Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Φίλε Χρίστο Πετρίδη, σε αποχαιρετώ από εδώ...

...όποτε συναντιόμασταν γελούσαμε, πίναμε, κοίταζε ο ένας τον άλλον με ειλικρίνεια, εκτιμούσε ο ένας το έργο του άλλου, σεβόταν ο ένας την παρουσία του άλλου, κακολογούσαμε, δεν λέω, αλλά κακογελούσαμε με χιούμορ, δεν υπήρχε δηλαδή φθόνος, άλλωστε κακολογούσαμε εκείνους που άξιζαν μόνο την κακολογία, βλέπεις είμαι και εγώ αρκετά προκλητικός...
...Φίλε Χρίστο Πετρίδη, πήρες τον εαυτό σου αγκαλιά, έκλεισες τα μάτια στις 27 Ιουλίου και έφυγες αφού πάλεψες με τον καρκίνο σε αυτή τη γαμημένη ζωή μόλις 55 ετών...αχ! και δεν πεθαίνουν τα σκυλιά, και είναι πολλά και θα ήθελα να έγραφα τα ονόματά τους, αλλά δεν θα το κάνω καλοσυνάτε Φίλε, και σου υπόσχομαι από αυτό το φθινόπωρο θα φορώ τη δερμάτινη ζώνη που μου ζωγράφισες, ευθύς αμέσως μόλις σου το ζήτησα, έτσι για πλάκα, σου ζήτησα να μου ζωγραφίσεις και ένα παπούτσι ενός ζευγαριού- αυτό δεν έγινε, άλλωστε δεν σε πίεσα καθόλου, είχα και τότε πολλά προβλήματα, πάντως θα μου άρεσε να φορώ ένα ζωγραφιστό παπούτσι από εσένα και αυτό γιατί το βάδισμα, τα χιλιόμετρα που αντιστοιχούν, τα θαρρώ ως πλησίασμα στο θάνατο...
   

2 σχόλια:

  1. Ξεχωριστή η καλλιτεχνική του πορεία!!!
    Θαυμάζω το έργο του και σας θεωρώ τυχερό που τον γνώρισατε κι από κοντά !
    Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει...
    άδικο να χάνονται οι άνθρωποι που έχουν τόσα πολλά να δώσουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτσι είναι και δεν είναι αλλιώς, και ήταν πολύ ευαίσθητος και ήταν απλοχέρης, δεν μετρούσε τα πράγματα όπως πολλοί κάνουν, μα δεν είναι έτσι οι περισσότεροι "καλλιτέχνες", του τόπου μας, τους χαρακτηρίζει φθόνος και μικροπέπεια, ίσως γιατί δεν είναι σίγουροι για το έργο τους- ο Χρίστος Πετρίδης όμως ήταν σίγουρος και πάντα γελούσε- το γέλιο φανερώνει το εύρος της καρδιάς του καθενός, σε ευχαριστώ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή