Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

Πόσο πολύ σε αγάπησα, μονάχα εγώ το ξέρω...

...«Οι τρόποι έχουν αλλάξει πια. Δεν παίρνουμε τα όπλα προκειμένου να σκοτώσουμε για να αρχίσουμε την επανάσταση. Η επανάσταση γίνεται εύκολα στις μέρες μας. Το σύστημα περιστρέφεται γύρω από τις τράπεζες. Βασίζεται στη δύναμή τους. Ετσι, πρέπει να καταστραφεί αρχής γενομένης από τις τράπεζες. Τότε θα γίνει η αληθινή επανάσταση. Είναι κάτι απλό. Αντί να βγεις στους δρόμους, απλώς πας και αποσύρεις τα χρήματά σου. Αν αυτό το κάνει αρκετός κόσμος, το σύστημα θα καταρρεύσει. Χωρίς όπλα, χωρίς αίμα, χωρίς τίποτα. Σε μια τέτοια περίπτωση θα μας ακούσουν διαφορετικά. Καμία φορά πρέπει εμείς να δίνουμε ιδέες». 2010 είπε ο Καντονά 

Πηγή: Ερικ Καντονά: http://www.iefimerida.gr/node/112776#ixzz2Xrqvi49F

Πόσο δίκιο είχε αυτός ο ωραίος άνθρωπος, ελεύθερος, ικανός, αυτοσαρκαστής, δεικτικός, προκλητικός, σεμνός εκεί που πρέπει, αδίστακτος εκεί που χρειάζεται. Ε, ναι, έναν τέτοιο κόσμο οραματιζόμαι και εγώ, (μάλλον οραματιζόμουν γιατί τώρα δεν  οραματίζομαι, όλα έχουν μικρύνει και απομακρυνθεί τόσο, που χρειάζομαι έναν τεράστιο φακό για να τα εντοπίσω), κόσμο ελεύθερο, αυτοσαρκαζόμενο, δεικτικό, προκλητικό, σεμνό, χρηστικό, χρήσιμο, βαθύ στη σκέψη, να φτάνει στις δομές και στο βαθμό μηδέν των πραγμάτων, να φτάνει στο σκοτάδι της ψυχής των ανθρώπων και να το φωτίζει με λόγια απλά και μεστά, αδίστακτο δε όταν υπερασπίζεται την ομορφιά της δικαιοσύνης και όταν στηρίζει το δίκαιο της ομορφιάς, γιατί αν δεν λατρεύεις την ομορφιά, δεν μπορεί να είσαι δίκαιος, και δεν μπορεί να είσαι λάτρης της ζωής και του έρωτα, αν δεν αποδέχεσαι την ειρωνεία. Και θυμήθηκα την αγαπημένη (2005-6) αλήθεια, τι ειρωνεία!, Πηνελόπη το όνομά της, τα τελευταία της λόγια ήταν: "Εμείς οι δυο δεν ταιριάζομε, γιατί εσύ θέλεις να κλείσεις τις τράπεζες, ενώ εγώ θέλω να ανοίξουν δέκα". "Ωραία λοιπόν, της είπα, κατέβασε το κιλοτάκι σου στο ταμείο και αράδιασε το εφηβαίο σου μπρος στα έκπληκτα μάτια του δούλου ταμία-, σήμερα θα έγραφα: "του δούλου Σόιμπλε"-, εκτιμώντας την κάθε σου τρίχα ως μετοχή της Ντόιτσε Μπανκ, το ξέρεις πολύ καλά πως, μια τρίχα του εφηβαίου σου σέρνει πετρελαιοφόρο...
Όχι, όχι, δεν με αγάπησες Πηνελόπη, τον πλούτο μου ήθελες, αλλά μόλις διαπίστωσες πως δεν με ενδιέφερε ο πλούτος μου και δεν του έδινα την αξία που έδινες, με εγκατάλειψες και πήγες με έναν τοκογλύφο που γνώριζε/γνωρίζει τις άυλες αξίες του: τόκου.
Θέλησες να τοκίσεις το αιδοίο σου απέναντι σε έναν ανύπαρκτο φαλλό, έτσι χάθηκε η ομορφιά σου, χάθηκε η νεότητά σου, χάθηκε ο ερωτισμός σου, και τώρα σέρνεις ένα καρότσι γεμάτο σάπια έντερα διότι, η μαμά Τοκογλυφία κατασπαράζει τα παιδιά της, τα γεννά ήδη γερασμένα και μισητά, και η όποια αποταμίευση αληθινών κόπων, ή ύποπτης κερδοφορίας, περνιέται για πανάκεια και ο τοκογλύφος πανακής- δεν υπάρχει φάρμακο ηλίθιοι που θεραπεύει τις αρρώστιες, μήτε υπάρχει φάρμακο που θεραπεύει την ηλιθιότητα-, δυστυχώς.
Και σε ρωτώ αγαπημένη, που δεν με αγάπησες, που το όνομά σου μου έδινε ελπίδες για έναν νέο νόστο, γιατί αλίμονο σε έναν άνδρα που δεν μπορεί να δημιουργήσει έναν νέο τόπο, τόπο που να επιθυμεί την επιστροφή του σε αυτόν, αλλιώς πελαγοδρομεί-, έτσι είναι τα πράγματα, αλίμονο αν παύει η περιπέτεια του Έρωτα και του Λόγου, τότε παύει και ο Ποιητικός Λόγος και δεν ακούγονται παρά μονάχα οιμωγές της διεστραμμένης μαμάς Τοκογλυφίας και του υποταγούς μπαμπά Κέρδος.
Ποιο είναι το πιο μισητό δίδυμο της σημερινής Ευρώπης; 
Πόσα εκατομμύρια Ευρωπαίοι, παρακαλούν να ψοφήσει;
Δεν θα ενωθεί ποτέ η Ευρώπη όσο επιμένει στα Έθνη φυλών, όσο θα αρνείται την έννοια του τόπου του πολίτη-, κόσμος των πολιτών-πολίτες του κόσμου, όσο θα επιμένει στην οικονομία κατακτήσεων.
Η Γερμανία ποτέ δεν ήθελε την Ευρώπη Ενωμένη, την ήθελε υπό της κυριαρχίας της κε Βορίδη, που δεν τόλμησες να καταγείλεις, ως υπεύθυνο της τωρινής μας άθλιας κατάστασης, που επιμένεις να στηρίζεις, τον Σημίτη- όχι δεν ήταν ο Α. Παπανδρέου, (αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιώνω τον Α. Παπανδρέου-διόλου), ήταν ο Σημίτης, αλλά, ως ακροδεξιός κε Βορίδη ή έστω ως πρώην ακροδεξιός και νυν δεξιός, παραχαράζετε την πραγματικότητα, όπως η κα Ρεπούση, την αλήθεια των μύθων, και όποιος το νογά.
Τελειώνοντας, χθες είδα ένα όνειρο, είδα ότι ο Σόιμπλε προσγειώθηκε (μακάρι να πέσει το αεροπλάνο) σε μια νεκρή πόλη και ένιωσε την διαπεραστική ψύχρα της νεκρής πολιτείας, ένιωσε ότι προσγειώθηκε σε ένα νεκροταφείο. Ξυπνώντας, είπα μέσα μου: μακάρι να γίνει έτσι, αλλά όχι, θα σπεύσουν να διαμαρτυρηθούν, κομματικές οργανώσεις, συνδικάτα-, ο Μαρξ να τα κάνει συνδικάτα, και άλλες ομάδες που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα- τι είναι πραγματικότητα;, μπας και είναι τα καμμένα μας μυαλά;
Γεια σου από εδώ Eric Cantona, μου έδωσες την ευκαιρία να γράψω για την αγαπημένη που δεν υπήρξε, υπήρξε όμως στα καφέ πίνοντας φραπέ καθήμενη ώρες περιμένοντας να περάσει το θύμα της, ένας δύσμοιρος τοκογλύφος που, με όποιο σαπούνι πλενόταν, το σαπούνι έπαιρνε χρώμα- τόσο ελεεινά βρόμικος, όπως ο παρακάτω απεικονιζόμενος.
Persona non gratta ο παραπάνω χοιρόσκυλος.                  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου