Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Ο κ. Σαμαράς, ο μόνος πρωθυπουργός που κυκλοφορεί ελεύθερα εκτός βουλής, ελέω Μέρκελ...

...στη βουλή δεν πατά παρά μόνο για να επικυρώσει με την ψήφο του επαίσχυντους νόμους μνημονίων, στραγγαλιστικούς για την κοινωνία των νεο-Ελλήνων ανακουφιστικούς για τους τοκογλύφους, ή μήπως κυκλοφορεί μεταμφιεσμένος στην αγορά για να αφουγκράζεται τα πάθια του λαού του, ή μήπως γιατί γνωρίζει πως ήδη είναι αποδιωγμένος και κυκλοφορεί μόνο στις αγορές των φίλων/εταίρων με την άδεια δανειστών τοκογλύφων κερδοσκόπων; 
_ Ζήτω η Ελλάς! 
_ Ζήτωωω! Κραυγάζουν από κάτω οι ελπιδοφόροι νέοι της δεξιάς. _ Ζήτω η πουτάνα της γειτονιάς! 
_ Ζήτωωωω! κραυγάζουν έξαλλα οι ακροδεξιοί μισθοφόροι του μίσους. 
_ Ελάτε να σώσουμε την Πατρίδα! 
_ Ερχόμαστε με ρόπαλα και με σιδερένιες γροθιές και με αντισυνταγματικές διατάξεις και με εφόδους στα γραφεία των Γιατρών του Κόσμου, εσύ μας οδηγείς στο δρόμο της απελευθέρωσής μας από το άχθος των κερδών, τι να τα κάναμε τα κέρδη του ΟΤΕ, τα κέρδη του ΟΠΑΠ, τα κέρδη της ΔΕΗ, τα κέρδη των Υδάτων. Εσύ ανοίγεις το δρόμο πετώντας στον Καιάδα τους αρρώστους και τους ψυχοπαθείς, άχρηστοι όλοι τους. 
_ Ζήτω οι επενδύσεις των φίλων μας Φιλελλήνων!
_ Ζήτω οι Φιλέλληνες Γερμανοί! Ζήτω οι Φιλέλληνες Ολανδοί! Ζήτω οι Φιλέλληνες Αυστριακοί! Ζήτω οι επενδυτές! Ζήτω οι τραπεζίτες!
_ Ζήτωωωωω! Ζήτωωωωω!
Κάποτε το παρελθόν εξαντλεί τις επιταγές του. Τι θέλω να πω;, θέλω να πω πως πρέπει να αποσυρόμαστε και να παύομε να εξαργυρώνομε τα έργα μας, αυτά έγιναν, πάνε τελείωσαν, και αν δεν έχομε άλλα να κάνομε, να αποσυρόμαστε και να μην γινόμαστε ικέτες ή επαίτες εν ονόματι ενός ένδοξου παρελθόντος, αναφέρομαι στον κ. Μανώλη Γλέζο. 
Βέβαια, το νέο που έρχεται δεν είναι πάντα ΝΕΟ αν δεν προέρχεται από το λίπασμα του παλιού, και η δική μου γενιά και η νεότερη από τη δική μου, δεν προέρχονται από παλιό λίπασμα. 
Σε μια κρίσιμη στροφή τη σκυτάλη παρέλαβε κουτσός δρομέας και χάσαμε τη σωστή συνέχεια-, έπρεπε να τη χάναμε, αφού η φυλή μας γεννά ΕΦΙΑΛΤΕΣ ή και ΤΥΦΛΟΥΣ. Και ο Εφιάλτης και ο Τυφλός έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι ηλίθιοι. 
Η ηλιθιότητα συνοδεύεται από το φόβο, δεν μπορεί να είσαι ηλίθιος και να μην είσαι φοβισμένος- φόβος και ηλιθιότητα κυριαρχούν και μας οδηγούν.

Σιγά-σιγά, αργά-αργά, μεθοδικά και ύπουλα σχίζουν το ένδυμα της όποιας μας Ελευθερίας, της όποιας μας Δημοκρατίας, το ξεγύμνωμα το νιώθω στο πετσί μου- κρυώνω -το αίμα μου πονά, συνέχεια χρειάζομαι μεταγγίσεις. Μια πραγματικότητα που δεν μπορώ να αποφύγω. Το στόμα μου μιλά λέξεις ενός άλλου που βίαια εγκατέστησαν εντός μου- δεν μιλά το όραμά μου, το ομιλών όραμα σώπασε, η επίγνωση πως, καθετί που γεννιέται πρέπει να είναι έτοιμο για ένα επώδυνο τέλος και για ένα βύθισμα στη γνώση της ύπαρξή μας- η επίγνωση αυτή μας ελευθέρωνε από τον τρόμο και μας γέμιζε χαρά και δύναμη ζωής, τώρα τίποτα δεν μπορούμε να χαρούμε, μέχρι και έμβρυα εγκύων μητέρων πεθαίνουν καθώς αυτές αδυνατούν να κάνουν εξετάσεις. 
Η απόλαυση της όποιας ηδονής σώπασε, δεν εννοώ μονάχα ερωτικής, ηδονή μπορεί να νιώθει ο καθείς στη θέα ενός όμορφου πίνακα, στην ανάγνωση ενός μεστού ποιήματος, στη γεύση ενός εξαίρετου κρασιού, στη συναναστροφή με ένα ευγενικό άτομο, σε μια συνάντηση αληθινών φίλων, όπως ο Αριστοτέλης όρισε τη Φιλία, όλα αυτά χάθηκαν, ευγένεια, ομορφιά, φιλία, συμφιλίωση, χαρά, τρυφερή μελαγχολία, συνάφεια, αρμονία, μεταφυσική ισορροπία, ζωογόνα θλίψη, γαλήνιο στοχασμό, ερωτικό άδολο άγγιγμα. όλα αυτά υποχώρησαν και όχι μόνο στον τόπο μου, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη, η κακομορφία, η ασχήμια, η οργή, το μίσος, η μισαλλοδοξία, η αλαζονεία, ο φόβος, ο αντιερωτισμός, είναι εδώ, και όχι μόνο στον τόπο μου- ο κόσμος βρίσκεται σε πανικό και όσοι καταλαβαίνουν, δυστυχώς, δεν μπορούν να αντιτάξουν το παραμικρό, η Ύβρις για να σωριαστεί σαν άδειο δέρμα κάτω στη γη καταγής πρέπει πρώτα να ξοδευτεί η ενέργειά της, έτσι είναι τα πράγματα, έτσι ήταν από πάντα και έτσι θα είναι, το γιατί μην ρωτάτε, ρίξτε μόνο μια μάτια στο παρελθόν σας και αν συμφωνήσετε πως καλώς πήγαν όλα, τότε πείτε, όπως είπε ο Οιδίποδας του Σοφοκλή: Καλά ήταν ώς εδώ. Δεν είμαι όμως σίγουρος ότι θα συμφωνήσετε, δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο, γιατί τότε θα ήμασταν άγιοι, δηλαδή, δεν θα είχαμε ζήσει ούτε μια στιγμή τη φρίκη του λειψού ανθρώπου, και δυστυχώς όλοι μας είμαστε λειψοί, αλλιώς δεν φτάναμε πάλι σε τέτοια κατάντια, αλλιώς δεν θα είχε γράψει ο Bruno Snell, "Παρόλα αυτά, σήμερα δεν πιστεύουμε πια με τόσο φανατισμό σε μια γενική πρόοδο, όπως συνέβαινε στα 1910 ή στα 1920. Κι αυτό γιατί έγινε συνείδηση ότι η τεχνολογική ανάπτυξη δεν αποτελεί κριτήριο επί τη βάσει του οποίου μπορεί να κριθεί και η εξέλιξη της ανθρωπότητας" *1 
Και όμως Bruno Snell, καλέ μου στοχαστή, αυτή η συνείδηση δεν υπάρχει, τώρα ζούμε ασυνείδητα τη φρίκη, που κατάματα μας κοιτά ως θύματά της, της τεχνολογικής αβύσσου και της γενικής αμάθειας, εγκαταλείψαμε τη δεινότητα των χεριών μας, το ακόνισμα του νου μας, αφεθήκαμε στην έωλη δυνατότητα της τεχνικής- τεχνική που ξεβρακώνει και εμείς τουρλώνουμε τα οπίσθιά μας, μας σοδομούν εκείνοι που ξέρουν να χειρίζονται πλήκτρα και οπτικές ίνες- μα αυτός είναι ο κόσμος, ηλεκτρονικός και όχι ανθρώπινος- "Να είμαστε άνθρωποι και όχι καταστροφείς", έγραψε ο Ezra Pound, σιγά και μην καταστρέφουμε, πώς αλλιώς θα ήμασταν άνθρωποι; 

Τέλος, βρήκα την τελευταία μου ακτή, σε αυτή αναγνωρίζω τον εαυτό μου, απέστρεψα το βλέμμα μου από τη μορφή του σημερινού ανθρώπου, συνάμα, αποκήρυξα το παρελθόν μου, και, "συλλογίζομαι, μαζί με άλλους ελπίζω, τις αμεσότερες συνέπειες του επιστημονικού πνεύματος, αυτής της ακόρεστης φιλοδοξίας που είχε πάντα η επιστήμη, θα θυμηθεί αμέσως με ποιο τρόπο κατέστρεψε το μύθο, και με ποιο τρόπο αυτή η καταστροφή έδιωξε την ποίηση από την ιδανική της πατρίδα, υποχρεώνοντάς τη να περιπλανιέται από τότε σαν εξόριστη"*2  ...αυτό είναι, ο άνθρωπος έχασε την ποιητική του διάσταση, αρνήθηκε το μύθο και αποδέχτηκε τη μυθοπλασία, ζούμε ενός νέου είδους τραγωδία που δεν αναδύθηκε από παλιό λίπασμα...                                 
* "Οι Αρχαίοι Έλληνες και Εμείς", μετ. Α. Μελίστα, εκδ. Ίνδικτος.
*2  "Η Γέννηση της Τραγωδίας", Νίτσε. μετ. Γ. Λάμψα, εκδ. Κάκτος.                       

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου