Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Lou Reed- είναι μερικές φορές που δεν μπορείς να τα εξηγήσεις τα πράγματα...

...χθες με είχε πλημμυρίσει μια ιδιότυπη μελαγχολία- μουσικές παλιές ερχόταν στο νου μου και τις άκουγα και για να μην τρελαθώ, βρήκα (παρ' όλη την ακαταστασία, ακόμα δεν έχω τακτοποιήσει τα πράγματά μου) το δίσκο του Lou Reed, "Berlin".
Πιστεύω πως είναι η καλύτερη σύνθεση, η πιο ολοκληρωμένη του βάρδου, όσο και ανατρεπτικού Ροκ. Και καθώς τον άκουγα έλαβα ένα τηλεγραφικό η-μέηλ από το γιο μου: "Lou Reed, 1942-2013", τίποτα άλλο- ένα όνομα και δυο χρονιές!
Δεν είναι δυνατό, μονολόγησα, δεν είναι δυνατό. Ο γιος μου φυσικά γνώριζε πως είμαι ακουστής του Lou Reed, πως μου αρέσουν πολλές του συνθέσεις, πως κάποτε τον άκουγα ανελλιπώς-, κάθε μουσική περίοδος του καθενός έχει να κάνει με την συναισθηματική περίοδο που βιώνει-, μουσική και βιωματική εμπειρία, μακάρι να ξέρετε πόσο δεμένες είναι.
Το τηλεγράφημα του γιο μου έγινε ξαφνικά βρόχος και ένιωσα το κεφάλι μου να τραβιέται προς τα πάνω ή το σώμα μου να κρέμεται και διάβασα ένα άλλο τηλεγράφημα, πάλι από το γιο μου, "Σ. B. Σκοπελίτης, 1942-Sad Song", Sa(n)d Song, είναι τίτλος ενός θαυμάσιου τραγουδιού του παραπάνω δίσκου-"I tried so very hard" να καταλάβω τον άλλον και την ίδια τη ζωή- τίποτα από τα δύο δεν γίνονται κατανοητά, και εκεί που πλησιάζεις να κατανοήσεις, πφουφ, και εξαφανίζεται από εμπρός σου η εικόνα.
Αν δεν προλάβω να "παύσω" από μόνος μου, (Παύση ονομάζω το θάνατο), και παύσω ξαφνικά από καρδιά ή εγκεφαλικό, θέλω να γραφεί στην ταφόπλακά μου, απέριττη και μαύρη με άσπρα γράμματα: "Άμμος και Τραγούδι το πέρασμά του". 
Είναι μερικές φορές που δεν μπορείς να εξηγήσεις μερικά πράγματα, είναι πράγματα που συμβαίνουν στο πουθενά και εμείς οι τόποι τους...

...Ο γελοίος δεν γνωρίζει τον γελοίο, ο γελοίος δεν γνωρίζει τις γελοίες πράξεις του, παραμένει γελοίος ανάμεσα στις γελοιότητες άλλων γελοίων- γελοίοι μας περιτριγυρίζουν, γελοίοι, λίγο πολύ ορίζουν τις συμπεριφορές μας, φοβούνται τόσο εκκωφαντικά, που οι κραυγές του φόβου τους μας ξεκουφαίνει και βγαίνομε από το δρόμο μας, και μόνο η μουσική, που προηγείται της γνώσης, μας επιστρέφει στη σοβαρότητα και στη συμφιλίωση με αυτό που ονομάζω δράση- δράση ονομάζω τη ζωή, και μόνο όταν δεν θα μπορώ να λυγίζω τη μέση μου να κόβω τα νύχια των πελμάτων, τότε θα ζητήσω το σωστό όπλο να παύσω να μην μπορώ να κόβω τα νύχια μου, στο μεταξύ θα τρέφομαι με μέλι, με μπόλικο μέλι, να γίνω όλος μέλι να γλυκαθούν τα σκουλήκια και να παράξουν λίπασμα καλό και καθαρό αέρα να δίνουν στις ρίζες των δένδρων έτσι ζωηρά και ευέλικτα και ευκίνητα που θα είναι από το μέλι της ζωής μου που γεύτηκα ανάμεσα σε πράξεις πικρές των άλλων, μα και δικών μου, δεν μας έφτιαξε δα και ο Δαίδαλος (ο πρώτος τεχνίτης της Ευρώπης) να είμαστε ρομπότ-, η μουσική μας γέννησε, μουσική δαιμονιώδη και ερωτική, άλλωστε ο Σαίξπηρ είπε: "Είμαστε φτιαγμένοι από όνειρα", πέρα που πιστεύω πως τα όμορφα κείμενα είναι σαν τα δένδρα και τα φύλλα τους λέξεις-καρποί που θροΐζουν στον σωστό αναγνώστη μεταφέροντας τη μουσική- το είπαμε: η μουσική προηγείται τη γνώσης.

..."Walk on the Wild Side", περπάτα perpetual, constant an' continuity, μη μένεις αβάδιστος, η σκόνη σε περιμένει γελοίε χριστιανέ, σοσιαλδημοκράτη, χριστιανοδημοκράτη, κομμουνιστή, τοκογλύφε, φοβισμένο ανθρωπάριο, σκέτο έμβιο, γεμάτο ηλιθιότητα, "All Tomorrow's Parties", μην το ξεχνάς "I'll be your Mirror" σε "Sunday Morning", δισεκατομμύρια άνθρωποι περπατούν εκεί που δεν ακούνε μουσική και μένουν χωρίς γνώση...
 ...Goodnight Ladies, Goodnight", Καλό σου ταξίδι Lou Reed, "How do you think it feels", το ξέρω, "Run, Run, Run"...
               
       
        

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου