Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Φίλε Χρίστο Πετρίδη, σε αποχαιρετώ από εδώ...

...όποτε συναντιόμασταν γελούσαμε, πίναμε, κοίταζε ο ένας τον άλλον με ειλικρίνεια, εκτιμούσε ο ένας το έργο του άλλου, σεβόταν ο ένας την παρουσία του άλλου, κακολογούσαμε, δεν λέω, αλλά κακογελούσαμε με χιούμορ, δεν υπήρχε δηλαδή φθόνος, άλλωστε κακολογούσαμε εκείνους που άξιζαν μόνο την κακολογία, βλέπεις είμαι και εγώ αρκετά προκλητικός...
...Φίλε Χρίστο Πετρίδη, πήρες τον εαυτό σου αγκαλιά, έκλεισες τα μάτια στις 27 Ιουλίου και έφυγες αφού πάλεψες με τον καρκίνο σε αυτή τη γαμημένη ζωή μόλις 55 ετών...αχ! και δεν πεθαίνουν τα σκυλιά, και είναι πολλά και θα ήθελα να έγραφα τα ονόματά τους, αλλά δεν θα το κάνω καλοσυνάτε Φίλε, και σου υπόσχομαι από αυτό το φθινόπωρο θα φορώ τη δερμάτινη ζώνη που μου ζωγράφισες, ευθύς αμέσως μόλις σου το ζήτησα, έτσι για πλάκα, σου ζήτησα να μου ζωγραφίσεις και ένα παπούτσι ενός ζευγαριού- αυτό δεν έγινε, άλλωστε δεν σε πίεσα καθόλου, είχα και τότε πολλά προβλήματα, πάντως θα μου άρεσε να φορώ ένα ζωγραφιστό παπούτσι από εσένα και αυτό γιατί το βάδισμα, τα χιλιόμετρα που αντιστοιχούν, τα θαρρώ ως πλησίασμα στο θάνατο...
   

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Tα 153 στρατιωτάκια μου τα είδες χθες στη Βουλή ηλίθιε Σκοπελίτη;...

...είναι τα Τάγματα ασφαλείας του Δ' Ράιχ- μου είπε χθες ο Σόιμπλε στον προθάλαμο του ύπνου...
...ο χθεσινός μου ύπνος ήταν εντελώς μες στην ταραχή και το έλεος, ίδρωνα, κρύωνα, ζεσταινόμουν, έβγαζα φλύκταινες, έσπαζαν οι φλύκταινες, μούσκευε το σεντόνι, άλλαζα το σεντόνι, ξανά μούσκευε το σεντόνι, άλλαζα το σεντόνι, αυτό έγινε πολλές φορές μέχρι που μούσκεψε το στρώμα και το πέταξα από το παράθυρο, έλυσα και το κρεβάτι και το πέταξα και αυτό, είχαν λάβει τεράστιες διαστάσεις και καθώς μαθημένος να πετώ πράγματα, (τα όποια πράγματα που δεν χωρούν στον χώρο μου δεν μου ανήκουν, άλλωστε πώς είναι δυνατόν τα πράγματα να με πετούν έξω από τον χώρο μου;), και αποκοιμήθηκα για λίγο αποκαμωμένος από την προσπάθειά μου να ξεγελάσω το θάνατο που είχε τη μορφή του ΕθνικοΣοσιαλισμού...
Ω! Ανισόρροποι του Δ' Ράιχ, αυτό το ονειροπόλο βλέμμα σας πρέπει να ξέρετε ότι προδίδει τη μαύρη σας ψυχή, το έρεβος της ανισορροπίας, την άβυσσο της ηλιθιότητας της φυλής σας η οποία κατορθώνει και παράγει κλώνους, όπως ο κάτωθι ανισόρροπος, ο οποίος χθες είπε: 
«Το πρόγραμμα πάει μια χαρά κι ο δρόμος που ακολουθούμε είναι ο σωστός», άσχετα αν δεν υπάρχει επιστροφή, άσχετα αν προχωράμε μες στη φτώχεια, άσχετα αν ο ένας θα δέρνει και θα κλέβει τον άλλον, άσχετα αν αυτοκτονεί, άσχετα αν οι άρρωστοι θα υποφέρουν, άσχετα αν το χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο, άσχετα αν το πρωτογενές πλεόνασμα είναι πλασματικό διότι το κράτος δεν πληρώνει τα χρωστούμενά του, ψέματα, ψέματα, ψέματα είναι όλα και άσχετα αν τρεις γενιές- η δική μου, του γιου μου και των εγγονών μου, καταστράφηκαν- προσθέτω εγώ και προτείνω να δοθεί στον παραπάνω εγκάθετο αξιωματικό του Δ΄ Ράιχ το βραβείο της γερμανικής πατάτας της λογιστικής...
...νά! και ο ξυλοπόδαρος ο ψεύτης, ο ισότιμος και ίσως μεγαλύτερος ψεύτης από τον Γ.Α. Παπανδρέου, χειροκροτεί τα αποτελέσματα του προγράμματος "ΖΑΠΠΕΙΟ ΙΙ"...
...αλήθεια, ποιον κορόιδευε αυτός ο αστείος αστός, με έντονα χατακτηριστικά αμόρφωτου λαϊκιστή;, τουλάχιστον οι του πασόκ σύντροφοι ήταν πιο αυθεντικοί: μικροαστοί λαϊκιστές....

Υ.Γ.
Χθες έγραψα πως δεν θα ξανά γράψω, αλλά τι φταίω εγώ ο άμοιρος που είδα το τέλος του τόπου μου και με επισκέφτηκε ο Σόιμπλε με τα 153 στρατιωτάκια του με τις ΓερμανοΕλληνικές ταυτότητες;
Όλα όσα συμβαίνουν και όλοι όσοι συμμετέχουν στα συμβάντα, είναι φανταστικά, δεν είναι πραγματικά, άλλωστε τα είδα στον προθάλαμο του ύπνου, είναι συμβάντα και πρόσωπα του νεο-Ελληνικού ύπνου... ΚαληΜέρα σας, ΚαληΝύχτα σας...
Καλλιόπη, γεια και από εδώ, προσπάθησε να βρεις και να δεις την εκπληκτική ταινία του Arthur Penn: "Mickey One" με τον Warren Beatty και για να απολαύσεις το γλυπτό που αυτοκατατρέφεται, (Νέα Υόρκη 1960), του μεγάλου δημιουργού Jean Tinguely, που τόσο πολύ αγάπησε τη Niki de Saint Phalle...        
   

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Νάτος! Νάτος! Νάτος ο Κατακτητής, ο λίγος, μα πολύ λίγος Σόιμπλε...

...μα για τους Γερμανούς μέγας προστάτης τους...
μα με ποιον μοιάζει, με ποιον μοιάζει σε αυτή την φωτογραφία που τον δείχνει οραματικό, ονειροπόλο, βυθισμένο στον δικό του ανισόρροπο τόπο, άρα και οι Γερμανοί είναι ανισόρροποι, άρα και εμείς που ψηφίζομε αυτούς που ψηφίζομε έχομε στο DNA μας τον ιό της προδοσίας ή της βαθιάς υπόκλισης... 
...μα με ποιον μοιάζει, με ποιον μοιάζει; Και σαν όρκα που είμαι, θυμήθηκα ορισμένες φωτογραφίες του ΧΙΤΛΕΡ! Ε, ναι, φίλοι μου Γερμανοί, σας κυβερνά ένα ομοίωμα του Χίτλερ ή έστω του Χιτλερισμού- φαίνεται ξεκάθαρα...
...δεν θα έγραφα, δεν έχω κέφια να γράφω, αλλά όταν διάβασα ότι απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις, (άσχετα αν ήμουν/είμαι υπέρ της κλειστής έρημης πόλης- η απαγόρευση με ενόχλησε και φυσικά η αποδοχή από τη μεριά του ηρωϊκού κατακτητή Σόιμπλε- εγώ θα ντρεπόμουν να πήγαινα σε ένα σπίτι που δεν με θέλουν- τόσο αναξιοπρεπής είναι ο ανισόρροπος, ε, βέβαια, άλλο τόσο είναι αναξιοπρεπή η κυβέρνησή μας), στην ημέρα της άφιξης του έμβιου με τη μορφή γερακιού...
...μα πράγματι, δεν μοιάζει με γεράκι και μάλιστα κακάσχημο;...
...απαγορεύονται λοιπόν οι συγκεντρώσεις για να περάσει ο κατακτητής, όπως ακριβώς τα στρατεύματα του Χίτλερ στην έρημη κατακτημένη Αθήνα...
...Αγαπητοί μου συγγραφείς, Χωμενίδη και Χειμωνά, πώς σας φάνηκε αυτή η απαγόρευση;...
...και άλλοι αγαπητοί μου από το χώρο του πνεύματος και γενικότερα της Τέχνης, πώς σας φάνηκε αυτή η δικτατορική απόφαση της Κυβέρνησης;, φυσικά δεν είναι μόνη, αλλά νά!, είναι λίγο παραπάνω από το κατιτίς, διότι εισβάλλει ο κατακτητής Γερμανός...
...α, εσείς πασόκοι, ο Παπακωνσταντίνου είχε δίκιο, αυτός δεν φταίει σε τίποτα, ο Βενιζέλος φταίει-, η βόμβα στη Χιροσίμα ήταν πταίσμα, η βόμβα στο Ναγκασάκι ήταν έγκλημα, ελπίζω να καταλαβαίνετε τον συμβολισμό μου...άνανδροι και γελοίοι... 
...νιώθω τόση ντροπή, τόση ντροπή με την κατάντια του τόπου μου, μα έτσι είναι τα πράγματα, στις κρίσιμες στιγμές φανερώνεται ο χαρακτήρας μας, είτε στις διαπροσωπικές σχέσεις είτε στις διαπολιτικές...
...το υποχιτλερικό γεράκι ο Σόιμπλε έρχεται στον καμμένο τόπο των ανίκανων νεο-Ελλήνων, σε χαιρετώ από εδώ Σόιμπλε, αλλά θέλω να ξέρεις πως θα χάριζα και την ψυχή μου στον διάολο της Γερμανίας αν, μου δινόταν η ευκαιρία να σου έδινα ένα χαστούκι, μα τέτοιο χαστούκι, και μια κλωτσιά, μα τέτοια κλωτσιά, άι στο διάολο- μακάρι να πέσει το αεροπλάνο, θρύψαλα να γίνεις όπως το ανθοδοχείο που είχαμε στη Μυτιλήνη από κρύσταλλο  Βοημίας...
...δεν έχει νόημα να ξανά γράψω...αυτό μου λέει στο αυτί η υπέροχη μουσική που ακούω τώρα της ταινίας του Almodovar, "hable con ella"...           
   

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Αγαπημένη Αριάδνη είμαστε λειψοί και μπόσικοι...

...και ο Σόιμπλε ανησόρροπος, σε σχέση με τα οικονομικά- αντιπροσωπεύει μια ιδιότυπη μορφή ναζιστικής οικονομίας...ξανά δέστε τον
και δέσετέ τον εικονικά απέναντι σε μια τηλεόραση να βλέπει και να ακούει τι λένε οι σώφρονες οικονομολόγοι για να διαπιστώσει ο ίδιος- ίσως- πόσο ανισόρροπος είναι, αυτός και όσοι Γερμανοί πιστεύουν στην ανισόρροπη οικονομολογική του σκέψη- βέβαια υπάρχει λόγος που είναι ανισόρροπος, έτσι δεν είναι;, και υπονοώ αυτό που λέει ο λαός: "βρίσκει και τα κάνει", ναι, αλλά είναι ο μόνος που τα "βρήκε και τα έκανε;", φυσικά και όχι, μπόσικοι εμείς, πονηροί οι άλλοι, και από τη άλλη μεριά, σχεδόν όλοι μας, κάποια στιγμή "βρίσκομε και κάνομε", και αυτό γιατί εσείς, εγώ, ο άλλος, οι άλλοι, είμαστε λειψοί και μπόσικοι και έτσι τα συστήματα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος-, μπορεί να είναι και δικό μας σύστημα, αλλά είναι Σύστημα, δεν είναι Τρόπος Ζωής (άλλο το σύστημα, άλλο ο τρόπος) και προσφεύγουν στα συστήματα διότι τους έχει καταλύσει ο φόβος- ο φόβος είναι που μας ωθεί να ορθώνομε συστήματα και θρασύδειλους μηχανισμούς άμυνας απέναντι στους άλλους και φυσικά στη δική μας ά-τροπη (συγνώμη για τη λέξη) ζωή, για αυτό είμαστε διχασμένοι, άλλον βλέπομε στον καθρέφτη και άλλον δείχνομε στην αγορά των ανθρώπων. Φοβόμαστε τις διαρροές, και άντε τσιμούχες, τάπες, ροδέλες, και στουπιά- έτσι, το καλύτερο που έχομε να κάνομε, εμείς που δεν φοβόμαστε, είναι να αποφεύγομε εκείνους που ορθώνουν απέναντί μας το σύστημά τους, δηλαδή, τη λογική (αν είναι λογική) δίχως φαντασία, δίχως ηθική, δίχως να λαβαίνει υπόψη την παράμετρο, δηλαδή, τον κίνδυνο να πέσει ο ίδιος στην παγίδα που στήνει για τους άλλους- το μόνο όπλο είναι ο τρόπος μας. Σύστημα και Τρόπος, άλλο ένα αντιθετικό δίπολο...εγώ φυσικά, ο ανήκων κατάσαρκα στον τρόπο μου- αλλιώς τροπιστής (συγνώμη πάλι για τη λέξη) δεν μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει σύστημα διαβίωσης, πέρα από εκείνο της γλώσσας. Διαβίωση και Γλώσσα, άλλο ένα αντιθετικό δίπολο...εγώ φυσικά, ο ανήκων κατάψυχα στη Γλώσσα δεν μπορώ να νιώσω την ά-ψυχη συστημική λογική ρηχής διαβίωσης...  
Γιατί έγραψα το παραπάνω, μα γιατί στη μετακόμιση, ίσως το βίντεο προσέκρουσε σε αύθραυστο καθαρό μέτωπο βιβλίου και χάλασε, και καθώς από παιδί ξεκοίλιαζα τα παιχνίδια μου, ήθελα να έβλεπα τον μηχανισμό τους- δηλαδή το βαθμό μηδέν τους, δηλαδή από πού ξεκινά η γοητεία του παιχνιδιού, αυτό έκανα και με το βίντεο- το ξεκοίλιασα, και πράγματι είδα ότι είχε μετατοπιστεί ο οφθαλμός του, πώς το διέκρινα;, απλώς με κοίταζε αλλοίθωρα- Α!, έκραξα εγώ το κοράκι, ώστε έτσι κοιτάτε εσείς οι έχοντες συστημικούς οφθαλμούς, αλλοιθωρικά!, και πέταξα τα σπλάχνα του εικονικού ανθρώπου στα σκουπίδια...
Ξανά διαβάζοντας το χθεσινό μου κείμενο, αναρωτήθηκα μπας και θεωρηθώ μισογύνης- ας το ξεκαθαρίσω: Η Πηνελόπη υπήρξε, και ήταν/είναι γυναίκα από το γνωστό είδος που ψάχνουν την ασφάλεια πρωτίστως αδιαφορώντας το κόστος, βέβαια δεν υπήρξε τέτοια ακραία περίπτωση, και αν τύχει και με διαβάσει, ξέρω ότι θα γελάσει και θα με συγχωρήσει, χιούμορ κάτεχε, εγώ την τέντωσα την ιστορία για να τη συνταιριάξω με τον Σόιμπλε. Πάντα αγαπούσα τη γυναίκα, πάντα λάτρευα τον τρόπο της στον έρωτα-, κάθε γυναίκα έχει τον δικό της τρόπο να διαφεύγει από την αθλιότητα διαμέσου του έρωτά της-, πράγμα που σημαίνει ότι διαφέρει από τον συστημικό αταβιστικό ηδονισμό, ηδονισμός που απέχει από τον ηθικό ερωτισμό, πάντα αγαπούσα τους άνδρες καθότι πιστεύω στη φιλία με τον τρόπο του Αριστοτέλη, πάντα θεωρούσα τη γυναίκα ίση με τον άνδρα, δεν έπαιρνα, είτε καλώς είτε κακώς, υπόψη τις όποιες ιδιαιτερότητές της, την αντιμετώπιζα όπως αντιμετώπιζα τους άνδρες και με τα χρόνια διαπίστωσα πως, ούτε εκείνες λάμβαναν υπόψη τις ιδιαιτερότητές μου, άρα και οι δυο μας απείχαμε από αυτό που λέγετε: Άνθρωπος, δηλαδή αυτός που κοιτά ψηλά, δηλαδή ο όρθιος, δηλαδή ο θεατής και θεώμενος, δηλαδή ο έχων παρουσία, ο έχων αύρα ψυχής, δηλαδή ο έχων ίδιον τρόπο...
Το ξέρω, σας μπούκωσα άρα και δηλαδή- άλλο ένα δίπολο, το πρώτο σκέλος συμπερασματικό, το άλλο δηλωτικό, το πρώτο ανήκει στους συστημικούς, το δεύτερο στους τροπιστές... 
"Το πόσο πολύ σε αγάπησα μονάχα εγώ το ξέρω", ανήκει στον Ποιητή Γκάτσο, που τόσο τον ζηλεύω που το είπε πρώτος με τον τρόπο του, ελπίζω να σου το είπα και εγώ με τον τρόπο μου το "πόσο πολύ σε αγάπησα" αγαπημένη ανάμεσα στις αγαπημένες...
Ο Γερμανός Ποιητής Χέντερλιν είχε τον τρόπο του, ήταν Άνθρωπος-, ο Σόιμπλε έχει ένα σύστημα- ανήκει στο πολυπληθέστατο τυφλό ακροατήριο Γερμανών υβριστών της ποιητικής στάσης και υπόστασης του πολιτισμένου ανθρώπου- είναι ένας ανισόρροπος, άρα ανισόρροποι είναι όλοι οι ψηφοφόροι του Γερμανοί, και εμείς είμαστε δεξιοί από τη στιγμή που ψηφίζομε Σαμαρά, άρα είμαστε διπλά ανισόρροποι... 
              
         

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

Πόσο πολύ σε αγάπησα, μονάχα εγώ το ξέρω...

...«Οι τρόποι έχουν αλλάξει πια. Δεν παίρνουμε τα όπλα προκειμένου να σκοτώσουμε για να αρχίσουμε την επανάσταση. Η επανάσταση γίνεται εύκολα στις μέρες μας. Το σύστημα περιστρέφεται γύρω από τις τράπεζες. Βασίζεται στη δύναμή τους. Ετσι, πρέπει να καταστραφεί αρχής γενομένης από τις τράπεζες. Τότε θα γίνει η αληθινή επανάσταση. Είναι κάτι απλό. Αντί να βγεις στους δρόμους, απλώς πας και αποσύρεις τα χρήματά σου. Αν αυτό το κάνει αρκετός κόσμος, το σύστημα θα καταρρεύσει. Χωρίς όπλα, χωρίς αίμα, χωρίς τίποτα. Σε μια τέτοια περίπτωση θα μας ακούσουν διαφορετικά. Καμία φορά πρέπει εμείς να δίνουμε ιδέες». 2010 είπε ο Καντονά 

Πηγή: Ερικ Καντονά: http://www.iefimerida.gr/node/112776#ixzz2Xrqvi49F

Πόσο δίκιο είχε αυτός ο ωραίος άνθρωπος, ελεύθερος, ικανός, αυτοσαρκαστής, δεικτικός, προκλητικός, σεμνός εκεί που πρέπει, αδίστακτος εκεί που χρειάζεται. Ε, ναι, έναν τέτοιο κόσμο οραματιζόμαι και εγώ, (μάλλον οραματιζόμουν γιατί τώρα δεν  οραματίζομαι, όλα έχουν μικρύνει και απομακρυνθεί τόσο, που χρειάζομαι έναν τεράστιο φακό για να τα εντοπίσω), κόσμο ελεύθερο, αυτοσαρκαζόμενο, δεικτικό, προκλητικό, σεμνό, χρηστικό, χρήσιμο, βαθύ στη σκέψη, να φτάνει στις δομές και στο βαθμό μηδέν των πραγμάτων, να φτάνει στο σκοτάδι της ψυχής των ανθρώπων και να το φωτίζει με λόγια απλά και μεστά, αδίστακτο δε όταν υπερασπίζεται την ομορφιά της δικαιοσύνης και όταν στηρίζει το δίκαιο της ομορφιάς, γιατί αν δεν λατρεύεις την ομορφιά, δεν μπορεί να είσαι δίκαιος, και δεν μπορεί να είσαι λάτρης της ζωής και του έρωτα, αν δεν αποδέχεσαι την ειρωνεία. Και θυμήθηκα την αγαπημένη (2005-6) αλήθεια, τι ειρωνεία!, Πηνελόπη το όνομά της, τα τελευταία της λόγια ήταν: "Εμείς οι δυο δεν ταιριάζομε, γιατί εσύ θέλεις να κλείσεις τις τράπεζες, ενώ εγώ θέλω να ανοίξουν δέκα". "Ωραία λοιπόν, της είπα, κατέβασε το κιλοτάκι σου στο ταμείο και αράδιασε το εφηβαίο σου μπρος στα έκπληκτα μάτια του δούλου ταμία-, σήμερα θα έγραφα: "του δούλου Σόιμπλε"-, εκτιμώντας την κάθε σου τρίχα ως μετοχή της Ντόιτσε Μπανκ, το ξέρεις πολύ καλά πως, μια τρίχα του εφηβαίου σου σέρνει πετρελαιοφόρο...
Όχι, όχι, δεν με αγάπησες Πηνελόπη, τον πλούτο μου ήθελες, αλλά μόλις διαπίστωσες πως δεν με ενδιέφερε ο πλούτος μου και δεν του έδινα την αξία που έδινες, με εγκατάλειψες και πήγες με έναν τοκογλύφο που γνώριζε/γνωρίζει τις άυλες αξίες του: τόκου.
Θέλησες να τοκίσεις το αιδοίο σου απέναντι σε έναν ανύπαρκτο φαλλό, έτσι χάθηκε η ομορφιά σου, χάθηκε η νεότητά σου, χάθηκε ο ερωτισμός σου, και τώρα σέρνεις ένα καρότσι γεμάτο σάπια έντερα διότι, η μαμά Τοκογλυφία κατασπαράζει τα παιδιά της, τα γεννά ήδη γερασμένα και μισητά, και η όποια αποταμίευση αληθινών κόπων, ή ύποπτης κερδοφορίας, περνιέται για πανάκεια και ο τοκογλύφος πανακής- δεν υπάρχει φάρμακο ηλίθιοι που θεραπεύει τις αρρώστιες, μήτε υπάρχει φάρμακο που θεραπεύει την ηλιθιότητα-, δυστυχώς.
Και σε ρωτώ αγαπημένη, που δεν με αγάπησες, που το όνομά σου μου έδινε ελπίδες για έναν νέο νόστο, γιατί αλίμονο σε έναν άνδρα που δεν μπορεί να δημιουργήσει έναν νέο τόπο, τόπο που να επιθυμεί την επιστροφή του σε αυτόν, αλλιώς πελαγοδρομεί-, έτσι είναι τα πράγματα, αλίμονο αν παύει η περιπέτεια του Έρωτα και του Λόγου, τότε παύει και ο Ποιητικός Λόγος και δεν ακούγονται παρά μονάχα οιμωγές της διεστραμμένης μαμάς Τοκογλυφίας και του υποταγούς μπαμπά Κέρδος.
Ποιο είναι το πιο μισητό δίδυμο της σημερινής Ευρώπης; 
Πόσα εκατομμύρια Ευρωπαίοι, παρακαλούν να ψοφήσει;
Δεν θα ενωθεί ποτέ η Ευρώπη όσο επιμένει στα Έθνη φυλών, όσο θα αρνείται την έννοια του τόπου του πολίτη-, κόσμος των πολιτών-πολίτες του κόσμου, όσο θα επιμένει στην οικονομία κατακτήσεων.
Η Γερμανία ποτέ δεν ήθελε την Ευρώπη Ενωμένη, την ήθελε υπό της κυριαρχίας της κε Βορίδη, που δεν τόλμησες να καταγείλεις, ως υπεύθυνο της τωρινής μας άθλιας κατάστασης, που επιμένεις να στηρίζεις, τον Σημίτη- όχι δεν ήταν ο Α. Παπανδρέου, (αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιώνω τον Α. Παπανδρέου-διόλου), ήταν ο Σημίτης, αλλά, ως ακροδεξιός κε Βορίδη ή έστω ως πρώην ακροδεξιός και νυν δεξιός, παραχαράζετε την πραγματικότητα, όπως η κα Ρεπούση, την αλήθεια των μύθων, και όποιος το νογά.
Τελειώνοντας, χθες είδα ένα όνειρο, είδα ότι ο Σόιμπλε προσγειώθηκε (μακάρι να πέσει το αεροπλάνο) σε μια νεκρή πόλη και ένιωσε την διαπεραστική ψύχρα της νεκρής πολιτείας, ένιωσε ότι προσγειώθηκε σε ένα νεκροταφείο. Ξυπνώντας, είπα μέσα μου: μακάρι να γίνει έτσι, αλλά όχι, θα σπεύσουν να διαμαρτυρηθούν, κομματικές οργανώσεις, συνδικάτα-, ο Μαρξ να τα κάνει συνδικάτα, και άλλες ομάδες που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα- τι είναι πραγματικότητα;, μπας και είναι τα καμμένα μας μυαλά;
Γεια σου από εδώ Eric Cantona, μου έδωσες την ευκαιρία να γράψω για την αγαπημένη που δεν υπήρξε, υπήρξε όμως στα καφέ πίνοντας φραπέ καθήμενη ώρες περιμένοντας να περάσει το θύμα της, ένας δύσμοιρος τοκογλύφος που, με όποιο σαπούνι πλενόταν, το σαπούνι έπαιρνε χρώμα- τόσο ελεεινά βρόμικος, όπως ο παρακάτω απεικονιζόμενος.
Persona non gratta ο παραπάνω χοιρόσκυλος.                  

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013

Ο Μαύρος ΣΟΙΜΠΛΕ...

...έρχεται στις 18 του μήνα, ο μαύρος αρχιτέκτονας του πλιάτσικου της χώρας μας, έρχεται ο μαύρος εκβιαστής μας, έρχεται ο μαύρος στυλοβάτης του φουσκωμένου ελλείματος του χρέους μας, έρχεται ο μαύρος υποστηρικτής της λανθασμένης συνταγής αντιμετώπισης ασαφούς χρέους, έρχεται ο μαύρος προστάτης των γερμανικών τραπεζών και ο μαύρος υποστηρικτής της διεθνούς τοκογλυφίας, έρχεται ο μαύρος ρημαχτής της Ευρώπης, έρχεται ο Γερμανός μαύρος ρατσιστής, έρχεται η μαύρη ψυχή της Γερμανίας που τον ακολουθούν εκατομμύρια μαύροι Γερμανοί...και εμείς, και εμείς θα τον υποδεχτούμε; Οι μαύροι πολιτικοί μας τσιράκια του ας τον υποδεχτούν, ας του χαμογελούν, ας του φιλούν το χέρι, ας κλίνουν τη μέση τους μέχρι τα γόνατά του ακούγοντάς να ουρλιάζει, στην ουσία να εκλιπαρεί, με τη μαύρη βάρβαρη γλώσσα του: εμείς οι Γερμανοί θέλομε και άλλα ευρώ, δεν μας φτάνουν όσα πήραμε, θέλομε και τον χρυσό σας, θέλομε τη γης σας, θέλομε όλη την ενέργειά σας, θέλομε να αφανιστείτε, να μην γεννάτε άλλο, θέλομε και άλλες αυτοκτονίες, και άλλους μετανάστες, εμείς οι Γερμανοί, η αθάνατη φυλή, είμαστε η Ευρώπη, εμείς είμαστε το ευρώ, εμείς είμαστε όλα...και τα εδώδιμα τσιράκια της μαύρης οθόνης, της μαύρης ψυχής, τα απάτριδα δεξιά/ακροδεξιά έμβια θα χαμογελούν, όπως χαμογελούν οι αυτιστικοί...και εμείς, εμείς θα τον υποδεχτούμε; 
...φυσικά και όχι, αλλά πώς, με ποιον τρόπο αντιμετωπίζεται η μαύρη του γερμανική ψυχή, που δεν αποδεικνύει τίποτα άλλο από το ότι, η φυλή των Γερμανών είναι βάρβαρη, και επειδή είναι βάρβαρη είναι ηλίθια, και επειδή είναι ηλίθια είναι βάρβαρη. Προτείνω λοιπόν, την ημέρα εκείνη, 18η Ιουλίου- μαύρη ημέρα για τον τόπο μας -θα είναι μέρα μαύρης ταπείνωσής μας, μέρα που ο μαύρος κατακτητής θρασύτατα θα εισέλθει στην πόλη μας, εμείς να είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια μας, η αγορά κλειστή, οι τόποι κοινωνικών συναθροίσεων κλειστοί-, να παύσομε για μια μέρα, την όποια κοινωνική μας δράση, να παύσει οποιοδήποτε πάρε-δώσε μας, οποιαδήποτε συναλλαγή μας, να σταθούμε επιτέλους σε μια στάση βαθιάς συνείδησης, και όχι διαμαρυρίες, και όχι κραυγές, αλλά σιωπή, βαθιά σιωπή που να ξεκουφάνει τις μαύρες ψυχές τους, τη σιωπή που αναδύεται από μια ρημαγμένη χώρα ύστερα από ανελέητο βομβαρδισμό, καθόσον κάθε φορά που έρχεται στη χώρα μας η αντιπροσωπεία των βαρβάρων με την επωνυμία Τρόικα, αισθάνομαι να βομβαρδίζεται ο τόπος μου, να καίγονται τα χωράφια μου, να λεηλαλούνται τα σπαρτά μου, να εκμηδενίζονται οι κόποι μου και τα όνειρά μου και οι ελπίδες μου, να νιώθω ξένος μέσα στο σπίτι μου, και όλα αυτά για ένα ευρώ, για ένα μαύρο ευρώ που επινοήθηκε από μαύρα κατάμαυρα οικονομίστικα μυαλά φασιστημικής (όπως την αποκάλεσε ο γιος μου) κερδοσκοπίας, γιατί αυτό δεν είναι νόμισμα πολιτών, δεν είναι νόμισμα υγιούς οικονομίας, είναι νόμισμα γερμανικών τραπεζών και μαύρων κατάμαυρων τραπεζιτών ανά την Ευρώπη, που δεν είναι Ευρώπη πολιτισμού...
Δεν ξέρω αν συμφωνείτε με την πρότασή μου, αλλά όσοι συμφωνείτε διαδόστε την, τις διαμαρτυρίες μας τις αναμένουν, θα ληφθούν δρακόντεια μέτρα τη μαύρη εκείνη ημέρα της επίσημης επίσκεψης του μαύρου κατακτητή-, θα χαίρονται όταν θα μας κοιτούν να φωνασκούμε διάφορα αντιγερμανικά συνθήματα, και πιο πολύ θα χαίρεται ο μέγας υπηρέτης, ο Στουρνάρας... ΣΙΩΠΗ λοιπόν, η εκκωφαντική μας ΣΙΩΠΗ θα τους ξεκουφάνει, τότε θα θορυβηθούν, γιατί τότε θα διαπιστώσουν πως έχουν να κάνουν με ένα συνειδητό κοινωνικό σύνολο. Οι κομματικές διαμαρτυρίες, ή ακόμα και οι αυθόρμητες στην περίπτωση αυτή, θα σημάνουν ότι παίρνομε μέρος στον Μηδενισμό τους, καθότι για μηδενιστές πρόκειται, από τη στιγμή που θεοποίησαν το ευρώ και τη λιτότητα αδιαφορώντας για την ανθρώπινη ύπαρξη. Συμβαίνει κατά καιρούς να μπαίνομε σε αρνητικά πεδία, να μην γίνεται τι το θετικό για μας, όσο και να προσπαθούμε, τότε δεν μας μένει παρά να αρνηθούμε με τη σειρά μας την αρνητικότητα, όχι πολεμώντάς της με υπερβάλλουσα μανική δράση, αλλά με τη σιωπή, σαν να λέμε: "Δεν θέλεις μία, δεν θέλω εκατό" και τότε, έχω την πεποίθηση, ότι η αρνητικότητα εξαφανίζεται, όχι πως μετατρέπεται σε θετικότητα, απλώς δεν υπάρχομε εντός της. Ενίοτε, η ΣΙΩΠΗ συνιστά ΣΤΑΣΗ ζωής, ΣΤΑΣΗ συνειδητής αποδοχής απέναντι στον μη συνειδητό μηδενιστή που στέκει άλαλος στη μεριά της αρνητικότητας.Αυτή είναι η σαπισμένη σάρκα της σημερινής Ευρώπης, η σκοτεινή της πλευρά ξανά βγήκε στο φως, το δίπολο Καλό/Κακό του χριστιανικού ιστορικισμού αντικατέστησε και υπερίσχυσε/υπερισχύει του Σωστού/Λάθους της ανθρώπινης λογικής- τίποτα πια δεν είναι του ανθρώπου ο νους, από τη στιγμή που η τεχνική αντικατέστησε την Αρετή και η κερδοφορία της το Ήθος...
...εγώ πάντως έφτασα στο τέλος του δρόμου- δεν είναι τυχαίο που η νέα μου κατοικία κείται στο τέλος της οδού Αναγνωστοπούλου, όμως, επειδή αρέσκομαι να ανατρέπω τις καταστάσεις και τη χρήση των πραγμάτων, καθότι μου αρέσει να αντιστέκομαι στην ειρωνεία και να ορθώνω το μυθικό παράλογο, προετοίμαζομαι για νέα μετακόμιση- ο Rotten των Sex Pistols τραγουδούσε για ώρα πολύ σε συναυλία τους το: No Fun- το τελευταίο τους τραγούδι, είχαν  διαπιστώσει ότι, "δεν έχει πλάκα, δεν έχει πια πλάκα", και διαλύθηκαν αποδεχόμενοι την αλήθεια...