Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Ο Τσίπρας μου άρεσε προχθές...

...τουλάχιστον όσο μπόρεσα να παρακολουθήσω την εκπομπή, ήμουν τόσο κουρασμένος εκείνη την ημέρα λόγω της εργασίας μου στην επικείμενη έκδοση του νέου μου βιβλίου με τίτλο: "Γιατί η Φωτογραφία (δεν) είναι Τέχνη ή η Σκοτεινή πλευρά της Φωτογραφίας" από τις εκδόσεις "νήσος", δεν ξέρετε πόσο επίπονη είναι η τελική διαδικασία προς έκδοση ενός βιβλίου- κατά το γράψιμο του κειμένου, εγώ τουλάχιστον νιώθω ηδονικά όταν γράφω στο Moleskine με την πένα MontBlanc, μοντέλο Mozart- αυτή τη λεπτή αριστουργηματική πένα την αγόρασα όταν είχα παράδες, τώρα δυσκολεύομαι να αγοράσω μελάνι, ας είναι- και εκσπερματώνω όταν το αντιγράφω χτυπώντας τα πλήκτρα, όταν όμως έρχεται η σειρά της έκδοσής του, με πιάνει πανικός, θέλω να κρυφτώ, θέλω να αναλάβει κάποιος άλλος τις όποιες διορθώσεις και αυτό γιατί γίνομαι ένας άλλος, δεν το αγαπώ πια το κείμενό μου, δεν το θεωρώ πλέον δικό μου, δικό μου ήταν όσο το έγραφα, με την έκδοσή του το θεωρώ ξένο, δεν μπορώ να γίνω αναγνώστης του, όπως ο ζωγράφος δεν μπορεί να γίνει αγοραστής του έργου του- αυτό έχει να κάνει με τον χαρακτήρα μου, όταν κάνω κάτι, ό,τι είναι αυτό, αμέσως το ξεχνώ, δεν με ενδιαφέρει τι έκανα, με ενδιαφέρει τι κάνω, το τι έκανα ανήκει πλέον αλλού, και το αλλού ήδη δεν μου ανήκει, και οι τοτινές μου πράξεις ήδη δεν μου ανήκουν, μου ανήκουν οι τωρινές, οι κάθε τωρινές, π.χ., τώρα που γράφω ηδονίζομαι, όταν το κοινοποιήσω θα νιώσω κενό, και συνάμα αδιαφορία στο αν αρέσει ή δεν αρέσει, αν είναι καλό ή δεν είναι καλό, μου είναι αδιάφορο, από τη στιγμή που δεν μπορώ να γίνω αναγνώστης του, αλλά ανόητος ή και μη ανόητος γραφιάς του-, vanity even if...η φράση μου που μου αρέσει στα αγγλικά...
...πίσω στον Τσίπρα, μου άρεσε, υπήρξαν στιγμές του που φανέρωσαν ότι με τον καιρό θα αποκτήσει τη στόφα που λένε, του σωστού πολιτικού, δεν ένιωσα ότι έλεγε ψέματα, άσχετα αν γνωρίζω ότι δύσκολα ο πολιτικός έχει συνέχεια και συνέπεια στα λεγόμενά του, δεν είναι εύκολη τέχνη η διακυβέρνηση, πόσο μάλλον στην εποχή μας που η βαρβαρότητα κυριαρχεί σε όλον τον δυτικό "πολιτισμένο" κόσμο, που η πολιτική, εξαιτίας των πολιτικών, έχει αδειάσει τη θέση της και την έχει παραχωρήσει στη νομισματική οικονομία και όχι την πολιτική οικονομία...
...βέβαια, όταν είσαι απέναντι στην εξουσία και θέλεις να την κατακτήσεις, βρίσκεσαι σε καλύτερη θέση, θυμηθείτε τον Ριχάρδο 3ο του Σέξπηρ, θυμηθείτε τον Χίτλερ και άλλους, αυτές είναι οι ακραίες περιπτώσεις, αλλά αυτές ακριβώς δείχνουν τι σημαίνει η κατάκτηση εξουσίας, π. χ. ο Σαμαράς είναι διψασμένος για εξουσία, αδιαφορεί αν βλάπτει τον τόπο (και όχι μονάχα αυτός, ιδίως ο Βενιζέλος, και όπως έχω γράψει παλιότερα, υπηρέτης και εξ-υπηρέτης θα μείνει κάποιου άλλου) λέει ψέματα, πολλά ψέματα, φυγοδικεί, δεν πάει στη Βουλή, δεν απαντά με ευθύτητα, φοβάται για αυτό και δημιουργεί καταστάσεις φόβου, π. χ., θα μας διώξουν από το νόμισμα αν δεν πωλήσουμε το Ελληνικό, θα μας διώξουν από την Ευρώπη αν δεν πωλήσουμε τα ύδατα, θα μας πετάξουν έξω από τη λέσχη τους αν δεν παραχωρήσουμε τα ενεργειακά μας αποθέματα, στο μεταξύ συμπολίτες του αυτοκτονούν, θρηνούν, δολοφονούνται, ασθενείς δεν μπορούν να αγοράσουν τα φάρμακά των, μικροεπιχειρηματίες αρρωσταίνουν ψυχικά, οι νέοι μεταμορφώνονται σε βίαιες υπάρξεις, οι επιστήμονες μεταναστεύουν, στο μεταξύ ταξιδεύει για να πλασάρει τα καλά μας, να αποκτηθούν από τους άλλους για να έρθει τάχα η ανάπτυξη, ποια ανάπτυξη όταν τίποτα δεν θα μας ανήκει, παρά μονάχα ένας μισθός, τόσος όσο για να κρατιόμαστε εν ζωή επειδή είχαμε την ατυχία να γεννηθούμε- να γιατί αποκαλώ τη σημερινή εποχή, εποχή νομισματικής οικονομίας, που κύριο χαρακτηριστικό της είναι το άυλο κέρδος, αριθμοί και μόνο αριθμοί- τη θέλομε αυτή την κατάσταση;, όχι βέβαια, μας πρέπει αυτή η κατάντια;, όχι βέβαια, τη θέλομε αυτή την Ευρώπη;, όχι βέβαια, το θέλομε αυτό το γαμημένο ΕυρωΜάρκο;, όχι βέβαια...
...Σαμαράς και Βενιζέλος μας έχουν βάλει σε ένα καρότσι και μας σέρνουν όπου οι νομισματοκοποιοί επιτάσσουν-, εμείς είμαστε οι κουβαλιασμένοι υποταγμένοι υποταγμένων ψευδο-πολιτικών- ε, τι να κάνομε, αυτοί είμαστε, αυτοί ας παραμείνουμε αφού ηδονιζόμαστε- οι εκλογές θα έρθουν, κάποια στιγμή θα γίνουν, αν και έπρεπε να γίνουν τώρα, πριν είναι ολότελα αργά, αλλά όχι δεν θα γίνουν, πρέπει να πωληθούν όλα όσα έχουν σχεδιάσει οι τοκογλύφοι/δανειστές-φίλοι/εταίροι...
...αν ο Σαμαράς ήταν άνδρας πολιτικός και αγαπούσε τον τόπο του, θα είχε ήδη προκηρύξει εκλογές, το βλέπει το αδιέξοδο, είναι γεμάτος φόβο αλλά θέλει παράσημα, και ως συνήθως τα παράσημα τα παίρνουν οι φοβισμένοι, οι ανδρείοι χάνονται στα χαρακώματα και στα πεδία μαχών, ακόμα και εν καιρώ ειρήνης     ...μου άρεσε ο Τσίπρας- μιλούσε για τους συμπολίτες του και όχι για την Πατρίδα, για την πατρίδα ως συνήθως μιλάνε οι προδότες της, ο πολιτικός μιλά για τον συμπολίτη του- νά η μεγάλη διαφορά...
...ο Τσίπρας μου άρεσε, ο εαυτός μου δεν μου αρέσει σε αυτή τη χώρα του ΕυρωΜάρκου...
                                 ...εγώ αυτοφωτογραφιζόμενος, δούλος του ΕυρωΜάρκου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου