένα καλό μάθημα;, δε μου χρειάζεται να χτίσω γύρω από το κεφάλι μου τοιχάκια από μπετόν;, να μη βλέπω, να μην ακούω; Έτσι θα παύσω να μιλώ κιόλας, γιατί άμα δεν βλέπω πώς θα μιλώ;, σε ποιον θα απευθύνομαι; Αν δεν ακούω σε ποιον θα μιλώ;, ποιον θα ακούω; 
Και μπήκα έντρομος σπίτι, το οποίο μου φάνηκε φυλακή, πήγα στο κρεβάτι, κουκουλώθηκα με τα μαξιλάρια, για να μην ακουστώ, και φώναξα όσο δυνατά μπορούσα: "Είσαι Αυτόχειρας, ένας μηδαμινός αυτόχειρας".

Τρικυμία σας λέω, μεγάλη τρικυμία, όπως η παρακάτω...
...χρειάζεται σθένος και υπομονή να κρατήσεις το μακρινό όνειρο που ήρθε-, δεν έχεις σθένος, δεν έχεις υπομονή;, ε, τότε θα λάβεις τη μεγαλύτερη τιμωρία: το Κενό της Σιωπής... 
       

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Χθες, λέει, τώρα ποιος το λέει, τρέχα γύρευε, είχα τη γιορτή μου...

...και θυμήθηκα πως όταν ήμουν μικρός ρώτησα τον πατέρα μου: "Μπαμπά, τι σημαίνει γιορτάζω;" Και όταν μου εξήγησε, τον ρώτησα: "Δηλαδή, μπαμπά, γιορτάζω το βασανισμό κάποιου;" "Ναι". 
Αλήθεια, πόσο διεστραμμένος πρέπει να είσαι για να γιορτάζεις στην ημερομηνία που πέθανε από βασανισμό ένας άνθρωπος; 
Δεν με ενδιαφέρει ο λόγος-, ο λόγος και η ευθύνη του λόγου, που ο καθείς εκστομίζει, ανήκει σε εκείνον και μόνο σε εκείνον, και επειδή δεν είμαι διεστραμμένος ασθενής, από τότε ήθελα να ονομάζομαι: Ιάσων, που σημαίνει Θεραπευτής και Ταξιδευτής.
Αλλά αυτός είναι ο κόσμος: ασθενής και διεστραμμένος
Ένα νόμισμα δίχως ηθικό αντίκρισμα- δεν έχω σχέση με αυτόν τον κόσμο. 

"Μαχαλόμαγκα, να ζήσεις άσε τις παρεξηγήσεις
"Μου λένε πως μου φαίνεται/ το κόκκινο ζωνάρι/ μα δεν μου κακοφαίνεται/ γιατί 'μαι παλικάρι
"Καλογεράκι θα γινώ / να σώσω την ψυχή μου/ γιατί με σένα που 'μπλεξα/ είσαι η καταστροφή μου". 
"Τις άλλες έμπλεξα κι εγώ/ κάποια ξανθιά μικρούλα/ που έχει μάτια έξυπνα/ είναι τώρα λίγος καιρός/ όπου την αγαπάω"   
"Όλοι οι κουτσαβάκηδες/ που ζούμε στο κουρμπέτι/ έχουμε στην καρδούλα μας/ πολύ μεγάλο ντέρτι
"Χαράματα η ώρα τρεις/ θα έρθω να σε ξυπνήσω/ κρυφά από τη μάνα σου - να σε χαρώ/ να βγεις να σου μιλήσω./ Δε θα μα δει άλλος κανείς/ μόνο το φεγγαράκι". 
"Όταν συμβεί στα πέριξ φωτιές να καίνε πίνουν οι μάγκες ναργιλέ".
Πολλά μυστικά έχει η καρδιά η παθιασμένη.  Κάποιος βουβά πονά, μα τον πόνο του δεν ομολογά μη τον αποπάρουν... 

Άγιε Στυλιανέ, είσαι ένας κοινός απατεώνας, υποτίθεται πως είσαι προστάτης των παιδιών, μα σήμερα χιλιάδες παιδιά θα ξυπνήσουν χωρίς γάλα, ψωμί, χάδι μητέρας εξαιτίας της πίκρας της και του πόνου της, και λέγω: Άγιοι είναι οι ρεμπέτες του ντουνιά: Τσιτσάνης, Βαμβακάρης, Κερομύτης, Παπάζογλου, Παπαϊωάννου, Τσαουσάκης, Κυριαζής, Καλδάρας, Μπαγιαντέρας, Μητσάκης, κ. α. Αυτοί είναι οι αληθινοί Άγιοι.
Το ξέρω, το παραπάνω είναι μελοδραματικό, αλλά "το πρόσωπο της νύχτας, πνίγεται μέσα στον καπνό και τα παιδιά στο δρόμο πετάν νεκρά στον ουρανό".

"Δεν ένιψα τα χέρια μου για κρίματα άλλου,
   μήτε δέχτηκα να τα νίψει κανείς άλλος
για τα δικά μου.

Νιψίματα και Κρίματα ανήκουν σε έναν κόσμο
   φαρμακερό και φθονερό-,

πέρα από τον δικό μου".

Το παραπάνω εξάστιχο το έγραψα όταν ήμουν 14 ετών στο πίσω μέρος του πακέτου τσιγάρων, 'Άσσος", από τότε το κουβαλώ και μέσα μου και στους ώμους μου- ό,τι κάνει ο καθείς, το κάνει για να το κάνει ακούγοντας του Διόνυσου τη μουσική παιγμένη από τους ρεμπέτες και αλήτες, όχι όμως από τους Mόρτες- (από τη γαλλική λέξη "mort") Αυτοί μάζευαν πεθαμένους από την πανώλη ή από όποια άλλη θανατηφόρα αρρώστια από τους δρόμους για να κερδίσουν το φαΐ τους, να φάνε, αλλιώς- και ελάτε τώρα Σαμαρά και Βενιζέλο, μπορείτε να φάτε ψωμί αφού μαζέψετε πεθαμένους κουκουλωμένοι με τη σημαία του άθλιου αυτού Έθνους δίχως Τόπο;

"Πολύχρωμη απελπισία του καιρού μου
βοήθησέ με να εξαφανιστώ
να σκεπαστώ
απ' την ψυχρή αλήθεια που γεννάει ο χρόνος 
κατευναστικά
Χατζηδάκις, από τη μεγάλη του σύνθεση: "Η Εποχή της Μελισσάνθης" 


    
         


    

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Η Βαρβαρότητα Γερμανών ή Βαρβαρότητα ΑνθΕλλήνων...

...ώρα 6 πρωινή ακριβώς, η πρώτη δόση καφεΐνης, η πρώτη δόση νικοτίνης, η πρώτη φράση: Βαρβαρότητα Γερμανών ή Βαρβαρότητα ΑνθΕλλήνων; Η Bonheur Larme, που είναι πλάι μου, μου κλείνει σκωπτικά το μάτι. Συμφωνώ, πρέπει να αλλάξω πλευρό, δεν πρόκειται για Βαρβαρότητα Γερμανών, αλλά ΑνθΕλλήνων. 
Η Bonheur, καθώς γυναίκα, είναι εξυπνότερη από εμένα, το ένστικτό της βαθύτερο, τα συναισθήματά της πλουσιότερα και πιο οξυδερκή, με πείθει και αλλάζω γνώμη και πλευρό: τάσσομαι υπέρ της αθωότητας των Γερμανών και εναντίον των ελεεινών ΑνθΕλλήνων. Τάσσομαι υπέρ της κερδοσκοπίας των Γερμανών και εναντίον της λιγουριάς των ΑνθΕλλήνων. Τάσσομαι υπέρ της γνήσιας, μέχρι διαστροφής, ανασφάλειας των Γερμανών και εναντίον της μαγκιάς των ΑνθΕλλήνων.
Έχω δει βλάκα πρωθυπουργό, καιροσκόπο, ανάλγητο, οσφυοκάμπτη πρωθυπουργό να παίζει μονάχα ξερή, αλλά μάγκα πρωθυπουργό, πρώτη μου φορά. Μιλώ για τον τωρινό μας πρωθυπουργό. Μίλησε για "καβάτζα", (φαίνεται ότι δεν έχει χαμπαρίσει πως, ο ίδιος είναι καβάτζας πρωθυπουργός της Γερμανίας), βουλευτών σε περίπτωση άρνηση κάποιων της συμπολίτευσης να ψηφίσουν τα νέα σκληρά μέτρα.
Ίσα ρε φιλάρα μάγκα, πες τα όλα, προσκύνησε και άλλο το πλέον κερδοσκοπικό, τοκογλυφικό νόμισμα που έχει επινοηθεί ποτέ. 
Συχνά μιλάμε για αποπλάνηση ανηλίκων, μα εδώ πρόκειται για αποπλάνηση Ενήλικων. Εγώ πάντως, κάθε ΕυροΜάρκο που μου περισσεύει, το αλλάζω με λίρα Αγγλίας, νιώθω πιο σίγουρος, άσχετα αν χάνω προσώρας με την εναλλακτική πράξη.
Οι ΑνθΈλληνες είναι εδώ, οδηγούν τον τόπο σε πλήρη μαρασμό εξαιτίας ενός νομίσματος- άρα οι πολίτες είναι νομίσματα που κυκλοφορούν χωρίς ηθικό αντίκρισμα, και όχι το αντίθετο, όπως θα έπρεπε να συμβαίνει.
Ζήτω ο ΦΟΒΟΣ που ασκεί το ΜαρκόΕυρο, Ζήτω η λιγουριά μας που επιτάσσει: Καλύτερα ψωροευρωπαίος, παρά Έλληνας ή ΝεοΈλληνας, που συνηθίζω να γράφω, χωρίς αξιοπρέπεια, τιμή, πολιτισμό. 
Αυτή τη μέρα, 24 Νοεμβρίου 2013, καταθέτω την πλήρη υποταγή μου στις "Κιλότες", που φορούν τα "αρσενικά", πρέπει να αποδεχτώ την ήττα μου, αλλά, από την άλλη μεριά πρέπει να ορθώσω τη γνήσια εξέγερσή μου υπέρ τις κιλότες των γυναικών- των αληθινών γυναικών, όχι των φεμινιστριών-, πρέπει να είμαι συνεπής, δηλαδή: όπως απεχθάνομαι τα ευνουχισμένα αρσενικά, έτσι απεχθάνομαι και τα οπλισμένα θηλυκά: Femme-νισμός/ homme-νισμός, το ίδιο και αυτό.
Ο Τολστόι έγραψε: "Η σύγχρονη ιστορία μοιάζει με τον κουφό που απαντάει σε ερώτηση την οποία κανείς δεν του έκανε". ¨
Την παραλλάσσω ελαφρώς: "Η σύγχρονη εποχή μοιάζει με κωφό που απαντάει σε ερώτηση που του απηύθυνε ένας τραυλός". Φίλτατοι φίλαυτοι, έχομε τελειώσει, και χαίρομαι που έχομε τελειώσει, ε, δεν ήταν και τόσο ευφυές το ξεκίνημά μας. 
Και τώρα κρουστά, τρικυμιώδη κρουστά, και πνευστά, δαιμονιώδη πνευστά, όπως πολύ καλά ήξερε ο Νίτσε να ενορχηστρώνει: "Μια λαίλαπα παρασέρνει όλα αυτά τα νεκρά, τα σάπια, τα εξαρθρωμένα, τα εκτρωματικά πράγματα σ΄ ένα στρόβιλο κατακόκκινης σκόνης και τα σηκώνει σαν γύπας στον αέρα. Θαμπωμένα και ταραγμένα, τα μάτια μας μάταια αγωνίζονται να διακρίνουν αυτό που χάθηκε. Γιατί ό,τι βλέπουμε τώρα μοιάζει σαν να βγήκε από το μνήμα..."* 
"...γιατί ό,τι βλέπουμε τώρα μοιάζει σαν να βγήκε από το μνήμα...
του ΕθνικοΣοσιαλισμού και του Δωσιλογισμού...

Σε ευχαριστώ Bonheur, μου άνοιξες τα μάτια- πάντα η γνήσια γυναίκα μου άνοιγε τα μάτια...
...η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει...

*Μετ. Γιάννη Λάμψα.
                                   

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Ο Τατσόπουλος, ο Βορίδης, ο Καμίνης και ο Δασκαλόπουλος...

...μα τι παροξυσμός βλακείας είναι αυτός που τους δέρνει; 
Τι οίστρος, τι οργασμική ευτέλεια, όλοι σπεύδουν να ευτελιστούν, όλοι έχουν μπει στον αγώνα δρόμου φωνασκώντας: είμαι και ένας δρομέας στον αγώνισμα της ευτέλειας και της σκατολογίας και της ηλιθιότητας...τέρμα, μεταλλαχτήκαμε σε πρόθυμους δολοφόνους των εαυτών μας και αδίστακτων αφανιστών του τόπου μας, τέρμα, όλοι κρατούνε φτυάρια και θάβουν τα πτώματα των άλλων μέχρι που θα θάψουν από κεκτημένη ταχύτητα και τα δικά τους πτώματα. Ο καθένας κάτι ζητά από τον άλλον, αλλιώς δεν μπορεί να φτάσει σε οργασμό, δεν μπορεί να βρει ηρεμία, θάβει ο ένας τον άλλον, με τέτοια αγριότητα, που μέχρι οι ύαινες δεν έχουν- ο κάθε μνημονιακός θάβει την Πατρίδα του.
...ο Τατσόπουλος, μοιάζει ως πράκτωρ, είτε εκούσια είτε ακούσια, με τις τελευταίες του δηλώσεις και ανάρμοστες συμπεριφορές- αν ήμουν Τσίπρας, μα ο Τσίπρας δεν είναι δυστυχώς Σκοπελίτης, θα τον έδιωχνα από την τάξη, αφού πρώτα τον χαστούκιζα για την αμετροέπειά του, αλλά περισσότερο για τον κομπλεξισμό του.
Δεν επιτρέπεται να ανήκεις σε μια ομάδα και να την εκθέτεις εκ των έσω-, αν δεν σου αρέσει πλέον η συντροφιά τους, παίρνεις το ελαφρύ σου δέμας και φεύγεις, και τότε ίσως αποκτήσεις ένα σχετικό βάρος. Δεν επιτρέπεται να υβρίζεις έναν αρχηγό κόμματος αντιπολίτευσης, ως τον πλέον αναξιόπιστο, ενώ ακόμα δεν έχει δοκιμαστεί, (όχι πως υποστηρίζω τον Καμμένο, αλλά δεν τον υβρίζω, που ως πολίτης έχω κάθε δικαίωμα), και δεν αποκαλείς αναξιόπιστο εκείνους που πράγματι έχουν αποδείξει έμπρακτα την αναξιοπιστία τους, π.χ. Σαμαρά, Βενιζέλο κ. α., και από την άλλη μεριά να υποστηρίζεις μια πιθανή συνεργασία με το Πασόκ και όχι με τους ΑΝ.ΕΛ. 

Και έρχομαι στον κο Βορίδη, τον οποίο άκουσα να λέει σε έναν άνεργο συμπολίτη μας, άνεργη και η γυναίκα του και με δύο παιδιά, ο οποίος έχει μια μονοκατοικία από τον πατέρα του στα Πετράλωνα, στην ερώτηση του δεύτερου, πώς μπορεί να πληρώσει έναν τόσο βαρύ φόρο που του ήρθε στο κεφάλι, ο κος Βορίδης απάντησε: "Νοίκιασε το σπίτι σου και πήγαινε να νοικιάσεις ένα φθηνότερο και με τη διαφορά να πληρώνεις την εφορία". Μη γελάτε, το είπε, το εκστόμισε. 
Σαπίλα, σαπίλα, σαπίλα, σαπισμένοι όλοι σαπίζουν και εμάς.
Βόθρος, βόθρος, βόθρος, βοθρασμένοι όλοι τους μας παρασύρουν στον βόθρο τους.

Και έρχομαι στο κο Δασκαλόπουλο και Καμίνη. 
Το ΕΙ. ΕΠ. ΤΕ. ΕΛ., μου έστειλε ένα ηλεκτρονικό γράμμα με το οποίο πληροφορεί τα μέλη ότι ο Δήμαρχος, ο δημοκρατικός Δήμαρχος, συμφώνησε με το κο Δασκαλόπουλο-Συλλέκτη, να αναλάβει τον Βασιλικό μας Κήπο- ο κήπος παραμένει Βασιλικός, από τη στιγμή που έγινε επί Βασιλείας-, αυτό δεν σημαίνει πως είμαι βασιλικός, τον βασιλικό πάντως τον τρώω. Φοβερή είναι η δήλωση του κου Δασκαλόπουλου: "Σοκάρισε ορισμένους, οι οποίοι έχουν την τάση να θεωρούν τον Εθνικό Κήπο προσωπική ιδιοκτησία τους ή προνομιακό χώρο περιπάτου τους, και δεν ήθελαν τίποτα να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του, ο Εθνικός Κήπος ανήκει στην ιστορία". 
Κε Καμίνη, γνωρίζετε φυσικά ότι, ό,τι ανήκει στην Ιστορία είναι Εθνικό και Δημόσιο και όχι στον όποιον "ιδιώτη", διότι με την παραπάνω statement εμμέσως πλην σαφώς, δηλώνει ότι ο Εθνικός Κήπος ανήκει στον κο Δασκαλόπουλο και ο οποίος θα φέρει Γάλλο "κηπουργό" για να τον ανασχεδιάσει(;), κατά τη γνώμη μου και υποψία μου, αυτό σημαίνει ότι θα ανοιχτούν φαλάκρες εντός του κήπου για να χτιστούν περίπτερα που θα στεγάζουν, κατά περιόδους, έργα υψηλής τέχνης, φυσικά οι επισκέπτες θα πληρώνουν, και για τον περίπατό τους και για να δούνε έργα. 
Και αλλού: "Η πρωτοβουλία στοχεύει στη θεσμοθέτηση μιας υπαίθριας έκθεσης σύγχρονης τέχνης υψηλών προδιαγραφών..."  
Αχ! αυτές οι πρωτοβουλίες και οι υψηλές προδιαγραφές... με άλλα λόγια, πάει και ο Βασιλικός Κήπος, ο κος Δασκαλόπουλος απόκτησε υπαίθρια σάλα για να μας μοστράρει τη συλλογή του και να κερδίζει φυσικά από τους επισκέπτες, όχι όμως από τους περιπατητές, διότι θα πρέπει να πληρώνουν, (εικάζω) εισιτήριο, ελπίζω να κερδίζει και ο Δήμος όσα θα κερδίζει και ο πρόεδρος του ΣΕΒ.

Τέλειωσε, κάθε τι Εθνικό και Ιστορικό ανήκει πλέον σε "ιδιώτες". Αν ήμουν νέος θα πήγαινα στην Αλβανία, στον τόπο των πρώτων πολεμιστών ελευθερωτών του δικού σου τόπου κε Καμίνη, κε Δασκαλόπουλε. Από εκεί, μακριά θα σας έβλεπα και θα γελούσα καλύτερα, τώρα όμως που είμαι εντός σήψης σας και σήπομαι και εγώ μαζί σας, δεν μπορώ να γελάσω, μπορώ μόνο να κλάψω, και κλαίω, γιατί όλα εδώ, σε αυτό το κράτος των παράνομων κρατιστών, τα πάντα δύναται να αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη, για αυτό και χθες είπα σε έναν φίλο μου: "Η μόνη σωτηρία μας είναι να δημιουργηθεί ένα κόμμα μια γνήσιας "Κεντρο-Αριστερο-Δεξιάς", ούτως ώστε εμείς οι καθαροί, οι λίγοι απομείναντες να μην δυσανασχετούμε όταν βλέπομε έναν κεντρώο να γίνεται αριστερός, έναν αριστερό να γίνεται δεξιός, έναν δεξιό να γίνεται αριστερός, έναν κεντρώο να γίνεται δεξιός.

Γίνομαι εχθρός της Τέχνης όταν άνθρωποι σαν τον κο Δασκαλόπουλο αναλαμβάνουν τη διευθέτησή της ή χειραγώγησή της...
κε Καμίνη, κάνατε λάθος, θα μπορούσατε να παραχωρήσετε τον Κήπο τον Βασιλικό, επιμένω να τον αποκαλώ έτσι, αυτόν τον όμορφο κήπο, στον γλύπτη Θόδωρο, Τάκι, Κουνέλη, Κουλεντιανό, Καπράλο, Καραχάλιο, και άλλους γλύπτες, που δεν μου έρχονται τώρα στο νου, γιατί ακούω την 9η Συμφωνία του Brouckner, και θα βλέπατε τι κήπο θα έφτιαχναν, θα τρίβατε τα μάτια σας και θα μένατε και στην Ιστορία ως ευφυής Δήμαρχος, αλλιώς Άρχοντας της Πόλης- τώρα δεν θα μείνετε, είμαι σίγουρος για αυτό- απλώς, ένας απλός Δήμαρχος.

Κε Τσίπρα, ο Τατσόπουλος δεν είναι αριστερός, είναι κεντροαριστερόςδεξιός. Διωξ' τον, θα κάνει και άλλο κακό στο κόμμα, εκτός και αν αυτό σε/σας συμφέρει, να μη γίνετε ποτέ κυβέρνηση- βλέπετε αυτός ο άμοιρος τόπος γεννά, πανάθεμά τον, μικρούς ανθρώπους και ενίοτε πέντε έως δέκα που δικαιώνουν την Ελλάδα- η μάζα επιβεβαιώνει τον Νεο-Έλληνα. 
Ζήτω η Αλβανία και ο Μάρκος Μπότσαρης. 
Κάτω η Τέχνη και οι αμετροεπείς. 
Κάτω οι πλούσιοι και οι φτωχοί. 
Κάτω η Δεξιά, η Αριστερά, το Κέντρο, η Αναρχία, η Εξέγερση, το Ήθος, η Τιμή, το Κλέος, το Σθένος, η Αρετή. 
Κάτω Όλα, πολύ Κάτω, Κάτω όλα, για να κατεβείτε εκεί που αξίζετε- στον Καιάδα σας. Σαπισμένοι, Ω! σαπισμένοι και λησμονημένοι από τώρα...

"Η στέρηση χαλά τον άνθρωπο αν δεν είναι από σόι.
Χαλιέται σαν τρίμμα κάτω από δείκτες κερδών.
Το κέρδος φράζει με πίσσα τα μάτια.
Ράβει τα στόματα με ατσάλινο νήμα".

Δικό μου το παραπάνω, δική μου και η φωτογραφία...


...ένα Ξεκοιλιασμένο Σαπισμένο Ρόδι η Πατρίδα μου...          
               
        
    

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Το πιο πραγματικό και αληθινό "Νόμισμα" είναι ο Άνθρωπος...

...ο άνθρωπος έχει το πραγματικό και αληθινό αντίκρισμα, τη δίκαιη νομή, τη μοιρασιά, και αυτός είναι ο "Καθαρός" άνθρωπος.

Η λέξη "Νόμισμα" προέρχεται από το "Νομίζω" και το "Νομίζωαπό το: "Νόμος", δηλαδή, ό,τι έχει διανεμηθεί και πολλά άλλα, μέχρι το "Έθος-Συνήθεια", μετά ανακαλύφθηκε το χαρτί και ονομάστηκε: "Χαρτονόμισμα", δηλαδή, χάρτινα πράγματα. Όταν ο Βenjamin Franklin ξεστόμισε τη μεγαλύτερη βρισιά, που ξεπερνούσε όλες μαζί τις Δέκα Βρισιές (εννοώ, τις Δέκα Εντολές κάποιου Μωυσή που εξανδραπόδιζαν, στερούσαν, αφαιρούσουν, εξόριζαν τον άνθρωπο από τον ίδιον τον άνθρωπο) "Time is Money", ίσως να μην γνώριζε ότι άνοιγε την πρώτη πετρελαιοπηγή τοκογλυφίας και ως θαυμαστής της εξοικονόμησης, (φυσικά στην οικονομία και όχι των ψυχικών δυνάμεων όπως την εννοούν στην Κίνα), έθετε τα θεμέλια της απέραντης απληστίας και την εξαγορά της ανθρώπινης ύπαρξης από αυτή, γιατί τι άλλο σημαίνει: εξοικονομώ;, παρά από το παραμερίζω τη φαντασία, το δίκαιο, το ανάλογο κατανεμημένο;, μέχρι που κάνω το σκατό μου παξιμάδι όπως θρασύτητα ξεστόμισε ένας βουλευτής της δεξιάς- όπως βλέπετε φτάσαμε και στη σκατολογία- μάλλον με σκατά τρέφονται οι βουλευτές, αλλιώς δεν θα ξεστόμιζαν σκατένια λόγια-, πάντως διαφωνώ με τον B. Franklin, "Time is money", πιστεύω στο: "Money is Time".
Βέβαια το έλεγε στα χρόνια του, σήμερα ίσως να έλεγε το δικό μου. Οι "Παράδες είναι ο χρόνος", είναι μια αλήθεια-, χρησιμοποιώ τη λέξη: ""παράς" γιατί με παραπέμπει στο παραδίνομαι, και στον παρία. Δώστε μου λοιπόν παράδες και θα δείτε με πόση λαχτάρα θα παραδοθώ σε κάθε είδους ηδονή και λαγνεία και φιληδονία, θα γίνω ο πιο πρόστυχος από όλους τους πρόστυχους, θα ξεπερνούσα ακόμη και το Μαρκί ντε Σαντ, και το Μπατάγ-ι, και άλλους, όλοι οι πρόστυχοι θα με έδειχναν με το λιγδιασμένο δάχτυλό τους λέγοντας: "Αυτός είναι ο πιο πρόστυχος από εμάς τους πρόστυχους". 
Ποιοι είναι οι "πρόστυχοι;", όλοι αυτοί που ξεραίνουν το σκατό τους, το κάνουν παξιμάδι και το τρώνε. Και σίγουρα θα γινόμουν μεγάλος πρόστυχος, μόνο και μόνο για να εκδικηθώ τους πρόστυχους καθώς, ποτέ δεν δέχτηκα να είμαι μικρός σε οποιοδήποτε και οτιδήποτε, μεγάλος ήθελα να ήμουν στη βλακεία μεγάλος και στην εξυπνάδα, μεγάλος στο πίγκι-πόγκι, μεγάλος στην αμετροέπεια, μεγάλος στα κατακόρυφα, μεγάλος στα οριζόντια, μεγάλος, στα πλάγια, μεγάλος στα πλάτη μόνο και μόνο γιατί ο φόβος δεν με κατοίκησε, μόνο ένας φόβος: ο φόβος της βίας. Από πάντα μου φοβόμουν τη βία, δεν ήξερα πώς να την αντιμετωπίσω, τη θεωρούσα ίδιον σχιζοφρενούς ανθρώπου, πάντως αν τη φοβόμουν λιγότερο, ίσως να γινόμουν ο πιο βίαιος των βίαιων, μόνο έτσι θα αφανιζόμασταν εμείς οι βίαιοι- όταν συγκρούονται δυο καταστροφικές δυνάμεις, μοιραία αφανίζονται και ξανά έρχεται η άνοιξη στα πεζούλια των ανθρώπων.
Το παν και η ουσία είναι να μην εξαπατάμε τον εαυτό μας, είτε στο καλύτερο είτε στο χειρότερο- πάντα να είμαστε προετοιμασμένοι και για τα δυο- η αυτο-εξαπάτηση ό,τι χειρότερο δηλαδή, γιατί δεν είμαστε εμείς, αλλά οι άλλοι, ο πρόχειρα ντυμένοι, οι άκομψοι, οι υβριστές, οι θρησκευόμενοι, οι ιδεολόγοι, οι δυσκοίλιοι, διότι δυσκοιλιότητα και τσιγκουνιά είναι το ίδιο και αυτό- αφοδεύσατε ήρεμα σήμερα κε βουλευτά με την παχυλή αποζημίωση;. κάνατε παξιμάδια τα περιττώματά σας; 
Ναι, είπατε;, ε, τότε, Μπράβο σας, σας αξίζει το προσωπείο ενός τέρατος. 

"Δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξει αυτός ο κόσμος,
γνωρίζω όμως τον τρόπο του έρωτα 
που αλλάζει τους ανθρώπους

Το παραπάνω τρίστιχο είναι δικό μου από ένα ποταμίσιο κείμενο, και η παρακάτω φωτογραφία του εαυτού μου, άλλο δικό μου, άλλο εαυτός μου...
                  

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Σήμερα θα σας τραγουδήσω πάλι Χατζηδάκι και Γκάτσο..

...παρόλα τα τραγικά που συμβαίνουν στη μικρή μας πόλη, που δεν είναι πόλη πια, αλλά ένα φρικτό κελί με ένα σωρό κατατρεγμένους, νευρικούς, βίαιους, εγκληματικά απαθείς, ασθενείς, ψυχασθενείς, άδικα πτωχευμένοι, αλαφροΐσκιωτοι, ταραγμένοι στας φρένας, άθελα θλιμμένοι, άθελα μελαγχολικοί, ζητιάνοι επικίνδυνοι, ζητιάνοι αξιοπρεπείς, άνθρωποι πονεμένοι, εξαντλημένοι από την πίεση των πληρωμένων δολοφόνων- εννοώ τους πολιτικούς μας, εννοώ τον τραγέλαφο που τους παραδέρνει, εννοώ τη βλακεία, την κουταμάρα, την ηλιθιότητα, την αναλγησία...στοπ! πολλά έγραψα, η κοινωνία μας πάει καλά, είναι όρθια, δημιουργική, πλούσια και νά μια εικόνα: φανταστείτε μια γυναίκα γυμνή καθήμενη που να σχηματίζει το γράμμα "Μ" και εμείς ως κοινωνία ελεύθερων πολιτών, να περνούμε με ανοιχτές τις παλάμες μπρος από το ορθάνοιχτο αιδοίο της από όπου πετάγονται ΕυρωΜάρκα και ταυτόχρονα ακούγεται μια βάρβαρη φωνή στα γερμανικά να λέει: "τόσα σου χρειάζονται για να ζήσεις, άλλα δεν έχει, και πού είσαι, επαίτη, θα μου τα χρωστάς, σου τα δίνω τώρα για να έχω να παίρνω μετά"...
Ω! τι φρικτή εικόνα έγραψε πάλι ο Σ. Β. Σκοπελίτης, αυτός ο ρομαντικός, (με την καλή έννοια, και όχι με εκείνη των συγγραφέων και ποιητών) ο έχων την καρδιά του αιωνίως ανοιχτή γιατί ποτέ του δεν νοιάστηκε και δεν σκέφτηκε το κέρδος, άλλωστε τι να το κάνει το κέρδος, πού να το πάει το κέρδος, το κέρδος είναι βαρύ για τη λιπόβαρη καρδιά του, ε, λοιπόν αυτή η λιπόβαρη καρδιά μπορεί να σηκώσει άλλα βάρη- ανθρώπου βάρη, γιατί ο Σ. Β. Σκοπελίτης από μικρός έμαθε πως ένα μονάχα βάρος φέρει: του εαυτού του και ο εαυτός του είναι άνθρωπος και όμοιος με άλλον άνθρωπο, αλλά πότε-πότε το μυαλό του, εξαιτίας ανεξέλεγκτης οργής παίρνει στροφές διαστροφής...ώπ! πάλι αλλού διάβηκα από εκεί που ξεκίνησα να διαβώ, ευτυχώς υπάρχει η Bonheur Larme και με επιστρέφει...

"Όταν την πόρτα μου κτυπήσεις κάποια μέρα/ μετανοιωμένη θα κατέβω τα σκαλιά/ να θυμηθούμε λίγο-λίγο τα παλιά/ που γίναν στάχτη και καπνός μες τον αγέρα/ Είσουν μια βρύση τ' ουρανού κι ήμουν μια στάλα/ πικρή μου αγάπη στον απάνω μαχαλά/ μέρα και νύχτα κάναμ' όνειρα πολλά/ μέρα και νύκτα κάναμ' όνειρα μεγάλα/ όλα χαθήκαν κι η ζωή μας πήγε στράφι/ μας βρήκαν μπόρες μες του κόσμου την ψευτιά/ ποιος ξέρει η μοίρα στα κρυφά της τα χαρτιά/ τι άλλη απόφαση για μας τους δυο να γράφει"

"Έτσι σ' ένα πιθάρι βαθύ το σταφύλι ξεραίνεται/ και στο καμπαναριό μιας συκιάς κιτρινίζει το μήλο/ Έτσι με μια γραβάτα φανταχτερή/ Στην τέντα της κληματαριάς το καλοκαίρι ανασαίνειΈτσι κοιμάται ολόγυμνη μέσα στις άσπρες κερασιές/ μια τρυφερή μου αγάπη/ Ένα κορίτσι αμάραντο σα μυγδαλιάς κλωνάρι/ Με ο κεφάλι στον αγκώνα της γερτό και την παλάμη/ πάνω στο φλουρί της/ Πάνω στην πρωινή του θαλπωρή όταν σιγά-σιγά σαν τον κλέφτη/ Από το παραθύρι της άνοιξης μπαίνει ο αυγερινός να την ξυπνήσει!  

Τελειώνω με τις δυο μεγάλες ανάσες του κόσμου: του Sonny Rollins και του Coleman Hawkins που στη συνάντηση τους μια φορά πριν χρόνια σταμάτησαν τον χρόνο. Καθώς καταλάβατε μίλησα πάλι για πολιτισμό, μίλησα για μένα, τον ερωτευμένο με τον εαυτό του γιατί ερωτεύτηκε ξανά ένα αμάραντο κορίτσι που δεν το έχει δει ακόμα με την παλάμη πάνω στο φλουρί του-, το κέρδος γεννά τέρατα, αυτοί που το κυνηγούν ηδονίζονται κοιτώντας τις αγριόφατσες των χαρτονομισμάτων- δεν ξέρουν πως τα αληθινά χαρτονομίσματα, εκείνα που έχουν αληθινή και πραγματική αξία, είναι οι καθαροί άνθρωποι- αυτοί που δεν φέρουν το βάρος του κέρδους, αλλά το βάρος του ανθρώπου.

Χατζηδάκι- Γκάτσο, πάλι ορθώσατε εντός μου την ευφυΐα της καρδιάς μου, πάλι δώσατε ρυθμό, μαζί με τις παραπάνω δυο ανάσες, στην καρδιά της ευφυΐας μου...Καλό σου βράδυ, Bonheur Larme- Δάκρυ Ευτυχίας, αλλιώς...


...σχιστόλιθος στον ουρανό από ένα μου ταξίδι στη Θεσσαλονίκη.      
                             

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Υπάρχει μια τεράστια τρύπα στον τόπο μας- η τρύπα της έλλειψης της επίγνωσης των πράξεών μας, των λόγων μας...

...από τα μετ' εφηβικά μου χρόνια, θυμάμαι πολύ καλά, άρχισα να δυσπιστώ για πολλά πράγματα, ουδέν το θέσφατο, έλεγα, ουδέν το ισχύον, πάντα κάτι άλλο υπάρχει που οφείλεις να διερευνήσεις, πάντα υπάρχει το κρυπτό, το καλυμμένο, το βάθος εκείνο που λίγοι τολμούν να κατέβουν. Μετά άρχισα να αμφισβητώ τις ταμπέλες, τις ειδικότητες, την καθηγησία, τους λογοτέχνες και τέλος τους ποιητές- φυσικά με τις εξαιρέσεις τους- και αυτές οι εξαιρέσεις ήταν οι οδηγοί μου. Αυτή μου η, εκ του φυσικού, αμφισβήτηση με ώθησε να ασχολούμαι με τα κοινά και να γράφω και να πράττω αντίθετα με ό,τι ίσχυε- να το γράψω αλλιώς: δεν μου άρεσε και δεν αποδεχόμουν την κοινωνική πραγματικότητα, αντίθετα, αποδεχόμουν την αλήθεια της φύσης. Η φύση δεν αποτελείται από πράγματα, όπως το κοινωνικό περιβάλλον, τότε ξεχώρισα μέσα μου τι είναι αλήθεια και τι πραγματικότητα, και όταν γνώριζα άνθρωπο με καλοσύνη και με εσωτερικό πλούτο και με σοφό λιτό λόγο και με πράξεις απλές και καίριες, και ας ήταν αραπατζής, ψαράς, χαμάλης, παπουτσής, τότε τον ταύτιζα με τη φύση- δεν ήταν βλαπτικός για το σύνολο της κοινωνίας. Δεν μου άρεσε να κάνω συντροφιά εκείνους που είχαν "αξία", αλλά με τους "Άξιους". 
Μου άρεσε να ξεχωρίζω τις έννοιες, ενίοτε μου άρεσε η όμορφη ασχήμια και απέφευγα την άσχημη ομορφιά. Φυσικά μου άρεσε η ομορφιά ενός κοριτσιού ή αγοριού, αλλά δεν ήταν η όψη που με έλκυε για να το/τον πλησιάζω, όσο η αισθαντικότητα, όσο η ενέργεια που ανταύγαζε. Γρήγορα ξεχώρισα το αρσενικό από άνδρα, την γυναίκα από το θηλυκό, τον ευγενή από τον ευγενικό. Ξεχώριζα εκείνον που  κάτι άλλο, έξω από αυτόν, καθορίζει τις πράξεις του και τα λόγια του, από εκείνον που ορθωνόταν μέσα από το δικό του λόγο και δική του παρατήρηση και δεν το καθόριζε ουδέν έξω από τη Στάση του. 
Έμαθα παρατηρώντας: η εκ του φυσικού μου παρατηρητικότητα, με ώθησε να κρατήσω φωτογραφική μηχανή, η μηχανή με βοήθησε να επιβιώσω (άρα δεν είμαι φωτογράφος, αλλά επιβιωτής- συγνώμη για τη λέξη- δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο) και στο να εξελιχθεί και αυξηθεί η παρατηρητικότητά μου, άρα, όλα τα οφείλω στην περιέργεια. 
Τι σημαίνει περιέργεια; Το λέει η λέξη: Περί του έργου
Τι σημαίνει: Έργο; Το λέει η λέξη: αποτέλεσμα εργασίας, αλλιώς το αποτέλεσμα αναγκαίας και χρειαζούμενης ενασχόλησης του ανθρώπου- Ανάγκη και Χρήση το αντίθετο τους: δουλειά: δούλος
Η παραπάνω εικόνα ήταν η αρχική μου ιδέα για το εξώφυλλο του βιβλίου μου: "Η σκοτεινή πλευρά της φωτογραφίας, ή γιατί η φωτογραφία (δεν) είναι τέχνη" που οσονούπω θα κυκλοφορήσει από τις εκδ. νήσος. Τη βρήκα όμως φιλολογική, συμβολική. Υποτίθεται, πως οι ρόγες του ροδιού είναι οι χιλιάδες φωτογραφίες που τράβηξα και που τώρα ανήκουν στον καιάδα των ετών μου, και να σκεφτείτε πως αυτή τη μηχανή την κράτησα στην εφηβεία μου, και ακόμα την έχω, άρα, αφού την έχω, εξακολουθώ να ανήκω στην εφηβεία μου. Διέρχομαι την εφηβεία της ωριμότητας, μιας ωριμότητας επίγνωσης και φιλοτιμίας. Είμαι φίλος της Τιμής και της Αξιοπρέπειας- δεν ποίησα ούτε μία ψευδή ή ψεύτικη εικόνα- έχω επίγνωση της αναγκαίας ενασχόλησης, επίγνωση που λείπει από τους κάτωθι συγγραφείς: Σώτη Τριανταφύλλου, Πέτρου Τατσόπουλου, Χειμωνίδη, Χειμωνά κ. ά. μεταξύ αυτών και ποιητάδες με ύφη και κασκόλια και γένια και με υποκριτικό προσωπείο μελαγχολίας, δηλαδή οι υποτιθέμενοι πνευματικοί ταγοί- να χέσω το πνεύμα τους, οι οποίοι επιτρέπουν τον Όλιν Ρεν, αυτόν τον αρχιεπίσκοπο της καθολικής κερδοσκοπικής μαφίας της τοκογλυφίας και της απληστίας να διατάζει το ανύπαρκτο Εθνικό Κράτος των Νεο-Ελλήνων, να μην αλλάξουν οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, και να μην διαμαρτύρονται. 
Οι περισσότεροι από αυτούς και τους άλλους που δεν ανέφερα, είναι υποτίθεται αριστεροί, δεν έχουν όμως την επίγνωση ότι, τα λόγια τους και οι πράξεις τους, είναι δεξιάς περιστροφής, δεν έχουν επίγνωση το πόσο χριστιανοί είναι, και ας θέλουν να ονομάζονται αριστεροί- αριστερός σημαίνει πρώτα να είσαι αριστοκράτης στο πνεύμα, δηλαδή, άριστος, αν δεν είσαι άριστος, δεν πάει να λες ότι είσαι χριστιανός, αριστερός, κεντροαριστερός, δημοκράτης, χριστιανοδημοκράτης, καθολικοσοσιαλιστής (κοινωνιστής), κομμουνιστής (χριστιανός)- η μόνη που μπορεί να επιβεβαιώσει, το αν είσαι καλός ή άριστος εραστής είναι η θεία Εταίρα, το επιβεβαιώνει και ο Πραξιτέλης, που η περίφημη Αφροδίτη του, της Κνίδου αν καλά θυμάμαι, έχει τη μορφή της μιας του εταίρας και το σώμα της άλλης του Εταίρας, δεν θυμάμαι τα ονόματά των, βλέπετε βιβλιοθήκη ου βυθίστηκε για τα καλά στο πάτωμα. Ο μεγάλος μας αυτός γλύπτης ζούσε με δυο Εταίρες, Ω! τι ευτυχία, τι ευτυχία για εκείνον που όρθωσε την Ομορφιά της θεάς απέναντι στην ασχήμια της κοινωνίας, μέσα από την αναγκαία ενασχόλησή του- δηλαδή, μέσα από τις επιταγές του φυσικού του- αν όλοι ακολουθούσαμε το φυσικό μας, όλες οι κοινωνίες θα ήταν αριστερές και η GoldMan Sachs και η Μέρκελ και ο Σόϊμπλε και ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου και ο Βενιζέλος και ένα σωρό άλλα σκύβαλα δεν θα είχαν κανένα λόγο ύπαρξης- δεν θα υπήρχαν- θα έτρωγαν το κρεατάκι τους και θα ψοφούσαν- και με την ευκαιρία το ξανά γράφω: πιστεύω πώς η κρεατοφαγία είναι συνέχεια της ανθρωποφαγίας- μόλις φάω κρέας κάνω εμετό, το στομαχάκι μου, το εφηβικό μου στομαχάκι, που ακολουθεί τη φύση, δεν αντέχει να αλέσει κρέας...
...γιατί τα έγραψα όλα αυτά; Μήτε εγώ ξέρω, απλώς τα έγραψα, γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, οφείλω να επικοινωνώ με την ασχήμια της ομορφιάς, με την όμορφη ασχήμια, όπως φυσικά με τη γνήσια ομορφιά, η οποία φέρει το κυριολεκτικό όνομα: Ευτυχία, Bonheur στα γαλλικά και Ευτυχία στα ελληνικά σημαίνει: Καλή Τύχη- ευγνωμονώ την Καλή Τύχη- είμαι παρατηρητικός, άρα, περίεργος... και τι λέει ο θυμόσοφος; 
"Η Γλώσσα κόκαλα δεν έχει, κόκαλα σπάζει", και ο Πέτρος Τατσόπουλος έσπασε ο ίδιος τη γλώσσα του...                                  Υ.Γ.
Υπάρχει μια μεγάλη τρύπα. Την είδατε την τρύπα του αχταρμά;         

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Ακούσατε !!! Ακούσατε !!! Όποιος εισέρχεται στην απαγορευμένη ζώνη / ΕυρωΖώνη...

...δημεύεται η περιουσία του, κατάσχεται ο αναπτήρας του, αφήνει τα κλειδιά του κοτετσιού του στο καλάθι των επικίνδυνων αντικειμένων, καταθέτει το δελτίο ταυτότητας ή διαβατήριο- αυτόματα παύει να είναι επώνυμος πολίτης, ελεύθερος διαβάτης, ευθύς μόλις εισέλθει στην απαγορευμένη ζώνη / ΕυρωΖώνη τον ψεκάζουν με μια γερμανική ουσία παραγόμενη από γερμανικά γουρούνια και τον βάζουν να υπογράψει δήλωση νομιμοφροσύνης προς το Status Quo της ένδοξης Γερμανίας, η οποία κατόρθωσε τελευταία να κερδίσει το Μέγα Βραβείο σε διεθνή ανταγωνισμό για το ποια χώρα είναι πιο βάρβαρη και ποια χώρα στην πολιτισμένη Δύση έχει διαπράξει τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα, δεν φτάνει όμως αυτό, αν το μηχάνημα, που ελέγχει την είσοδο, εντοπίσει ότι ο εγκέφαλός σου είναι όμοιος του Χιμπαντζή, σε δολοφονούν επί τόπου, για αυτό το λόγο, επειδή είμαι Χιμπαντζής, δεν θα πάω ποτέ μου στη Γερμανία, ακόμα και αν είναι να παραλάβω το βραβείο της πιο εύκολης κατάδυσης στα υποδήματα του θηλυκού καρχαρία...
...αλήθεια, κ. Τσίπρα, πιστεύετε στα αλήθεια ότι αν δραπετεύσομε από την Απαγορευμένη Ζώνη/ΕυρωΖώνη θα καταστραφούμε εντελώς; Δηλαδή, δεν θα μπορούμε ούτε τους νεκρούς μας να θάβουμε με τα ίδια μας χέρια;, ενώ τώρα μπορούμε;
Και εσείς αρχίσατε να καταπίνετε τη μεταλλαγμένη Μπανννν'Αννννα του τρόμου; Την Μπανάνα της ΕυροΛυγουριάς; Ποιος την ξεφλούδισε για σας;, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης, ο Στουρνάρας, ο ΠαπαΝδρέου, ο ΠαπαΔήμος, ο ΠαπαΚωνσταντίνου, ο Προβόπουλος, ο, ο, ο, ο, ο...δεν ξέρετε πόσο ατυχής, εγκληματικά ατυχής ήταν η δήλωσή σας και εξαιρετικά αντιφατική που κάνατε στο Τέξας(;, δεν θυμάμαι, σε κάθε περίπτωση στις Η.Π.Α. για να είμαι σίγουρος)
...Ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο να βγάλει κανείς την τροφή από το στόμα ενός λύκου, και πόσο μάλλον όταν, αυτός ο λύκος είναι γερμανικός, και σας ρωτώ κύριοι, ιδεολογικά (δηλαδή άρρωστοι, γιατί κάθε ιδεολόγος για μένα πάσχει) υποστηρικτές των ιδιωτικοποιήσεων κερδοφόρων Δημόσιων Εταιρειών/Πηγών, δεν θα μπορούσαμε ή δεν θα ήταν καλύτερα να υποθηκεύαμε τα κέρδη τους προς εξόφληση του προ-κατ χρέους; (θα το δείτε, αγαπητοί αναγνώστες, το χρέος ήταν/είναι προ-κατ) αντί να τις ξεπουλάμε, αντί να καρπώνεται τα κέρδη μια ιδιωτική εταιρεία- δηλαδή, ένας ηλίθιος, από το: idiot/ιδιώτης-, διότι οι αρχαίοι μας μακρινοί πρόγονοι, θεωρούσαν τον μη ενεργό κάτοικο στα κοινά ως ιδιώτη, που είχε την έννοια του ηλίθιου. 
Εμ, το άλλο, τις πωλήσεις στο 20% των Κόκκινων Δανείων στους ξένους, ενώ θα μπορούσαν να προσκαλέσουν πρώτα εκείνους που ήδη έχουν πληρώσει αρκετά πριν την κρίση για το δάνειό τους, αφού φυσικά έχει διαπιστωθεί από όλες τις μεριές ότι δεν δύναται να το αποπληρώσουν- αλλά όχι, η περιουσία μας πρέπει να πάει στους ξένους- τότε ξανά ρωτώ: γιατί αποταμιεύετε σε αυτές τις τράπεζες που είναι φίλες του εχθρού μας;, και οι οποίες σας εξαπάτησαν και με το παραπάνω; Φυσικά και θα μπορούσαμε, φυσικά και θα ήταν καλύτερα, και κάποια στιγμή θα εξοφλούσαμε, αλλά όχι, οι δούλοι νεο-Έλληνες πρέπει να χρωστούν στον αιώνα τον άπαντα...εμ, το άλλο;, που πωλήσαμε για 180 εκ. καταραμένα ευροΜάρκα ακίνητα του Δημοσίου, αλλά στο βάθος του χρόνου θα έχομε πληρώσει 600, διότι το Δημόσιο θα πληρώνει ενοίκιο; Ε, ναι, δεν έχει ματασυμβεί τέτοιο εξόφθαλμο πλιάτσικο, τέτοια ξετσιπωσιά, τόση δουλικότητα.  
...κ. Τσίπρα, ποιος σας καθάρισε την μπανάνα του ΕυρωΜάρκου; Ευτυχώς που αποχωρώ από τον ΣΥΡΙΖΑ, ως ψηφοφόρος, πριν τη φάτε όλη την μπανάνα, με έχετε ενοχλήσει αφάνταστα- δεν γράφω απογοητεύσει, γιατί ποτέ δεν ήμουν "γοητευμένος" με κανένα κόμμα, και όταν μάλιστα άκουσα χθες τον συγγραφέα Πέτρο Τατσόπουλο, να δηλώνει ότι θα αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ αν συνεργαστεί με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, (όχι πως τους συμπαθώ- ένας αχταρμάς έχουν γίνει τα πολιτικά πράγματα στον τόπο μου), ενώ αν συνεργαστεί με τη ΚεντροΑριστερά ή το Πασόκ με άλλον αρχηγό, θα παραμείνει- τι του λες τώρα; 
Τι του απαντάς τώρα;, τι του εξηγείς τώρα;, τι του λες να διαβάσει τώρα;...
...και έρχομαι στην κα ΜπακοΓιάννη. Ποιο ακριβώς μήνυμα θέλησε να στείλει στους δυο-τρεις-τέσσερις βουλευτές της ισχνής κυβερνητικής πλειοψηφίας, που πιθανό, θα ήθελαν να μιμηθούν τον Ταρζάν στη Βουλή; "Προσέξτε Ταρζαναίοι της συγκυβέρνησης, έχομε και εφεδρεία, τη ΔΗΜΑΡ, ψηφίστε το νομοσχέδιο που δημεύει την ιδιοκτησία/κατοικία- δηλαδή, ψηφίστε υπέρ των Γερμανών, και όχι υπέρ των νεο-Ελλήνων, και αφήστε τις Ταρζανιές, ΑΑΑΑάάάΑΑΑΑ", η κραυγή του Ταρζάν.   Ευτυχώς, μέχρι τώρα η ΔΗΜΑΡ κάθεται στα αυγά της- ίδωμεν.

...χθες πήγα στα εγκαίνια της έκθεσης του φίλου μου ζωγράφου, Αχιλλέα Χρηστίδη. Μου άρεσε πολύ, μου άρεσαν πολλά έργα και αν ήμουν πλούσιος, και φυσικά πολιτισμένος, π. χ. σαν τον Σαμαρά ή Γεωργιάδη, (χιχιχιχι) θα αγόραζα σίγουρα ένα-δυο έργα, και δεν το γράφω γιατί είναι φίλος μου, αν δεν μου άρεσαν, θα σιωπούσα. 
...μετά πήγα σπίτι και ονειρεύτηκα. Ονειρεύτηκα όμως το όνειρο που με ονειρεύεται-, μη γελάτε, υπάρχουν και αυτά τα όνειρα, εκείνα που μας ονειρεύονται, και ενώ, μας φαίνονται πως κείτονται πολύ μακριά μας, εντούτοις τα κατοικούμε, φτάνει να μη σταματάμε να είμαστε παιδιά των ονείρων- ξέρετε πόσες χιλιάδες όνειρα έχω κάνει; Χιλιόμετρα ωρών, μιλίων δασών, όνειρα, είμαι Μηχανικός Ονείρων, αν τύχει και σας χαλάσει κανένα όνειρο, φωνάξτε με να το διορθώσω, δίχως όμως απόδειξη εξόφλησης της πληρωμής σας, καθότι τα όνειρα δεν εξαγοράζονται, και ας επιμένουν στο αντίθετο τα γερόντια στο νου, που είναι μόλις 25 ετών. Και ρωτώ: ποιος θέλει να ονειρευτεί μαζί μου; Κανείς, διότι Κανείς είμαι εγώ με ολίγον Χιμπαντζή...
...η καρδιά του ονείρου...     
  
                                

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Λάστιχο πάνε να γίνουν οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα των νεο-Ελλήνων, παράδειγμα μέγα η κα Μπακογιάννη...


...που συμβουλεύει τον Πρωθυπουργό να καλέσει back τη ΔΗΜΑΡ-ρια σχολή της αριστεράς, δηλαδή, τα σάπια καλούν τα σάπια και από εδώ προτείνω τη ΔΗΜΑΡ να επιστρέψει στην κυβέρνηση, πρέπει να επιστρέψει στη κυβέρνηση, πρέπει για να σωθεί η Ελλάδα των νεο-Ελλήνων Γερμανοτσολιάδων, πρέπει για να συνεχιστεί η παράδοση των επίορκων πολιτικών, δεν μπορούμε να ζήσομε χωρίς την Επιορκία, η χώρα μας πρέπει επιτέλους να αλλάξει όνομα και να ονομάζεται Επιορκία καθώς, οι πολιτικοί μας μοιάζουν με πρόστυχα φτενά κομπολόγια λιγδιασμένα με παχύρευστο ιδρώτα των Γερμανών, χιλιοπαιγμένα, ναι, κάτι μου λέει πως θα έχομε άλλη κυβέρνηση, χωρίς εκλογές φυσικά...

2) Διάβασα ότι ο ΓερμανοΈλληνας Σόιμπλε, θα προτείνει στο επόμενο ΓιούροΓκρουπ, αλλιώς, ΓιουρούσοΓκρουπο, να πληρώνουν και οι αποταμιευτές των τραπεζών, όταν αυτές παθαίνουν ζημιές, τουλάχιστον, όταν αυτοί έχουν καταθέσεις πάνω από 100.000 ΕυροΜάρκα. Το βλέπετε; Το έχω γράψει: πάρτε τα λεφτά σας από τις τράπεζες όσο είναι καιρός, θα έρθει η ώρα που θα σου δίνουν τα λεφτά σου αφού πρώτα υπογράφεις ένα χαρτί που θα ομολογείς τη πίστη σου στις τράπεζες. Σε αυτές τις άθλιες τράπεζες που άθλιοι τραπεζίτες έπαιζαν τα χρήματα των απλών αποταμιευτών σε ρίσκα τραπεζοκερδοσκοπικά προϊόντα, και μήτε κουβέντα στο να δημιουργηθούν δύο τραπεζικά χαρτοφυλάκια: ένα αμιγές αποταμιευτικό και ένα αμιγές επενδυτικό. Όταν, ο έχων παράδες, αλλιώς, κουράδες, επιθυμεί να τις επενδύσει, ας το δηλώνει, αν δεν θέλει, πάλι να το δηλώνει, ούτως ώστε οι τραπεζίτες, και ιδιαίτερα τα Golden Boys, (ξέρετε γιατί αποκαλούν έτσι τα μεγάλα αυτά τσιράκια; Γιατί έχουν χρυσό νύχι για να τσιμπούν την "άσπρη") να μην έχουν δικαίωμα να χρησιμοποιούν τα χρήματά σας οπουδή και μάλιστα προσχεδιασμένα για να τα τρώνε, αλλιώς να τα κλέβουν.

3) Συμβουλεύω τους πάντες: μην αποταμιεύτε, μην έχετε εμπιστοσύνη στις τράπεζες, και ξέρετε γιατί;, γιατί δεν διοικούν οι πολιτικοί που ψηφίζομε, αλλά οι τραπεζίτες, άρα αυτούς πρέπει να θεωρούμε ως κυβερνήτες. Επίσης, συμβουλεύω να μετατρέπετε τα σαχλά ΕυροΜάρκα  σε σοβαρά νομίσματα, π. χ. Λίρα Αγγλίας, Pound, και είναι όμορφη λέξη: Pound, όταν την προφέρεις γεμίζει το στόμα σου, ενώ, ΕυροΜάρκο, πέρα που είναι μακρύ, δεν θυμίζει κιόλας νόμισμα, αλλά πλιάτσικο- πρέπει να βγούμε από το ΕυροΜάρκο- μας αρέσει να είμαστε υποτελείς ενός χρηματοπιστωτικού συστήματος που δεν απέχει από μια Δικτατορία, ή Ελεύθεροι να κουμαντάρουμε το σπιτικό μας, ακόμα και αν το ρίχνουμε στα βράχια- θα είναι το δικό μας φταίξιμο, τα δικά μας βράχια, θα είναι το δικαίωμά μας, το τωρινό πέσιμο δεν είναι ακούσιο, είναι προσχεδιασμένο και καλά μελετημένο, ίσως πολλοί να το έχουν αντιληφθεί πλήρως.

4) Δεν ξέρω γιατί τα έγραψα, αφού ξέρω ότι λίγοι συμφωνούν και ίσως κανένας- δεν με νοιάζει, φτάνει που συμφωνώ εγώ- διαβάσατε πόση θα είναι η σύνταξη η εθνική μετά το 2017 ή 18, δεν θυμάμαι- μόνο 360 κωλομάρκα- τότε γιατί μας απειλούν για την υποτιθέμενη άτακτη πτώχευση;, μα για να να εισέλθουμε σε μια τακτική πτώχευση.

5) Εγώ πάντως είμαι ερωτευμένος και όποιος είναι ερωτευμένος ας κάνει μια ευχή στον Απόλλωνα, το πρώτο θεό Πολιτισμού όλου του δυτικού κόσμου, καθότι, Έρως και Πολιτισμός- ένα και αυτό. Με τον έρωτα παύει κάθε βαρβαρότητα...

Υ. Γ. ΣΥΡΙΖΑ-ίοι προσέξτε, κάνετε μεγάλα λάθη, μου μοιάζει ότι δεν έχετε κοινό νου, αυτό που δήλωσε ο κος Σκουρλέτης για τους γονείς του κου Σαμαρά είναι μια μεγάλη σαχλαμάρα, για να μην πω κάτι βαρύτερο- δεν θέλω να σας βαρεθώ γρήγορα- προσέξτε.

Το παρακάτω λουλούδι για τον έρωτά μου.


    

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Ας μιλήσομε για Σεξ, Έρωτα, Αγάπη, Ερωτική Φιλία, Φιλικό Έρωτα, Φιλικό Σεξ και για Αγοραία Συνουσία...

...Αφροδίτη μου, σου γράφω από τη μακρινή Ελλάδα και θέλω να μου απαντήσεις, αν φυσικά λάβεις τούτο το γράμμα, για το πόσο αβάσταχτα και αφόρητα και βάναυσα και βάρβαρα και ελεεινά και αποτρόπαια μισούν οι Γάλλοι σοσιαλιστές βουλευτές, ιδιαίτερα η Μοντ Ολιβιέ, που πρώτη έφερε το θέμα στη βουλή, το Αιδοίο και τον Φαλλό. Ήδη κατατέθηκε νομοσχέδιο για την ποινικοποίηση της Ελεύθερης ή Αγοραίας Συνουσίας. Όποιος πιάνεται στα πράσα να συνουσιάζεται με μια ύπαρξη θηλυκού γένους θα πληρώνει πρόστιμο 1.500 ευρομάρκων, τα οποία 1000 εξ αυτών θα δίνονται στη Γερμανία, και αν υποτροπιάσει θα πληρώσει τα διπλά...
...ναι, ναι, καλά διάβασες Καλή μου και Πλούσια Αφροδίτη, ο βελούδινος φασισμός εξαπλώνεται σιγά-σιγά, αργά-αργά αλλά μεθοδικά διαμέσου χειραγωγημένων άθλιων σοβαροφανών υποκριτικών κοινοβουλίων ή αν θέλεις μπήκαμε σε έναν νέο Μεσαίωνα- μετα-νεωτερικό, μετα-μοντέρνο, μετα-αισθητικό, προ-ινερνετικό ή μέσα στη διαδικασία της πλήρης ανάπτυξης του Global Village, δηλαδή, του ελέγχου του Φαλλού και του Αιδοίου, δηλαδή, στην απόλυτη και φρικιαστική ταφή σου, και μάλιστα το παραπάνω ντροπιαστικό, εξευτελιστικό, ανόητο, ηλίθιο, νομοσχέδιο το συνέταξαν Γάλλοι Σοσιαλιστές του ανεκΔιήγητου Φ. Ολάντ-, δηλαδή, Έρωτα, Σεξ, θα κάνουν μόνο τα ενύπαντρα ζευγάρια, σε λίγο θα απαγορευτεί και ο αυνανισμός, θα μας απαγορεύσουν να αγγίζομε και να κοιτάμε ακόμα τα μόνα όργανα που δίνουν τη μοναδική χαρά και ευωχία στο άνθρωπο- πες μου Καλή μου Αφροδίτη, πόσο μισητά απλοϊκά, μονοκύτταρα έμβια είναι αυτοί οι πολιτικοί, και μάλιστα οι θρησκομανείς σοσιαλιστές;...
...και αν της γυναίκας της αρέσει να συνουσιάζεται επί πληρωμή θα τη ρίχνουν στην πυρά εξαιτίας της ανικανότητάς των να ερωτευτούν, να αγαπήσουν, να αυνανιστούν, αγγίξουν, να χαϊδέψουν, γιατί δεν μπορεί, μόνο μίσος προς τον Έρωτα, τον όποιον Έρωτα, φανερώνει αυτό το νομοσχέδιο που θα καλεστούν να ψηφίσουν οι ανέραστοι και αντιερωτικοί Γάλλοι σοσιαλιστές, που σαν τους πρώιμους ή και σαν τους τωρινούς, μισούν το ανθρώπινο σώμα και σε συνέχεια την καρδιά, εύχομαι οι Γάλλοι, οι έχοντες ακόμα όργανα μουσικής ανάμεσα και στην κορυφή των μηρών τους, να το καταψηφίσουν.

Χθες παρακολούθησα την εκπομπή του κου ΧατζηΝικολάου: "Στον Ενικό", και όταν ξύπνησα σήμερα το πρωί, που να μην ξυπνούσα, αναρωτήθηκα τι μου έχει μείνει από όσα είδα και άκουσα. Λοιπόν, μου έμεινε αηδία και οργή, άσχετα αν ένιωθα κατάσαρκα τη βία τους και ας ήταν είδωλα οπτικών ινών. Μου έμεινε η αντιαισθητική, ενοχλητική φωνή του κου Κορκολόπουλου, του Πασόκ, η δειλή και καθώς πρέπει φωνή του κου Μιχελάκη, της Ν. Δ., μου έμεινε η υποτονική αφασική φωνή του κου Παπά, του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δυο πρώτοι, κατόρθωναν υβριστικά, κατά διαστήματα, να παρουσιάζουν τις αμαρτίες τους ως αρετές, μην απαντώντας φυσικά στις ερωτήσεις των προσκεκλημένων θεατοακροατών της εκπομπής- ολονών των πολιτικών οι φωνές ήταν ενοχλητικές, είτε για τη βαρβαρότητα που εξέφραζαν είτε για την αφασική αναπηρία των.
Ω!, ναι, ήταν μια παράσταση ύβρεως, ιδίως όταν έμπαινε το ερώτημα: "και πού θα βρείτε τα λεφτά", με άλλα λόγια: είναι μονόδρομος ο αφανισμός του τόπου, και ο ερωτηθείς να μην μπορεί να δίνει απάντηση- μα τι διάολο, αναρωτιόμουν, δεν πληροφορούνται; Δεν διαβάζουν; Ένα σωρό λύσεις έχουν προταθεί από άξιους οικονομολόγους, γιατί δεν τα οικειοποιούνται, γιατί δεν τα χρησιμοποιούν- ε, μάλλον δεν διαβάζουν, δεν πληροφορούνται- και όχι κε Δραγασάκη, δεν είναι θέσφατο το Κράτος να έχει συνέχεια, ιδίως όταν πρόκειται για ένα Κράτος διεφθαρμένων διαχειριστών, το Κράτος αυτό είναι άνομο, παράνομο, εγκληματικό, πρέπει να ανασυσταθεί, αν θέλετε να είστε και να φέρεστε αριστερός και όχι σαν τον ΔΗΜΑΡ-ιανό που δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή το όνομά του, να προσπαθεί να δικαιώσει το "Παρών" του κόμματός του στην προχθεσινή ψηφοφορία (δηλαδή, στην ουσία, ένα όχι στη Μομφή) ότι ήταν ένα πολιτικό όπλο κατά του δικομματισμού που διαφαίνεται ότι πάει να σχηματιστεί- Ω! τι αυταπάτη! Τι εθελοτυφλία! Τι αμορφωσιά πολιτική...

Έντρε, μέντρε, κάργα ντε μαγκέ, γιατί φτιαξάρε στο μινούτο ντε δουλειέν

Μου άρεσε πολύ το παραπάνω και το μεταφέρω εδώ, το είδα στο σάιτ της iefimerida, ευχαριστώ από εδώ που το χρησιμοποιώ, το βρήκα εύστοχο και μοναδικό, διότι, πράγματι, είδα τον Πρωθυπουργό να ομιλεί ως μάγκας, να λέει μαγκιές, να προσβάλλει, να λοιδωρεί και ούτε λέξη για την ταμπακιέρα...
...ποια η ουσία; Γυναίκες και Άνδρες, να αγαπάτε τις πόρνες γιατί στη ζωή η καθεμιά/καθείς, υπήρξε, έστω για δέκα λεπτά πόρνος/πόρνη, πολλά παραδείγματα μπορώ να παραθέσω, αλλά μια άλλη φορά, θα γράψω όμως ένα: Όταν ένα θηλυκό συζεί με ένα αρσενικό που το σιχαίνεται, εντούτοις παραμένει πλάι του μόνο και μόνο επειδή έχει χρήματα, και μάλιστα μαύρα χρήματα και μάλιστα είναι και ασχημόμουτρο και με τεράστια κοιλιά, η παραμονή της αυτή δεν συνιστά πράξη πορνική; 
Πρέπει να ομολογήσω πως ονειρεύομαι να τελεστεί η Μεγάλη Συνουσία έξω από κάθε Βουλή. Ονειρεύομαι τον Απόλλωνα και τον Διόνυσο να βγουν από τον Άδη και να ορθώσουν τα πιο υγιή μας μουσικά όργανα: Το Αιδοίο και το Φαλλό κάτω από αυτόν τον καταγάλανο αιθέριο ουρανό με το βαθύ ερωτικό του φως- Ω! πόσο θέλω να αφανιστούν διαμιάς όσοι βλάπτουν τον πολυδιάστατο άνθρωπο τα μονοκύτταρα έμβια.
Ζήτω το Αιδοίο! Ζήτω ο Φαλλός! Ζήτω ο Έρωτας- όποιας μορφής, αυτός μονάχα φοβίζει και απομακρύνει το θάνατο που κάθε ημέρα παραμονεύει να μας κλέψει την ανθρώπινη ψυχή μας.         
         

                         

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Η κα Θεοδώρα Τζάκρη και η Πρόταση Μομφής του ΣΥΡΙΖΑ...

...παρακολούθησα χθες σπαρτά τη συνεδρίαση της Βουλής, άκουσα όμως όλη την ομιλία του Τσίπρα, όχι γιατί ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για να δω αν επικυρώνει την ψήφο μου, όχι αν αξίζει την ψήφο μου, αλλά για να ακούσω τα επιχειρήματά του και αν αυτά πείθουν- ο όποιος αδύνατος κρίκος, οι όποιες λάθος αποφάσεις ή σχεδιασμοί, βρίσκονται εντός της Κουμουνδούρου- εκεί δεν υπάρχουν καλοί σχεδιαστές, δεν υπάρχουν σύμβουλοι με φαντασία, π.χ., για μένα, ήταν λάθος το κάλεσμα πολιτών στο Σύνταγμα κατά τη διάρκεια της συζήτησης της Πρότασης Μομφής και άλλα πολλά, αυτό όμως είναι κάτι άλλο, δεν είναι της σημερινής ημέρας- αλήθεια πάντα βρίσκεται αλλού...
...με εξενεύρισε αλύπητα ο κος Βενιζέλος, απειλητικός, εκδικητικός, φοβισμένος...
...με αηδίασε αφόρητα ο κος Σαμαράς, ψεύτης, τυφλός, θλιβερός είρων, ανάλγητος, σαν να ζει σε άλλη χώρα, όπως όλοι οι υπουργοί και βουλευτές της συγκυβέρνησης- εθελοτυφλούντες;, στρουθοκάμηλοι;, δούλοι;, φοβισμένοι;, μικρόψυχοι αποταμιευτές;, θλιβεροί συνταξιούχοι;, μα οι ΝεοΔημοκράτες είναι δεξιοί, αυτοί δηλαδή που "έσωσαν" τη χώρα από τους κομμουνιστές και από όλα δεινά, αντάμα με τους ακροδεξιούς, που ανέκαθεν υπήρχαν σε αυτή τη χώρα- τι όνειδος να είναι κάποιος ακροδεξιός, και οι Πασόκοι είναι εκείνοι που ήρθαν να σώσουν τη χώρα από τη λαίλαπα της δεξιάς, και τώρα κυβερνούν και οι δυο για την καταστροφή της χώρας...
...η σχιζοφρένεια για την οποία έχω γράψει κατ' επανάληψη...
Η παραπάνω γυναίκα ονομάζεται Θεοδώρα Τζάκρη, ανήκε μέχρι χθες στο Πασόκ, διεγράφη αυτομάτως. Αυτή η γυναίκα έχει τσαγανό, αλλιώς: taurus balls, ενώ οι 153 έχουν lambs balls. Βέβαια, έχει υπογράψει πολλά νομοσχέδια κατά της Δημοκρατίας και κατά των πολιτών, και ως φαίνεται της τα έπρηξαν τα balls...
 «Η κυβέρνηση αυτή χαρακτηρίζεται από πλεόνασμα κοινωνικής αναλγησίας ανικανότητας και από έλλειμμα δημοκρατίας και σχεδίου για την έξοδο από την κρίση. Την ίδια στιγμή που ο ελληνικός λαός εξοντώνεται από τις συνεχείς περικοπές και τους φόρους και η δήθεν ανάπτυξη αναβάλλεται συνεχώς για το μέλλον το μόνο σχέδιο της Κυβέρνησης είναι να διαχειριστεί επικοινωνιακά τους νέους φόρους και τις νέες περικοπές που της επιβάλλουν οι δανειστές μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Είναι προφανές ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει ούτε το θάρρος ούτε το ηθικό κύρος να βγάλει τη χώρα από την κρίση και τα μνημόνια. Η επόμενη ημέρα πρέπει να χαραχτεί με γνώμονα την αντιμετώπιση του κοινωνικά διαλυτικού φαινομένου της ανεργίας, την αποκατάσταση της φορολογικής δικαιοσύνης, την υπεράσπιση των δημόσιων επιχειρήσεων και την ένταξή τους σε ένα συνολικό σχέδιο δημόσιων επενδύσεων για την ανάταξη της οικονομίας, τη διάσωση του κράτους πρόνοιας και βέβαια την επαναφορά της ορθής και δημοκρατικής λειτουργίας του κοινοβουλίου. Η σημερινή μου απόφαση είναι μόνο πράξη ευθύνης απέναντι στη χώρα και απέναντι στους συμπολίτες μου που με εμπιστεύτηκαν με την ψήφο τους για να αντιμετωπίσω τα σοβαρά προβλήματα και όχι για να επικυρώσω τα emails των δανειστών».

Η παραπάνω δήλωση ανήκει στην κα Τζάκρη, δεν τη βρίσκετε γενναία και ειλικρινής, εγώ ναι, άσχετα αν έρχεται από αμαρτωλή, λόγω που έχει ψηφίσει άνανδρα νομοσχέδια, και ιδού η μικρόψυχη δήλωση ενός συντρόφου της αμνού που παρέμεινε στο κόμμα:
«η κυρία Τζάκρη ψήφισε με πολλή θερμή το πρώτο μνημόνιο όταν ήταν υφυπουργός. Σε κομβικό σημείο για τη χώρα, τώρα που βγαίνουμε από το μνημόνιο, ( παιδιά βγαίνομε από το πάρκο χαράς και δεν το πήραμε είδηση;, ω! ρε κόλαση που μας περιμένει!, και τι θα κάνομε χωρίς μνημόνιο;) επέλεξε την εύκολη λύση. Γιατί δεν το έκανε όταν ήταν υφυπουργός επί Παπανδρέου; Τότε δεν ψηφίσαμε μνημόνιο, τότε δεν πήραμε δύσκολα μέτρα; Τότε που ήταν υφυπουργός δεν έστελνε η τρόικα email; Κάποιοι θέλουν να γίνουν δήμαρχοι, κάποιοι άλλοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ...Τους εύχομαι καλό δρόμο, καμία δουλειά δεν είναι ντροπή. Βλέπω όλους τους πρώην υπουργούς που δεν πρόλαβαν να κλείσουν την πόρτα των Μερσεντές τους οι οδηγοί τους και έγιναν αντιμνημονιακοί σε ένα βράδυ. Εγώ δεν συμμετείχα στη διοίκηση τη χώρας». 
Το όνομα του κυρίου αυτού: Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος.

Χθες η κα Τζάκρη έδωσε μεγάλη μαχαιριά, μα την πιο βαθιά την έδωσε στη ΔΗΜΑΡ, στο περίεργο αυτό κόμμα της "αριστεράς", κόμμα, που δεν ξέρει πού πατεί και πού βρίσκεται, οι βουλευτές του πάσχουν από αυτοκτονικό σύνδρομο, λυπάμαι, έπρεπε να ψήφιζε υπέρ της Πρότασης Μομφής, καθότι, το ξέρει και από μέσα, αυτή η κυβέρνηση είναι ανθελληνική, είναι εναντίον των πολιτών του τόπου, δεν ξέρω ακριβώς πού ανήκουν, αλλά σίγουρα ανήκουν κάπου αλλού...
"Αν δώσεις το μικρό σου δαχτυλάκι στον Χίτλερ, θα σου κατεβάσει τα παντελόνια"...έγραψε ο Καμί, φαίνεται ότι έδωσαν το μικρό τους δαχτυλάκι στον θηλυκό Χίτλερ-Μέρκελ και εκείνη τους κατέβασε τα φαρδιά τους παντελόνια, ως αυλαία θεάτρου άβουλων θεατρινίσκων...
...χάρηκα για την Θεοδώρα Τζάκρη, την πράξη της τη θεωρώ καταλυτική, και τα λόγια του ρόλου της τα είπε πολύ καλά πείθοντας για την υποκριτική της δεινότητα (θετικά το γράφω) σε αυτόν τον θίασο των αμνών δίχως balls...
...Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο, εκτός την πίκρα μου διαμέσου της παρακάτω εικόνας...
 ...Πάντως, ήταν σωστή η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να καταθέσει Πρόταση Μομφής...         




Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Ο κάτωθι ασχημομούρης, είναι Γερμανός, τώρα, τι είδους Γερμανός είναι, εκείνος μονάχα το ξέρει...

...το όνομά του: Χανς (χάνος) Βέρνερ (βάρος) Ζιν (zero)...
...αυτός ο ασχημομούρης δήλωσε να εκδιωχθούν οι κάτωθι χώρες: Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία για να σωθεί η ΕυρωΖώνη. Γιατί βρε προσβλητικό γουρούνι;, ζήτουλας είμαι;, ζήτουλες είναι αυτοί που δόλια κυβερνούν τον τόπο μου, πέρα από αυτό- δηλαδή, ηλίθιε, πιστεύεις πως έτσι δεν θα σωθούν οι χώρες που θα εκδιωχθούν;- δεν ξέρετε πόσο θέλω εγώ και πολλοί συμπολίτες μου να βγούμε από αυτό το καταραμένο δολοφονικό μαφιόζικο γερμανικό νόμισμα: το ΕυροΜάρκο-  είναι ένα κάλπικο νόμισμα, γεμάτο κόλπα και κλοπιμαία-Ναι! να φύγομε πριν ο τόπος μας λεηλατηθεί ολοσχερώς- η Ελευθερία είναι πολύ πιο πάνω από την δυσπραγία και την έλλειψη Δικαιοσύνης, και το γαμημένο ΕυροΜάρκο έφερε στη χώρα μου την αδικία και δολοφόνησε την όποια Δημοκρατία έδινε το σαθρό Σύνταγμα συντεταγμένο από τους άχρηστους και άξιους για περιφρόνηση Πασόκους και σε συνέχεια ΝεοΔημοκράτες, και δείτε τώρα πόσο ευτυχισμένοι είναι οι οικονομικοί δολοφόνοι της Ευρώπης:
Γελούν τα άνω γερμανικά γουρούνια γιατί βλέπουν τα κέρδη τους να αυξάνουν ακόμα περισσότερο από τα δεινά των λαών της Νότιας Ευρώπης- τότε, για ποια Ενωμένη Ευρώπη μιλάμε, τι εννοούμε όταν λέμε: Ενωμένοι; Μήπως εννοούμε ενωμένοι στο βόθρο της αναλγησίας;, του εγκλήματος;, της αδηφαγίας;, της απληστίας ενός Εθνικιστικού Έθνους: της Γερμανίας; 
Ο Εθνικισμός του Χίτλερ, που τη σχιζοφρένεια του στήριξε ο Γερμανικός λαός μαζικά, είναι εδώ πάλι, παρών, όρθιος, εξίσου άγριος- η εγκληματική τους σχιζοφρένεια ξανά κάλυψε τα χωράφια, τα χωριά, τις πόλεις, τους αμπελώνες, τους ελαιώνες, οι συμπολίτες μας στρέφουν το όπλο στους κροτάφους τους, περνούν τις θηλιές γύρω από τους λαιμούς τους, γυρίζουν θλιμμένοι στο σπίτι τους, καταπίνουν αντικαταθλιπτικά χάπια, κοιτούν τη ζωή τους να χάνετε μπρος στα μάτια τους, νιώθουν το γερμανικό χέρι της αρπαγής να μπαίνει στις τσέπες τους και στις ψυχές τους, πανάθεμά σας Γερμανοί- είστε ένας καταραμένος λαός- εσάς πρέπει να εξορίσουν οι πολιτισμένοι πολίτες της Ευρώπης από την Ευρώπη- Εσάς- δεν ανήκετε στην Ευρώπη, τη μισείτε την Ευρώπη, μισείτε τον πολιτισμό της, μισείτε τους λαούς της...

Είναι μερικά πράγματα που τα κατανοώ, όσο πικρά και δεινά φέρουν- τα τοποθετώ στις ανθρώπινες αδυναμίες, και άλλα που δεν τα κατανοώ διόλου, και φτάσαμε στην εκπληκτική φράση του μεγάλου για μένα στοχαστή της εποχής μας, Michel Serres."Η Τζοκόντα πόσα πίξελ; Πόσα μπιτ το Ρέκβιεμ του Φορέ;"
"...τα δοξασμένα αιματοκυλίσματά τους υμνούνται στα βιβλία της Ιστορίας, από αυτές τις ψεύτικες θεότητες που καταβρόχθιζαν αμέτρητα θύματα, σαφώς προτιμώ τη δική μας εγγενή εικονικότητα που, όπως η Ευρώπη, δεν ζητάει τον θάνατο κανενός. Δεν θέλουμε ποια οι όμιλοί μας να πήζουν με το αίμα. Αχρείαστη για την εικονικότητά μας η δήθεν ενσάρκωση αυτή. Δεν θέλουμε πια τη συλλογικότητα που χτίζεται με τη σφαγή του άλλου ή και με την ίδια τη δική μας αιματοχυσία. Νά ποιο είναι το μέλλον της δικής μας ζωής, έναντι της δικής σας ιστορίας και των πολιτικών σας του θανάτου".
"Η Κοντορεβιθούλα", Michel Serres, μετ. Δημήτρης Ποταμιάνος, Εκδ. "ποταμός".

Κάπου υπάρχει μια Bonheur, όμορφη μες στην απλότητά της, το βλέμμα της άδολο και έκπληκτο μπρος στα θαύματα της ζωής- απρόσμενα και απροσδόκητα- αυτή η Bonheur στέκει σε ένα μακρινό ύψωμα και με κοιτάζει ανήμπορη να με πλησιάσει και να την πλησιάσω-, στέκω πικραμένος, σκέπτομαι να στρέψω το βλέμμα μου στην πραγματικότητα και να μην περιμένω τη Bonheur (Ευτυχία) να κατέβει από το ύψωμά της, μήτε και εγώ να προσπαθήσω να το ανέβω- είναι πολύ ψηλά και οι δυνάμεις μου με έχουν εγκαταλείψει και η Αριάδνη έχει χαθεί για πάντα μες στα χαλάσματα του καιρού και στρέφομαι στον Νίκο Γκάτσο και Ζατζηδάκι: "Όποιος φοβάται το θάνατο θα τον σηκώνει στον ώμο/ το παλιό μου κιτάπι/ έχει ξεθωριάσει πια/ ποιος θυμάται την αγάπη/ ποιος πιστεύει σ' ανθρωπιά/ πάντα και πάλι πάντα και ξανά/ πάντα θα ζει και πάντα θα 'ναι αγάπη
"Αυτός ο μαύρος τόπος θα πρασινίσει κάποτε".   
"Με ένα κλωνί βασιλικό" έγραψε ο Γκάτσος. "Με τρία στελέχη λεβάντας", γράφω εγώ, και ξανά επιστρέφω στην ανάγνωση στην Οδύσσειά μου, εγώ ο Κανένας...          
        

                     

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Τα όνειρα του καθενός και το ευρό του Draghi made in Germany...

...και πράγματι, σε κανένα χαρτονόμισμα ευρό δεν φέρει κανενός κράτος την Τράπεζα, π.χ. Τράπεζα της Ελλάδος, όπως ήταν τυπωμένη στα δικά μας χαρτονομίσματα, ή Τράπεζα της Αγγλίας, ή της Γαλλίας-, το ευρό είναι άγνωστης προέλευσης, φέρει μονάχα την υπογραφή του εκάστοτε διοικητή μιας Τράπεζας με την επωνυμία: Ευρωπαϊκής Κεντρικής, όπως ξέρομε, όμως ούτε αυτό αναγράφεται σε κανένα χαρτονόμισμα-, είναι ένα μαφιόζικο νόμισμα, είναι νόμισμα μιας νέας Μαφίας- πρέπει να τελειώνομε με το ευρό, εκτός και αν αλλάξει η συνθήκη και γίνει νόμισμα του κάθε κράτους, και όχι μονάχα εκείνου του κράτους που έχει πλεόνασμα και για αυτό να ορίζει τη σκέτη οικονομία και όχι την πολιτική οικονομία. Και επειδή πλεόνασμα αυτή την εποχή έχει η βάρβαρη Γερμανία, (κρίμα και όνειδος της πολιτισμένης Ευρώπης) συμβαίνουν όσα συμβαίνουν, και στην Ιταλία, και στην Ισπανία και όπου αλλού. Και πράγματι, δεν πρέπει να αναρωτηθούμε: Καλά όταν υπέγραφαν τη Συνθήκη οι "Ηγέτες" των Κρατών, δεν γνώριζαν τι υπογράφουν; Ότι αυτοπαγιδευόνταν; Το ξανά γράφω: το ευρό είναι μαφιόζικο νόμισμα και οι σημερινοί πολιτικοί μας είναι μαφιόζοι, είτε το γνωρίζουν είτε δεν το γνωρίζουν...
Χθες είδα ακόμα μια φορά ένα όνειρο που σε λίγα λεπτά έγινε εφιάλτης-, τον τελευταίο καιρό βλέπω όνειρα που δεν τελειώνουν καλά, ενώ η αρχή των άλλα έδειχνε και τα ταξιδεύω, σαν να έχω συνείδηση εντός τους ονείρου, και μετά, γαμώτο, τελειώνουν άσχημα, με συνθλίβουν και ξυπνώ κουρασμένος με πρησμένα μάτι. Τα πρησμένα μάτια, έχω παρατηρήσει, φανερώνουν ως συνήθως άνθρωπο με σκέψη ερωτική...ναι, ναι, υπάρχει αυτή η σκέψη, όπως υπάρχει και ο στοχαστικός έρωτας, με αυτό δεν θέλω να εκθειάσω τον εαυτό μου επειδή έχω πρησμένα μάτια, με αυτά τα μάτια γεννήθηκα: πρησμένα, μου το είπε η μάνα μου: "ξέρεις, μου είπε μια μέρα όταν μεγάλωσα, έκλαιγες πολύ μες στην κοιλιά μου, άκουγα το κλάμα σου και δεν ήξερα τι να κάνω". 
Είναι εκ του φυσικού μου, ιδιαίτερα το δεξί μου μάτι, σε αυτό ίσως να φταίει η διαμονή μου στη συνήθεια να φωτογραφίζω-, τώρα φωτογραφίζω χωρίς μηχανή, μόνο και μόνο για να έρθει σε ισορροπία το πρήξιμο των ματιών μου- το έγραψα το παραπάνω γιατί, το ξέρω πια, με το αριστερό μάτι βλέπω το όνειρο και με το δεξί τον εφιάλτη. Το όνειρο δεν θα το γράψω, θα γράψω όμως τον εφιάλτη. Ήμουνα λέει σε μια έρημο και ξαφνικά έπεσε με αλεξίπτωτο ο αεροπόρος συγγραφέας/ποιητής Saint-Exupery και στάθηκε εμπρός μου και μου είπε: 
"Αυτό που με βασανίζει, δεν είναι ούτε οι καμπούρες και τα βαθουλώματα στα κορμιά, ούτε η ασχήμια. Είναι ο Μότσαρτ που δολοφονείται μέσα σε κάθε άνθρωπο...μόνο το Πνεύμα, όταν πνέει στη λάσπη, μπορεί να δημιουργήσει τον Άνθρωπο". 
"Πνεύμα και λάσπη μονιάζουν κε Εξιπερί;" ρώτησα. 
"Και βέβαια μονιάζουν, για κοίτα λίγο πίσω σου, ακόμα και ο Καραβάτσιο δολοφόνησε, ακόμα και ο ΜικελΆντζελο εξαπάτησε, και ο Ντα Βίντσι και ο Ρεμπώ, και ξέρεις γιατί;, γιατί τα κεφάλια τους ήταν δικά τους κεφάλια, δεν ήταν αλλονών", και εγώ βρέθηκα σε μια άγνωστη μεγάλη πόλη που βασίλευε η σιωπή, και τότε είδα να βαδίζουν άνθρωποι χωρίς κεφάλια, τα κρατούσαν στο δεξί τους ή στο αριστερό τους χέρι, τα ριζά του λαιμού των ήταν μπετονιαρισμένα. 
"Ω!, είπα μέσα μου, στη δική μου πόλη οι άνθρωποι δεν κρατούν τα κεφάλια τους στα χέρια τους, τα έχουν στη θέση τους". 
"Κάνεις λάθος, άκουσα τον Εξιπερί να λέει, καθώς ανέβαινε στα ουράνια, πάντα με το αλεξίπτωτο, μόνο που αυτή τη φορά ήταν ανυψωτικό, τα κεφάλια που φέρουν οι κάτοικοι της πόλης σου, είναι ξένων, είναι αλλονών, η φυλή σου δεν έχει δικά της κεφάλια", και ο Εξιπερί διαλύθηκε γιατί είχε φτάσει τόσο ψηλά που κάθε αστέρι μοιράστηκε και ένα μέλος του, 
"Α!, έκανα πάλι μέσα μου, τον αγαπούν τα αστέρια τον Εξιπερί".
Και ήρθα στη δική μου πόλη, και δεν ξέρω πώς και γιατί, αλλά όσους κοιτούσα ένιωθα πως είχαν ξένα κεφάλια, πως δεν ήταν δικά τους, πως κάποιος/οι, κάποια στιγμή τους τα άλλαξαν και είδα στη σειρά, τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, τον Στουρνάρα, τον Παπανδρέου, τον ΠαπαΔήμο, τον ΠαπαΚωνσταντίνου, με βλέμμα κενό, με νου ήδη φαγωμένο από σκουλήκια, με μαύρη ψυχή, κατάμαυρη ψυχή και ένα σωρό άλλους, μη πολιτικούς, τους αποκαλούμενους αστούς, δικηγόρους, νομικούς, αρχιτέκτονες, καλλιτέχνες, συγγραφείς, οικονομολόγους, κριτικούς τέχνης, ιστορικούς τέχνης- νεκροθάφτες του εαυτού τους- "όλοι τους νεκροθάφτουν τους εαυτούς τους", ψιθύρισα, δεν έχουν καμιά σχέση με τη λάσπη, έχουν σχέση με το μπετόν- κάθε είδους μπετόν, από το πρωί που θα ξυπνήσουν πιάνουν το μυστρί και αρχίζουν το έργο του μπετονιαρίσματος των, κυκλοφορώ ανάμεσα σε ανθρώπους με ξένα κεφάλια"..., και έπιασα το δικό μου να δω αν ήταν στη θέση του ή αν κάποιος προσπαθούσε να μου το ξεκολλήσει εξαιτίας των υλικών αναγκών που έχω ανάγκη- "δεν έχεις καμιά υλική ανάγκη, Σκοπελίτη, δεν θα σε φάνε οι Ξενοκέφαλοι, ανάγκη έχεις από λάσπη", είπα δυνατά και βούτηξα στη λασπώδη όχθη του ποταμού.
  
"Ω! Έρωτα εσύ, με περισσή/ όταν λαβώνεις δύναμη/ μηδ' όνομα καλό από σε/ μηδ' αρετή μπορεί να βγει/ μα μετρημένα αν πορευτεί/ η Κύπριδα, άλλη σαν αυτή/ θεά δεν έχει νοστιμιά/ Ω! δέσποινά μου, απάνου μου/ με το χρυσό δοξάρι σου/ μη ρίξεις την αφεύγατη/ σαγίτα, πούχει την αιχμή/ βαμμένη στην αποθυμιά."
Ευρυπίδης: "Μήδεια". μετ. Παντελή Πρεβελάκη, από τον "Μεγάλο Ερωτικό" του Χατζηδάκι.            
Το παραπάνω και την παρακάτω εικόνα, αφιερωμένα στην Bonheur, Νύμφη των Ποταμών...    
                 

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Ο Σαμαράς/Βενιζέλος- κοινοβουλευτικοί δικτάτορες...

...Η Δικτατορία απόκτησε νέα μορφή: του Κοινοβουλίου- εμείς πλέον επιλέγουμε με την ψήφο μας τους δικτάτορες, αυτό είναι μια αλήθεια, φαίνεται ολοκάθαρη αυτή η νέα μορφή τεχνικής διακυβέρνησης στη μεταμοντέρνα εποχή όπου κυριάρχησε η αισθητική παραμερίζοντας το Κάλλος και το Πνεύμα-, η Ευρώπη γονάτισε, δεν πρόκανε να αντιληφθεί το νέο ερχομό της βαρβαρότητας άθλιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Τα όποια πολιτικά συστήματα ξεθώριασαν από τους ίδιους τους πολιτικούς, από τους διαχειριστές των, η Πολιτική σκέψη θάφτηκε από την πολλή θεωρία, η κενότητα της τεχνικής κάλπαζε, τα μαγαζιά της: οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια άνοιγαν τα στόματά τους και κατάπιναν κάθε ηθική αξία, κάθε τι που οι κοινωνίες όρθωσαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου και έγινε το μεγάλο ξεκοίλιασμα των λαών της Ευρώπης εξαιτίας της πείνας των Ούννων/Γερμανών. Για λίγες δεκαετίες η καλοσύνη ξανά κέρδισε τα χωράφια της, η κοινωνική αλληλεγγύη ξανά κατοίκησε στα δώματά της, η Πολιτική Σκέψη απόκτησε το χαμένο της Πνεύμα-, τα παραπάνω κράτησαν μέχρι και τη δεκαετία του '80, μετά...μετά... μετά...τι μετά; μετά ήρθε ο μετα-μοντερνισμός, γέννημα της λαμπικαρισμένης Α-πολιτικής τεχνικής, (γράφοντας τεχνική, εννοώ την τεχνολογία) παρασύροντας στον καιάδα του αισθητισμού, ό,τι σημαίνει ανθρώπινη αγωνία, ύπαρξη, παρουσία, οντότητα, ήθος. Κάθε νέα ανακάλυψη και ένα νέο οπλικό σύστημα, κάθε νέο οπλικό σύστημα και μια νέα επιδρομή, και μια νέα επινόηση εχθρού αντάμα με επινοητικά έργα τέχνης, κάθε επινόηση και ένα μουσείο, κάθε μουσείο και χιλιάδες εκατοντάδες θύματα στα νοσοκομεία και τα νεκροτομεία ανά του σφαιρικού τούτου κόσμου-, ο κόσμος είναι σφαιρικός, ο νους του ανθρώπου δεν είναι σφαιρικός-, τα μουσεία έγιναν αποθήκες σκουπιδιών χρηματοπιστωτικού συστήματος με πρωταγωνιστές μαύρους, κατάμαυρους μετα-στρατιώτες-πολιτικούς, με σκοτεινό νου, με πλαδαρά σώματα, ενδεδυμένοι το κοστούμι της αισθητικής- το ανεικονικό, το άδειο τελάρο, το στομωμένο τελάρο, η οκνηρή γλυπτική, είναι εδώ μαζί με την κενότητα. Η ανθρώπινη υπόσταση, το πάθος, η αγωνία, τα μεγάλα διερωτήματα, καταβροχθίστηκαν, ώσπου ήρθε και η δική μας σειρά: φαίνεται καθαρά η ανάμιξη του γαλάζιου και του πράσινου, και όταν ο ζωγράφος σμίγει αυτά τα δύο χρώματα, έχει το μαύρο που του χρειάζεται, το μαύρο μας κυβερνά, το μεγάλο μαύρο της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ: κόμματα δουλικά του διαλυτικού συστήματος...
...μα δεν καταλαβαίνουν οι άνω κύριοι ότι το σύστημα τους ξεζουμίζει; Ότι τους στύβει σαν λεμονόκουπες και όταν τελειώσει ο φαρμακερός χυμός τους θα τους πετάξουν τα σκουπίδια; Δεν το νογούν;, δεν το καταλαβαίνουν;, δεν το νιώθουν- τίποτα από όλα αυτά, αλλά ας μην το ξεχνούν, και ας το βάλουν λίγο στο μικρό τους μυαλουδάκι ότι, κάποτε η λάμα στομώνει, σφάζει, σφάζει σφάζοντας χαλά και τότε η στομωμένη λάμα σφάζει τους ίδιους...
...Το παραπάνω το έγραψα με αφορμή τη χθεσινή μου συνάντηση με μια παλιά μου φίλη ζωγράφο που, με περίσσια αγωνία αναρωτιόταν πάνω στη συζήτησή μας: "ποιο το νόημα να εκθέσω;, ζωγραφίζω μονάχα γιατί δεν μπορώ να μην ζωγραφίζω, όμως δεν βιάζομε, δουλεύω με υπομονή και αγωνία". 
Και θυμήθηκα ότι κάποτε είχα γράψει για εκείνη πως, ο μόνος της τόπος ήταν: η ζωγραφική. Και με συγκίνησε βαθύτατα αυτή της η ερώτηση/πρόταση: "Ποιο το νόημα να εκθέσω;
Αλήθεια, ποιο το νόημα των πράξεών μας και των έργων μας όταν από αυτά λείπει η καταβύθισή μας στον πυρήνα της ύπαρξής μας; Ποιο το νόημα όταν λείπει η άδολη συνομιλία μας με τη συμφιλίωση και την αταραξία με το λίγο της ζωής μας απέναντι σε αυτό το παγερό σύμπαν;, όπου είμαστε τελικά υποχρεωμένοι να δημιουργούμε το δικό μας σύμπαν;
Και νά! ο Ρεμπώ (αν καλά θυμάμαι- δεν μπορώ να το βρω διότι η βιβλιοθήκη μου είναι ακόμα ατακτοποίητη) μαζί με τον Σεφέρη: "τι χρειάζονται οι ποιητές σε αυτή τη μίζερη εποχή;" Και όμως, σε μίζερη εποχή ο Χατζηδάκις έγραψε τον "Μεγάλο Ερωτικό". 
Η αλήθεια, Κόρη μου, είπα, βρίσκεται στη μέση, άλλωστε ο Χατζηδάκις δεν αυθαδίασε, όπως αυθαίρετα αυθαδιάζουν οι κριτικοί τέχνης, όπως οι ειδικοί ιστορικοί τέχνης- αυτοί ας αυθαδιάζουν- οι καλλιτέχνες απαγορεύεται, οφείλουν να βυθίζονται κάθε μέρα στην εσώτερη ομορφιά τους που φέρουν από γεννησιμιού τους και να την επαναφέρουν ως δώρο και ως οφειλή στους συνανθρώπους τους, αξίζουν δεν αξίζουν αυτοί...
Μου είπε και κάτι άλλο η Κόρη, που μου φανέρωσε επίγνωση της κατάστασης, μου είπε: "τώρα μπορώ να καταλάβω τη γενιά σας, το πώς νιώθατε στη δικτατορία του 1967". Κοιταχτήκαμε στα μάτια και λίγο υγράνθηκαν. Κόρη της είπα, θα βγάλεις μεγάλο έργο...
Όλη νύχτα σκεπτόμουν τους αποταμιευτές, κάθε είδους αποταμιευτών, εκείνους που δεν γνωρίζουν, ότι υπάρχει μια δύναμη: η εσωτερική μας έκταση (αν τη διαθέτομε) που μοιραία μας οδηγεί στην έκσταση των αισθήσεων- αλίμονο, ζούμε περιτριγυρισμένοι από αποταμιευτές αισθητικής, δειλίας, φόβου, αναλγησίας, φθόνου...
            ...τώρα θα γευτώ το στραγγιστό γιαούρτι με μέλι καστανιάς, με τριμμένο κολοκυθόσπορο, με μπισκότα ολικής άλεσης, με σταφίδες, με κράνμπερι και μετά θα πιω ένα ποτήρι κεφίρ και μια κουτάλια του γλυκού γύρη, ανακατεμένη με βιολογικό γάλα, και αυτό γιατί πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι δένδρο και αυτός, και ό,τι γεννά η γη, με αυτό πρέπει να τρέφεται- με ό,τι τρέφεται κανείς αυτό είναι, και ο ιδρώτας του είναι μύρο και όχι οσμή, όπως των αποταμιευτών, κάθε είδους αποταμιευτών, Ω! πόσο τους σιχαίνομαι, και τελειώνω με την τελευταία φράση/προτροπή στην τελευταία του διάλεξη, του μεγάλου ελληνιστή, Jean-Pierre Vernant, του αιώνιου γέροντα της αιώνιας νεότητας: "Ε, αγόρια και κορίτσια, ζήτω η Οδύσσεια"... 
Όποιος δεν έχει μέσα του έναν μικρό Οδυσσέα, τότε είναι για τα κάψαλα του Ιούνη...     
              

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Αστειότητες...

...που βρίσκεται η έκθεση/πόρισμα του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που παράλαβε ο κος Αβραμόπουλος ως υπουργός Ε. Άμυνας και το παράδωσε στον κο Βενιζέλο ως τωρινό υπουργό Ε. Α.; Πού αλλού; Πού αλλού; Μα στο συρτάρι του γραφείου του υπουργού αντί να βρίσκεται στο συρτάρι του Σόιμπλε ή της Μέρκελ...
 ...σσσστ! το τότε επικίνδυνο αγόρι του Καστελόριζου συσκέφτηκε με τον εαυτό του και αποφάσισε να έρθει στη βουλή των Γερμανο-νεο-Ελλήνων να καταψηφίσει ένα νομοσχέδιο της κυβέρνησης. Ξέρετε ποιο νομοσχέδιο; Εκείνο που θα καθυστερήσει την αδειοδότηση για ψηφιακά κανάλια νέας τεχνολογίας- της ψηφιακής, άραγε ποιοι θέλουν να στήσουν μεταμοντέρνα κανάλια σε μια χώρα που αιμορραγεί;...Ω! τι θράσσσσος, τι θράσσσσσσος!
...το παραπάνω μου άρεσε πάρα πολύ, μα πάρα πολύ και ευχαριστώ από εδώ εκείνον που το σκέφτηκε και το σχεδίασε και που το χρησιμοποιώ- το σχεδίασε επειδή ο κος Σαμαράς στη συνέντευξη που έδωσε στον κο Πρετεντέρη, (διάβασα πως είχε μόνο 19% ακροαματικότητα και ότι οι ψυχαγωγικές σειρές και η ταινία του Star, ''RED'' είχαν περισσότερη- και το χάρηκα, και το χάρηκα) υποσχέθηκε του χρόνου δωρεάν internet-WiFi...άραγε πόσοι θα νιώσουν ευτυχία από το δωρεάν Ίντερνετ;, σε έναν τόπο που η δυστυχία κυριαρχεί; Ω! τι αιδωώς, τι αιδωωωωωώς!
...ο κος Σουλτς, ένας Γερμανός, από τους πολλούς εκείνους Γερμανούς με τα παχιά έκφυλα χείλη, ομολόγησε πως ξέρει από φτώχεια και πως ήταν αλκοολικός- αν όλοι οι αλκοολικοί του κόσμου ήταν σαν τον κο Σουλτς, ο κόσμος όλος θα είχε ρημαχτεί, ευτυχώς όμως, ο θεός των Γερμανών, γιατί υπάρχει και τέτοιος θεός, με φυλετική καταγωγή τη γερμανική, δεν έσπειρε το γονίδιο σε πληθωρικές διαστάσεις, αλλά επιλεκτικά...Ω! τι υποκρισία, τι υποκρισία! ο Γερμανός αλκοολικός γνωρίζει από πείνα!!!!
...οι ωραιότερες κνήμες (γάμπες για άλλους) αυτού του στιγμιαίου κόσμου αυτής της στιγμής, αν έχετε φαντασία προσθέστε και ψηλοτάκουνες μαύρες γόβες, από αυτές που φορούν οι πορνοστάρ για να ερεθίζουν τα μικρά ή κολοβά πέη της λευκής φυλής, διότι εξαιτίας της θηλυπρεπούς ωραιοπάθειας των αρσενικών, που χρειάζονται γόβες στιλέτο για να λειτουργήσουν, δημιουργήθηκε το οικονομικό κραχ του '29, όπως και το τωρινό που βιώνουμε, με μόνη διαφορά, το 1929 ήταν το τέλος του άκρατου καπιταλισμού, ενώ του 2010, το τέλος του άκρατου φιλελευθερισμού, δεν μπορεί, κάποτε θα κλείσει και αυτός ο κύκλος της ηλιθιότητας...
...γνωρίζετε ότι, η διαφορά ανάμεσα στον χιμπαντζή και τον άνθρωπο είναι μόνο 2%; Αυτό το επιπλέον 2% που πρόσθεσε η φύση στον άνθρωπο, δεν είναι παρά η ηλιθιότητα! Το πιστεύω ακράδαντα, το γράφω χορεύοντας με μέγιστη χαρά, πετώ στα σύννεφα, είμαι χιμπαντζής, μου λείπει αυτό το 2%! Δεν έχω ανάγκη το ηλεκτρικό και το WiFi, δεν αποταμίευα/δεν αποταμιεύω, δεν πλήρωνα τόκους που τους αποκαλούν φόρους, ε, ρε καταστροφές που πρέπει να υποστεί ακόμη το ανθρώπινο είδος για να εξανθρωπιστεί, δηλαδή, να γίνει χιμπαντζής, δηλαδή, να παύσει να γεννιέται με αυτό το επιπλέον 2%...
...Καλημέρα Αριάδνη, έλα και πάρε με από το χέρι, πρέπει να πάω στον οδοντίατρο να εξάγει ένα δόντι και φοβάμαι, φοβάμαι τις βελόνες και από ό,τι έμαθα, οι βελόνες είναι γερμανικής κατασκευής...