Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Μην ανησυχείτε, οδοιπορείτε- η πραγματικότητα ήταν/είναι και θα είναι ΑΛΛΟΥ...


...βαυκαλιζόμενοι οδοιπορούμε και δεν χαμπαριάζομε ότι ζούμε πλάι σε ένα χωριό- ποιο είναι αυτό το χωριό;, θα το γράψω στο τέλος, αφού πρώτα αφηγηθώ τη χθεσινή μου συνάντηση με τον φίλο μου Απόστολο...
...πήγαινα στον κινηματογράφο "Δεξαμενή" για να απομακρυνθώ λίγο από την φρικτή υγρασία του χθεσινού Σεπτέμβρη, (γιατί θα έχομε και αυριανό Σεπτέμβρη, όπως κάποτε αυτή την ευλογημένη χώρα, που κατοικείται από μη ευλογημένα έμβια, την καθόριζε ολοφάνερα ο "αυριανισμός" και στις μέρες μας συνεχίζει να την ορίζει υπόγεια-, μην το παραβλέπετε, οι "αυριανιστές" του Πασόκ και οι τραμπούκοι της Δεξιάς  μετακόμισαν στην Χρυσή Αυγή), που ήρθε και καλοκάθισε στον χώρο μου, και ήταν τόσο πυκνή η υγρασία που είπα μέσα μου: "το τέλος έφτασε, πρέπει να το αντιμετωπίσω στον ανοιχτό χώρο: χώρος προσωπικού/ατομικού ήθους, παράλληλος της ηθικής του αυριανισμού"...
...αυριανιστής είναι εκείνος που δεν είναι εκείνος, αλλά πάντα ένας άλλος κάποιος και αυτός ο άλλος κάποιος εισβάλλει, και εισβάλλει γιατί δεν έχει δικό του χώρο, δεν έχει "αποθέματα" ψυχικά, διανοητικά, ηθικά, δεν είναι εαυτός του, δεν μπορεί να είναι εαυτός του, είναι ξένος, και τι ντροπή! ξένοι αποτελούν την πραγματικότητα... 
...και αντί να πάω σινεμά, κατευθύνθηκα στον Απόστολο και πήγαμε και ήπιαμε από δύο ουίσκι ο καθείς, και αυτό γιατί το μπαρ δεν είχε καλό κρασί και είπα μέσα μου καταπίνοντας την πρώτη γουλιά: "Μονάχα ένας απελπισμένος θα ανακάλυπτε το ουίσκι". Απελπισμένο θεωρώ εκείνον που ποιεί κατοικώντας τον εαυτό του, γιατί δεν μπορεί να είσαι κάτοικος του εαυτού σου και να μην είσαι απελπισμένος, όταν δε, σε περιτριγυρίζουν ξένοι-, και επειδή είχα καιρό να γευτώ ουίσκι, δάκρυσα και σκέφτηκα προσώρας πως κάποτε θα χάσω και αυτή την ηδονική γεύση του ουίσκι...
...το ουίσκι έχει άμεση σχέση με τη σωματική ερωτική επαφή, δεν γίνεται να νιώθεις τα συκώτια σου αναμμένα και τα μέλη σου νεκρά, απόδειξη για αυτό;, η γλώσσα, το όργανο γλώσσα, που δεν παύει να ταλαντεύεται ανάμεσα στη βιωματική σκέψη και το εμπειρικό συναίσθημα- διότι δεν γίνεται να σκέπτεσαι δίχως βιώματα και δεν γίνεται να αισθάνεσαι δίχως εμπειρική σκέψη, δίχως εμπειρία ηδονής- και τα δυο συνεχώς μας βάζουν σε δοκιμασίες πλάι στο χωριό που δεν το χαμπαριάζομε, για αυτό το λόγο και είμαι ενάντια των ωραίων πραγμάτων, τα ωραία πράγματα συνιστούν την αλλού πραγματικότητα, για αυτό με σκέψη να ονειρευόμαστε και με όνειρο να σκεπτόμαστε...

_Απόστολε, του λέω, κάθε φορά που συναντιόμαστε, γίνομαι και σοφότερος, νά!, ακόμη μια αξία της φιλίας: γίνεσαι σοφότερος, απόψε, εξαιτίας σου, η έννοια: "απόθεμα", έτσι όπως την έθεσες, έγινε βιωματική μου αλήθεια, δεν το είχα σκεφτεί.
Ο Απόστολος χαμογέλασε και η λίθινη μορφή του- λίθος πολύτιμος, έλαμψε. Κοίταξα το ποτήρι, ένιωσα τη γλώσσα μου, όργανο της σκέψης, να θέλει να γευτεί την απόγευση του ποτού. Ξέρεις κάτι Απόστολε, έχω την πεποίθηση πως η αρχή μας είναι η απόρριψη, πρώτα μας απορρίπτει η κοιλιά, με το πέταμά μας στο πάτωμα της ζωής, μας απορρίπτει ο χρόνος, σε συνέχεια μας απορρίπτουν τα κύτταρα, οι ιστοί, ο έρωτας, η ηδονή, η όραση, το οπτικό μας νεύρο, η σπίθα του βλέμματος εξανεμίζεται, το σώμα μας εκπίπτει και αυτοί εκεί, (έδειξα κάτι καθηγητάδες) που δεν φορούν ζουρλομανδύα αποταμιεύουν παράδες παραδομένοι- πού;
_Μια φορά, με διέκοψε ο Απόστολος, είπα σε ένα φίλο μου, έχεις 500 χιλ. στην τράπεζα...
_Ξέρω σε ποιον αναφέρεσαι, ποτέ μου δεν τον συμπάθησα...
_Ναι...του είπα λοιπόν, διαίρεσε τις 500 χιλ. σε ημερήσια έξοδα και μετά σε εβδομάδες και θα δεις ότι δεν θα ζήσεις τόσες, τότε γιατί τα κρατάς φυλαγμένα και δεν απολαμβάνεις όσα θέλεις να απολαύσεις, και ξέρεις τι απάντηση έδωσε Σκοπελίτη; Δεν ξέρω τι να απολαύσω. 

...Απόρριψη, απόθεμα, αυριανισμός, η αλλού πραγματικότητα, το ατομικό μας ήθος, σοβαροφάνεια, η ψευτοηθική των άλλων, η οδοιπορία μας, ο εξευτελισμός μας, η άρνησή μας, ηθελημένα ή όχι, να αποδεχόμαστε και να προστατεύομε τον εαυτό μας- δεν εννοώ εγωιστικά, εννοώ από υπερηφάνεια/αξιοπρέπεια, η άρνησή μας να είμαστε ξενιστές του ξένου, η άρνησή μας να φιλοξενούμε το οικείο, η ύβρις να προτιμούμε τη φιλονικία από τη συμφιλίωση, η τυφλότητά μας να μην δοκιμαζόμαστε με τη συνάφεια, αλλά με το ανοίκειο, και όλα αυτά πλάι σε ένα χωριό- λέξη τελεσίδικη: Νεκροταφείο...
...τι απολαύσατε χθες;, τι θα απολαύσετε σήμερα;
Είμαι σίγουρος ότι, όσο πλησιάζει ο καθείς, δηλαδή, όσο φτάνει στην πλήρωση του χρόνου: πλήρωση/είσοδος, ένα και το αυτό, την είσοδο του χωριού, σε κάποια στιγμή, σε ένα του ψυχικό στάσιμο, θα αναλογιστεί Μόνο τα μαξιλάρια όπου έγειρε το κεφάλι του εν αταραξία και ξύπνησε εν τω εαυτώ του...  

...εγώ απόλαυσα ρόγες σταφυλιού και μια πίκρα γεμάτη γλυκύτητα...                                     

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου