Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΗΘΕΙΝΟΣ είναι ένας ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ...

...που δεν είναι ζωγράφος, δεν είναι γλύπτης, δεν είναι συγγραφέας- είναι Καλλιτέχνης, και τον Καλλιτέχνη δεν τον χωρά καμιά ονομασία, κανένας τίτλος, κανένα κίνημα- αυτοφυής, ανεξάρτητος, ποιητής- νά! αυτό μου ταιριάζει περισσότερο για να χαρακτηρίσω τον Αληθεινό: Ποιητής, μάλιστα από ένα του έργο αντέγραψα το παρακάτω: "Όπως το χορτάρι θα ζωντανέψει και πάλι την άνοιξη, έτσι και η ψυχή θα επιστρέψει στο σώμα της"...



Υπάρχει ένας άλλος κόσμος στην αναδρομική έκθεση του Αληθεινού στο ΕΜΣΤ- ίσως, τι γράφω ίσως, είναι μια από τις καλύτερες εκθέσεις που έχομε δει εδώ και χρόνια, ή καλύτερα μια από τις καλύτερες εκθέσεις-, χάρηκα αφάνταστα άπό το εύρος των θεμάτων, από το εύρος των αναζητήσεων, δεν θα γράψω "πνεύμα ανήσυχο", αυτά τα γράφουν οι "κουρέητορς", δηλαδή οι "ταχυδρόμοι" που γράφουν επιστολές για να τις διαβάζουν μόνο εκείνοι...

Κοιτώντας ένα από τα σύνολα των έργων του, σκέφτηκα πως, ό,τι αποκαλούμε "μοντέρνο" στην εποχή μας , εποχή τεχνολογικών κυβερνήσεων της διεθνούς τοκογλυφίας, (πόσο δίκιο είχε ο Έζρα Πάουντ στο βιβλίο του: "America, Roosevelt and the Cause of the Present War" *), είναι ένα χωριουδάκι στην πλαγιά ενός βουνού, δύσκολα μπορεί να το επισκεφτεί, όποιος και αν είναι αυτός, είναι τόσο περίπλοκη η ανάβαση, και εκεί που νομίζει ότι στα επόμενα είκοσι-τριάντα βήματα θα αντικρίσει την πύλη του χωριού, στα πέντε βήματα αρχίζει να ξανά κατεβαίνει από ένα απρόσμενο, ξαφνικό μονοπάτι: έτσι είναι το χωριουδάκι αυτό: μοντέρνο, πολύ μοντέρνο, τόσο μοντέρνο που χάνεται μέσα στην μοντερνικότητά του, άι στο διάολο σπουδαγμένοι κουρέητορς, μα μη μορφωμένοι, μας τα έχετε κυριολεκτικά πρήξει...
Ο καταναλωτικός Κόσμος
        
Ο Κόσμος της Ειρωνίας


Σε ένα άλλο του κείμενο (1974) γράφει: "Ο κύκλος μου είναι μια τελεία...δεν έχει όρια το μεγάλωμα μιας τελείας...μπορεί να μεγαλώσει τόσο που να σκεπάσει ολόκληρη τη γη, φτιάχνοντας έτσι μια τελεία μέσα στο άπειρο...ο κύκλος μου είναι μια κόκκινη προσπάθεια...ο κύκλος είναι ο κύκλος μας. Ας τον μεγαλώνουμε όπως μεγαλώνουμε μια τελεία, έναν άνθρωπο..."
Φανταστικό δεν είναι;


Και τελειώνω με το παρακάτω γλυπτό: "Αγάπη και Συγχώρεση", φωτογραφίες, Μυρτώ Φερεντίνου, η οποία μου είπε πως, "Στην Ασίζη ένας άντρας προσευχήθηκε κάτω από το άγαλμα"... της Φωτοτόκου Μητέρας, θα προσθέσω...

...είναι ένα γλυπτό του κόσμου και συνάμα μια έννοια, τολμώ να το δω στον αντίποδα της Pieta, που σημαίνει, Έλεος-, δεν υπάρχει Έλεος, υπάρχει μόνο Αγάπη, και για μένα δεν υπάρχει μήτε Συγχώρεση, παρά μονάχα Αποδοχή, γιατί, Αγαπώ, σημαίνει Αποδέχομαι.
Η κοιλιά, το αρχέγονο κέλυφος του ανθρώπου, της πανέμορφης εγγύου είναι η γη μας...
 ...ο Δημήτρης Αληθεινός, τολμώ να πω ότι, σηκώνει στις πλάτες του τον τόπο μας, χαίρομαι που είμαστε, μέχρι σε ένα βαθμό, φίλοι, και αυτό γιατί μένει μακριά ή ταξιδεύει για τις Κατακρύψεις του και οι συναντήσεις μας δύσκολες...
...πηγαίνετε να δείτε την έκθεση στο ΕΜΣΤ, είναι φανταστική, είναι ενός Ποιητή του Κόσμου.   

* Εδώ κυκλοφορεί με τον τίτλο: "Η Αμερική και οι αιτίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου", εκ. ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ, μετ. Ιωάννη Κώτουλα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου