Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013

Αλέξης Ακριθάκης και το Εστιατόριον FOFI στη Fasanenstr. 70. BERLIN

Στο Μουσείο Άλεξ Μυλωνά...Πλ. Αγίων Ασωμάτων 5, Θησείον. 
Μια εξαιρετικά συγκινητική έκθεση της ιστορίας της FOFI΄S, Bar, όπως επινομάστηκε, 1969-1997, στο Βερολίνο.

Πώς γνώρισα τον Αλέξη;, μας σύστησε στην πλ. Κολωνακίου, πριν την Ελληνο Αμερικάνικη Χούντα, ο Σταμάτης Σταματόπουλος, (ζωγράφος και αυτός που έφτιαχνε περίεργους πίνακες με μπουριά, όπου παράλληλα σε αυτά παράθετε φωτογραφίες μου, δεν εννοώ της νεανικής μου τότε όψης, εννοώ φωτογραφίες που τραβούσα, τώρα, πού είναι αυτά τα έργα;, δεν ξέρω, δεν ξέρω και ποιος ευγγενής του τα κληρονόμησε, μετά ένας δαίμονας τον χτύπησε και τα παράτησε και έγινε διακοσμητής ξενοδοχείων τέλειωσε η παρένθεση για τον Σταματόπουλο)

Έτσι τον γνώρισα τον Αλέξη, και έτσι θέλω να τον θυμάμαι.
Υπάρχουν εικαστικοί που δεν είναι καλλιτέχνες, υπάρχουν ζωγράφοι που δεν είναι εικαστικοί- Εικάζω σημαίνει, πέρα από το απεικονίζω, αλλά και παρομοιάζω, παραβάλλω, συγκρίνω, βγάζω συμπέρασμα αφού πρώτα συγκρίνω, άρα, συμπεραίνω και, αλήθεια τι συμπέρασμα να είχε βγάλει ο Ακριθάκης από το σύντομο πέρασμά του από τις πλατείες και τους στενούς δρόμους και τις λεωφόρους και τα ακρογιάλια και τις αμμουδιές με το "τσίκι-τσίκι", με τα καράβια του, με τις βαλίτσες του και τέλος με το τσίρκο του- τσίρκο ήταν για τον Αλέξη όλος ο κόσμος και θαρρώ πως, ένας από τους ζωτικούς του προσωπικούς τόπους ήταν το μπαρ. 
Όταν τον πρωτογνώρισα, ήταν ήδη ο αγαπημένος όλων των  πνευματικών θαμώνων της πλατείας Κολωνακίου (τότε ήταν ο αφαλός των Αθηνών θα έλεγα) και σαν παρουσία και σαν καλλιτέχνη- ο Αλέξης ήταν πρώτα εικαστικός, και μετά καλλιτέχνης, πρώτα παρατηρούσε, σύγκρινε και τότε αποφάσιζε ζωγραφικά, πάντα ποιητικά, πάντα αισθησιακά. 
Ήταν όμορφος, πολύ όμορφος και συνάμα γοητευτικός, ευτύχημα για αυτόν, καθώς, από μόνη της η ομορφιά, δίχως το εσωτερικό δαιμόνιον που της προσδίδει γοητεία, συνιστά ένα κενό, όπως πολλά έργα τέχνης είναι όμορφα, αλλά χωρίς το δαιμόνιον, άρα κενά, δίχως πυρετό, δίχως ένταση-, γοητεία σημαίνει και μαγεύω για αυτό και η ομορφιά της τέχνης μαγεύει τους θνητούς, για αυτό και τα έργα του Ακριθάκη είναι γοητευτικά- τον ζηλεύανε πολλοί, αυτό σημαίνει πως οι περισσότεροι τον αγαπούσαν-, τον ζήλεψα και εγώ σαν νέος που ήμουν με φιλοδοξίες και ανησυχίες τότε που ήθελα να πετύχαινα κάτι καλό στη φωτογραφία, όπως εκείνος ήδη είχε πετύχει στη ζωγραφική.
Μετά ήρθε η χούντα, διαλύθηκε η πλατεία, όλοι, σχεδόν όλοι σκορπίστηκαν στα έγκατα της Ευρώπης ή όπου αλλού-, τον έχασα για χρόνια, έφυγε για το Βερολίνο-, όλοι τους νοσταλγούσαν οργισμένοι ενάντια στους Αμερικανούς την Ελλάδα, την υπέροχη τότε Ελλάδα-, πέρασε η χούντα (της εποχής μας δεν ξέρω πότε θα περάσει) και τον ξανά συνάντησα στη δεκαετία του '70, στη δεκαετία του ΄80 τον ξανά έχασα και τον ξανά βρήκα στη δεκαετία του ΄90, πάντα με χαρά, πάντα στα μπαρ.


Το Μπαρ, εκτίθεται στην έκθεση: "Εστιατόριον Fofi".

Ο Ακριθάκης ήταν ένας ταξιδευτής..."ονειρεύομαι ένα καράβι καλοτάξιδο/ ουρανό με λίγα σύννέφα, για να ξεκουράζεται το μάτι/ και μια γοργόνα, πότε στη πλώρη και πότε στη πρύμη του".  
Έχω την πεποίθηση πως ένιωθε ότι ήταν ένας περαστικός, και όταν γράφω ένιωθε, εννοώ με την μεταφυσική διάσταση του ρήματος: Νιώθω.   
Μου αρέσουν αφάνταστα οι βαλίτσες του. Βαλίτσα: το πλέον προσωπικό κουτί του καθενός μας, πιότερο όμως του εικαστικού Ακριθάκη-, όλοι μας κάτι κουβαλάμε σε κάθε μας ταξίδι, ιδίως της ζωής, που κανείς δεν το μαθαίνει, για αυτό και δεν μου αρέσουν τα γράμματα που δεν έφτασαν ή που δεν στάλθηκαν- η βαλίτσα όμως κάπου φτάνει, μπορεί και να την κλέψεις, άμα δεν ξέρεις όμως πώς να την ανοίξεις, θα την καταστρέψεις, έτσι τα όνειρα του ταξιδευτή θα μείνουν ανέπαφα.     
"Πιστεύω πως το τέλος θα είναι δοξαστικό. Κάτι σαν τις Θερμοπύλες..." Α. Α.
                       
Υ. Γ.

Οι φίλοι φεύγουν, παίρνουν μαζί τους τη φιλία και μένει το κενό τους/της- όμως, το έργο τους/της μένει- θα μπορούσα να έγραφα και άλλα, τελειώνω όμως γιατί πρέπει να γυρίσω στο πακετάρισμα πραγμάτων μου, λόγω μετακόμισης και, καθώς πακετάριζα, μου ήρθε στο νου το παρακάτω και κάθισα και το έγραψα και το παραθέτω-, θα αργήσω να γράψω στο blog, λόγω μετακόμισης - όποιος θέλει ας περιμένει την επιστροφή μου, όποιος δεν θέλει, δεν πειράζει, ας μην το επισκεφτεί- ένας περαστικός είμαι και εγώ...  

Το Γέρασμα και το Αερικό


Πάλι τα πράγματά μου μαζεύω/ αυτή τη φορά λιγότερα από την προηγούμενη,/ αλλά, με περισσότερα βιβλία,/ περισσότερα αδημοσίευτα κείμενα./ Φυσικά με λιγότερα ενδύματα./ Τρία χειμωνιάτικα πουκάμισα,/ τρία καλοκαιρινά./ Τρία χειμωνιάτικα παντελόνια,/ δύο καλοκαιρινά./ Είκοσι ζευγάρια κάλτσες, από εξήντα που είχα./ Τρία σακάκια, από εφτά που είχα-/ αδιάβροχο ένα, από τέσσερα που είχα,/ παλτό κανένα, από τρία που είχα-/

φυσικά με λιγότερα προσδόκιμα χρόνια-/ μετακομίσεις και γέρασμα ζευγάρι ταιριαστό./ Μαζεύω πράγματα ζωής και σε θυμάμαι αερικό της νιότης-/ αερικό της μέθης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου